In het kader van Cabeza Borradora topic 52 essentiële klassiekers is hier album nummer 2.
ik had hier al een tijdje 4.5 sterren voor staan.
Ik heb dit dubbelalbum op 2 losse CD's (polydor 823 002-2 en 823 003-2) en de tracklisting komt niet geheel overeen
Na een entousiaste aankondiging, ga het concert los.
Direct in Think swingende band, sterke achtergrond vocalen.
I want to be around is prachtig met strijkers erg slepend.
JB gaat vervolgens uitgebreid het publiek danken en komt dan bij that's life wat briljant wordt uitgevoerd.
Kansas City Let yourself go zijn typische nummers voor een life show.
There was a time laat horen dat JB een geweldige stem heeft om dit soort muziek te zingen.
In I feel all right wordt het publiek optimaal bespeeld (he he I feel alright).
Cold sweat sluit fraai(blazers!) CD 1

CD 2 opent met Maybe te last time, wat gevolgd door een suppersnelle (0.28) I feel good .
Prisoner of love is weer een mooie JB ballad(dat zachte subtiele achtergrond koortje), wat kan die man zingen.
24 tellen Out of sight gaat over in Try (snik, snik) Me, wie vind dit niet mooi?
Bring it up swingt naar de grote finale.
Eerst I'ts a mans's man's, man's world, super uitvoering dus commentaar overbodig.
En ja de band is werkelijk geweldig.
Vervolgens Lost Someone, moet je eigenlijk ondergaan, dit is ondericht in soulmuziek waar JB heel zijn stembereik gebruikt.
Deze track is alleen al voldoende reden om dit album aan te schaffen.
Please, please, please sluit het album passend af.

Conclusie: Harlem 12 points, dit betekend op MM niveau dat ik ga verhogen van 4.5 naar 5 dikke vette sterren.

Er is overigens van Sam Cooke ook zo'n fantastische Harlem CD (Livet at the Harlem Sqaure club 1963.

Ook voor deze geldt wat mij betreft hetzelfde als voor het 1968 album.
Ik bezit slechts de Appolo's en een verzamelaar, maar James Brown is wat mij betreft live nog een klasse beter dan in de studio.
Ook hier sleept hij het (wel is waar zeer willige) publiek weer mee in prachtige uitvoeringen van zijn bekendere nummers.
Hoogte punten zijn ook nu weer Lost someone en de fantastische medley.
Dit is een terechte klassieker.

Johnny Marr is niet de beste zanger op deze aardbol, ach zijn grootste kwaliteiten komen boven drijven in zijn gitaarspel en composities en daar profiteert dit live album optimaal van.
Overigens zingt Johnny niet onverdienstelijk, dit is goed te horen op zijn solonummers die allemaal een sterke uitvoering krijgen.
Maar ook zijn “oudjes” - waar vele waarschijnlijk de originele zangers enigszins missen – krijgen een mooie uitvoering, prima gedreven uitvoeringen van liedjes van The Smiths en een heerlijke (gitaar) uitvoering van het Electronic liedje “Getting Away with It”
Voeg daarbij een prima uitvoering van "I Fought the Law" (Sonny Curtis, maar vooral bekend in de uitvoering van The Clash) en wij hebben een sterk live album hier.
De man mag van mijn nog wel even door.