Ik moet het eerlijk bekennen, het genre grindcore ligt me niet echt. We houden wel van een potje chaotische toestanden, maar in het genre worden de grenzen soms teveel overschreden om me echt te blijven bekoren. Door dit alles heen was het geen gemakkelijke opgave dit album van Beaten To Death Dødsfest!echt objectief te benaderen. In amper 20 minuten worden we heel ruw door elkaar geschud, en bleven we verweesd achter. Nu, zo hebben we het graag.

lees meer : Beaten To Death - Dødsfest! - Snoozecontrol.be

Multi-instrumentalist Ben Maurene Caplan is vooral gekend in zijn contreien maar minder hier in ons Belgenland dus wordt het tijd om deze even aan jullie voor te stellen. Ben Caplan is 26 zomers oud maar als je hem op een podium ziet staan zou je hem vergelijken me een 70-jarige oude rots. Zijn charisma en uiterlijk zorgen ervoor dat Caplan niet alleen meer aanzien krijgt maar het brengt zijn shows ook veel meer kracht bij. Voeg daarbij nog een potje melodramische lyrics en we zijn vertrokken voor een album vol energie en drama.

Het album dateert echter al uit 2011 maar is daarom niet minder stijlvol, niet minder actief of hedendaags want zoals we allen weten vergaat goede muziek niet. Wij klasseren het genre alvast niet onder blues, rock, jazz of wat dan ook want dit is helemaal niet mogelijk. Ben Caplan brengt doorheen het album zodanig veel genres naar boven … vandaar ook zijn naam als multi-instrumentalist. Fans van Tom Waits kunnen bij Caplan alvast wel hun gading gaan ophalen.

Op instrumentaal vlak hebben we helemaal niets op te merken. Alles vloeit mooi over in elkaar, is ingespeeld op elkaar. Hoewel sommige instrumenten vaak een andere richting inslaan dan we gewend zijn stoort dit helemaal niet.

Onze singer songwriter zien we zo voor ons op het podium staan in maatpak met zijn weelderige baardgroei en gespleten haardos samen met zijn begeleidende band The Casual Smokers. Dit wil alleen maar zeggen hoe goed deze man het album opgebouwd heeft. De emoties die de tracks bij mij losweken doet op dit moment geen enkele andere muzikant hem na. Het album op zich klinkt bijna als een live versie.

lees meer

Ben Caplan & The Casual Smokers - In The Time Of The Great Remembering - Snoozecontrol.be

, vanaf de eerste song End Of The Beginning waren we al overtuigd, dit klinkt net als de Sabbath van de jaren '70. Diezelfde riff's en dynamiek met een doom metal gevoel er bovenop. Vooral dan het schitterende drumwerk en de typische stijl van Iommi vallen nog het meest op. Eigenlijk gaf de single God Is Dead? reeds de toon aan, indien dit nummer u kon overtuigen zal deze plaat je ook kunnen bekoren. Wij waren alvast onder de indruk en kregen prompt een flashback naar het verleden. Echt vernieuwend of experimenteren is er niet bij, hoeft ook niet naar onze mening. Wat we wel krijgen is een plaat die boven alle verwachtingen teruggrijpt naar de sound van toen en nie klinkt als een flauw afkooksel van wat ooit was, integendeel. De instrumentale kant van 13 is dus alvast subliem te noemen.
Enig minpuntje is de stem van Ozzy. Daar waar zijn vocale inbreng in het verleden de grootste draagkracht was van Black Sabbath is dit nu zeker niet het geval. Niet dat het zo slecht klinkt, maar je hoort toch dat er wat sleet op aan het komen is. Verwonderen doet ons dit gezien zijn levensloop en jaren dienst niet. Het zorgt er wel voor dat het dus vooral de muzikale kant van de zaak is die ons het meest aanspreekt.

lees het volledige verslag :
Black Sabbath - 13 - Snoozecontrol.be

Bleed From Within werd circa tien jaar geleden opgericht. Ondertussen brachten ze naast twee EP's ook een debuut album uit (2009) en nu komen ze ons verblijden met een tweede plaat Uprising. Het tempo ligt wederom heel hoog, de gitaren snijden een eindje weg maar vooral de bulderende stem van Scott Kennedy is misschien wel het meest opvallende bij Bleed From Within.

Als een sneltrein denderen ze met deze nieuwe schijf over je heen. Vanaf de eerste noot tot de laatste krijgen we datzelfde verzengende gevoel te verwerken. Het is niet zo dat ze verrassend of vernieuwend voor de dag komen, ook ligt alles wat op dezelfde lijn. Maar voor de globale fan van bands als Trivium of aanverwante is ook Uprising eentje om van te smullen. De rode draad, we gaven het al aan, is de vocale aankleding. De bulderende stem van Scott is een meerwaarde aan het geheel, en zorgt voor een spanning die ons niet onberoerd laat. Op zich vergeven we hen het feit dat alles dezelfde kant opgaat alleen al daarom.

het volledige verslag :

Bleed From Within - Uprising - Snoozecontrol.be

Als fan van kleinkunst deed het deugd om ook eens een Nederlandstalige plaat te mogen recenseren. Hoewel we de Zeeuwse Broeder Dieleman niet direct onder dit genre zouden onderverdelen, brengt hij gezapige songs in het Nederlands met heel onschuldige thema's. Maar op zo,n manier dat die recht uit het hart komen, zoals dat ook met voornoemde muziekstijl het geval is. In 2013 kwam een eerste album uit, Alles is IJdelheid, dat op zeer goede recensies kon rekenen. Via het label Snowstar Records brengt hij nu zijn tweede album op de markt: Gloria. Wij namen het plaatje stevig onder de loep, maar wel met een zekere voorzichtigheid, want elk van de songs klinken als porselein en zijn dus heel breekbaar.

Broeder Dieleman - Gloria - Snoozecontrol.be

High Hopes is Bruce Springsteens achttiende studioalbum. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet opnieuw alle andere albums beluisterd heb, zoals ik placht te doen bij kleinere bands. Springsteen, die dit jaar vijfenzestig wordt, is dan ook een monument. Weinig hedendaagse performers kunnen tippen aan de soms vier uur durende marathonconcerten vol rock-’n-roll, swing en entertainment. Welke popmuzikant durft nog zo ongegeneerd energiek op een podium staan? Choreografie heeft “the boss” niet nodig, flessen wijn of lijntjes coke evenmin. Springsteen leeft voor zijn muziek, en weet zichzelf ook wel te vernieuwen. Hij heeft ook nog steeds iets te vertellen: zijn politieke overtuigingen maken de laatste jaren meer en meer deel uit van zijn performances.

Maar dan nu het album. We moeten de waarheid niet verbloemen: High Hopes is vooral een samenraapsel van heruitgebrachte en tussendoor geschreven nummers. Toch is het een goeie plaat. Door de intrinsieke sterkte van het volk waarmee Springsteen zich omringt – de legendarische E Street Band natuurlijk, maar ook Tom Morello, de gitarist van Rage Against the Machine – en door de paar uitschieters die het geheel een aangename sound bezorgen. Voor ik naar deze plaat luisterde, heb ik uit nostalgie nog eens Born in the U.S.A. opgezet. Misschien dat ik daarom ook in eerste instantie te kritisch was voor deze Springsteen: we zijn ondertussen dertig jaar later, en je kan nu eenmaal niet elk jaar een legendarische schijf afleveren.

lees meer
Bruce Springsteen - High Hopes - Snoozecontrol.be