In het kader van Cabeza Borradora's top 52 essentiële albums
Pet Sounds is zeer geliefd je struikelt over de 5 sterren web site's en in best plaat van verkiezingen meestal Pet Sounds ook wel tegen.
Paul Mc Cartney claimt er door te zijn beïnvloed.
Pet Sound wordt ook altijd geroemd om zijn vocalen arrangementen die ook uitstekend zijn.
Aparte instrumenten en een goede productie.

Genoeg loftrompetten en luisteren.
Pet Sound levert een veelzijdig pallet met mooie popliedjes als I'm waiting fotr the day, Wouldn't be nice en I know there's an answer.
Fraaie ballads als You still believe in me en Don't talk (Put your hand on my shoulders) en Caroline No.
Instrumentals Pet Sounds, Let's go for away for awhile.

En natuurlijk kroonjuwelen zoals Sloop John B, deze traditional is in het arrangement van Brian Wilson voor mij het mooiste nummer van het album.
Het nummer dat meestal de grootste eer krijgt is natuurlijk God only knows prachtig gezongen door Carl (Brian wilde het nummer eerst zelf zingen).

Heden ten dagen hoor je nog als eens de opmerking dat dit wel een erg braaf album is, wat het ook wel is.
Ik mis persoonlijk ook wel wat pit, iets wat ik met het voor mij geweldige Smile niet heb.
Brian Wilson maakt nog steeds dit soort "lieve" muziek, het gaat hem nog steeds wel goed af.

Revolver de 5e in het topic 52 essentiële pop/rock klassiekers en de 7e van de Beatles.
Kant 1 opent met Taxman (ach gut The Beatles moeten ook belasting betalen) lekker gitaar georiënteerd George Harrisson nummer.
Overigings zaten The Beatles wel in belastingklasse > 90%, Mr. Wilson en Mr. Heath waren 2 van de belangrijkste politici uit die tijd.

Eleanor Rigby is een geweldig Mc Cartney nummer wat geheel door strijkinstrumenten wordt begeleid enkel de prachtige koortjes dragen de andere Beatles bij.
Overigens koortjes en Beatles was een "match made in heaven, de Beatles konden hier altijd en overal iets moois van maken.

Lennon's I'm only sleeping, is een typisch dromerig pop liedje.

Love you to welkom Sitars (en nog wat andere instrumenten uit India) Harrison was op Sitar cursus geweest bij Ravi Shankar en die invloed is goed hoorbaar op naar het volgende hoogtepunt.

Here, There and Everywhere super lief pop liedje deus van Paul.
Tja ik ontkom er niet aan maar ik ben behoorlijk weg van dit pracht nummer, simpel mooie koortjes, simpel maar prachtig nummer.

Yellow Submarine is blijkbaar het probleem voor veel mensen om dit album als meesterwerk o.i.d te zien.
Als ik het nummer buiten het album hoor doet het mij eigenlijk niets, maar in het concept werkt het best wel, de geluidjes stemmentjes etc. wel duidelijk het minste nummer.

She said she said, is weer een nummer waarop om de een of andere reden McCartney niet de bas bespeeld.
Dit nummer sluit fraai kant 1 af.
Omdraaien

Good day shunshine, McCartney is in vorm in amper 2 minuten krijgen we een heerlijk popnummer.

And your bird can sing van Lennon is een van mijn absolute favoriete Beatles nummers, dit nummer loopt zo lekker , geweldig gezongen en duurt ook maar net 2 minuten (lijkt echter eeuwig door te gaan).

For no one is weer zo'n prachtig Mc Cartney liedje gedomineerd door instrumenten die meestal in de klassieken muziek worden gebruikt zoals klavecimbel en franse hoorn.

Doctor Robert

I want to tell you is mijn favoriete Harrison nummer op dit album, vocalen zijn weer geweldig.

Got to get you into my life, Ja Mc Cartney is geweldig op dreef, fanfares, tamboerijnen, Soul (Mowtown), Paul gaat uit zijn dak.

Tomorrow never knows sluit Revolver vervolgens wonderlijk af.
Dit nummer gaf destijds al een kijkje waar de Beatles of in ieder geval Lennon naar toe wilde.
Hier horen wij Drones en tapeloops en een melodie die overeind blijft.

Revolver is mijn favoriete Beatles album en daarmee ook een van mijn beste albums.
Of de keuze als meest essentiele Beatles album correct is vind ik moeilijk, als enkel muziek de maat is dan is wat mij betreft de keuze prima.

In het kader van 52 essentiële pop/rock klassiekers is nu Monster Movie van Can aan de beurt.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen ik zie (hoor) de Velvet invloeden wel heel duidelijk met namen in het eerste en laatste nummer.
Ik denk ook wie de meer experimentele en heftige stukken van het debuut van de Velvets en het complete White heat album goed vind zich ook met Monster movie zal vermaken.

Monster movie opent verder met het door dreunende Father cannot yell, wat een heerlijk nummer en hier kun je al direct horen dat veel muziek ontstaan zal zijn uit improvisatie.
Het nummer klinkt als een lekkere uitgerekte jam.

Mary, Mary so contrary is een mooi opgebouwd nummer wat zeer rustig begint en daarna heftiger wordt, dit doet me denken aan een andere favoriet van mij die dit ook zo mooi beheerste Van Der Graaf Generator.
Heel mooi nummer.

Outside my door, is een van de nummers waar ik de hierboven genoemde punk (vroege Wire en Buzzcocks) referenties wel in terug hoor.
De suggestie dat dit een minder nummer is deel ik niet, ik vind dit juist een heel intens nummer dat echt tot het bot gaat, prachtig met name het einde van het nummer is geweldig.
Ai, geweldig album.

Het laatste nummer besloeg bij het uitkomen een hele plaat kant, dit nummer was van oorsprong een lange jam die vele uren duurde.
Door de beperking van de LP horen wij maar 20 minuten, maar die zijn dan ook wel geweldig.
Ik kan niet altijd de aandacht bij nummers houden die een hele plaatkant door zeuren, daar hoor Yoo doo right niet bij.
De vocalen van Mooney zijn hier weer zeer sterk, meer als een extra instrument.

Na dit album zou Mooney de band verlaten, des al niet te min zou Can nog een hele serie sterke en invloedrijke platen maken.

In the city 1977

The Jam bestond al een tijdje en maakte muziek geïnspireerd op de lievelingsmuziek van de frontman Paul Weller (zang en gitaar) in de loop van de jaren voegen zich bassist/zanger Bruce Foxton en drummer Rick Buckler bij de band.
Weller is in die tijd erg gecharmeerd van Engelse bands zoals The Beatles, The Who, The Kinks en The Small faces.
Ook is Weller een liefhebber van opnames van de Mowtown en Stax labels.
Een verhuizing naar Londen tijdens de opkomst van de punk inspireert The jam nog meer om fanatiek te gaan musiceren.

In 1977 (de hoogtij dagen van de Engelse punk) verschijnt hun debuutalbum In the city, hiermee plaatsen zij zich in de punk / new wave eredivisie naast andere nieuwe bands zoals The Clash, The Damned, The Sex Pistols en the Stranglers.
The Jam brengt ons op hun debuut punky songs met al wel wat invloeden van bovengenoemde bands.
Opener Art School begint met een voor die tijd gebruikelijke one, two, three, gevolgd door het snelle I've Changed My Addres.
Slow down is een lekkere cover en I Got by in Time is een lekker lopend nummer.
Die batman cover was een nummer die het goed deed tijden de live optredens.
Het nummer In the city met punk attitude werd gezien als prijsnummer van dit album en werd in die tijd ook een live favoriet.
Non-Stop Dancing was al pure Mowtown on fire.
Takin' My Love is een lekker (punk)rock and roll nummertje.
Ruim 30 minuten met een echte punkhoes bracht onze vrienden op de voorkant van alle muziekbladen, dat dit echter nog slechts een aanloop tot iets heel moois kon toen nog niemand vermoeden.

The Modern World 1977

Een hoop gezeur over een te snel gemaakt 2e album, waar Weller niet veel zin in zou hebben.
The Stranglers en Ramones brachten in 1977 ook 2 albums uit.
Verder duurde de eerste 2 albums van The jam maar circa 30 minuten per stuk.
Nu werd het niet bepaald een meesterwerk.
Toch staat er nog wel een handje vol goede songs op : The Modern World , Life from the window, In the Street, Today en Tonight at Noon  zijn aardige tot goede liedjes.
Ook de cover van “In the Midnight Hour “is prima gedaan.
Grappig is de hoes, daar waar het debuut een zwart wit “punk hoes”heeft deze een kleure foto van de jongens in ideale schoonzoon outfit.
Duidelijk het zou nooit meer zo worden als het geweest was.

Ik wil in het kader van het topic; 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
Electric Ladyland bespreken.
Ik doe dit aan de hand van de dubbel CD die een andere track listing (volgorde) heeft dan de orginele LP en de blijkbaar enkele CD waar hier op de album pagina naar verwezen wordt.
Overigens staat op mijn CD hoesje geen informatie over de meespelende muzikanten, ik heb wel altijd begrepen dat JH er voor dit album diverse gebruikt heeft (ongetwijfeld ergens te vinden).

Historie
Ik maakte kennis in de jaren 70 door mijn oudere broer die van hard rock hield (nu nog steeds > 50 jaar en draait de hardste metal en schrijft nog voor Aardschok).
Mijn broer hield van alle drie de studio albums (postuum album The Cry of love niet meegenomen)maar toch vooral van Band of Gipsys (live).

In het kader van bovengenoemde topic ben ik de album flink aan het beluisteren en ook de beide andere studioalbums.
Ik moet zeggen ik had al een behoorlijke score maar ik ben het nog meer gaan waarderen.
Met het overlijden van JH is er denk ik ons een super talent ontvallen, kijk ook even naar de gemiddelde scoren hier op MM dit lijkt op The Beatles, Dylan en The velvets in hun toptijd.
Hendrix was ook van plan om samen met Miles Davis een project te gaan doen, dit had heel interessant kunnen worden.

Nu het album, uiteraard heeft mijn dubbel Cd de orginele LP cover.
Opener And the gods.....,is een stukje noise om binnen te komen.
Op naar Have you ever been, mooi gezongen naast een zeer smaakvol gitarist was Jimi ook een sterke zanger. Als ik dit nummer hoor denk ik dat Prince hier ook wel naar heeft geluisterd.
Cross Town traffic, is een heerlijk rock nummer met een goed refein.
Het daar op volgende Voodo chile is het langste (14.55 staat er op mijn hoesje) en ook wel bekendste nummer van dit album.
Voodo Chile begint met een onheilspellend gitaar intro en daarna zingt Jimi dit naar grote hoogte.
Voor het eerst komt ook echt de gitarist Hendrix aan het bod.
Hendrix legt heel zijn hart en ziel in zijn gitaar spel en dat komt ook echt aan, iets wat ik ook heb met een gitarist als Neil Young.

Stil raining, still dreaming, laat een vooral solerende Hendrix horen met in het begin een stukje repeterende zang.

House burning down, opent bluesy en gaat al snel over in een rocknummer alla Cross town traffic.
Het Sister en brothers stukje vind ik zo mooi lopen.
All along the watchtower, is zoals bekend een Dylan cover.
Jimi Hendrix maakt er wel echt een eigen nummer, hij perst de zang op een geweldige intense manier eruit.
Zeer sterke cover, waarschijnlijk bekender dan de Dylan uitvoering.

Voodo chile (slight return).alle positieve reactie ten spijt vind ik het nou niet direct de meest noodzakelijke aanvulling (lekker toetje of zoiets).
Hendrix had blijkbaar ook nog wel nieuwe nummers en ideeën liggen

CD 2
Little miss strang, doet me denken aan de Zappa nummers ten tijden van Where only in it for the money.
Mooi intro en gewoon een lekker nummer, goede opener, overigens geschreven door Experience lid Noel Redding (bassist).

Long hot summer night, prachtig nummer, hoor ook die aaaah's op de achtergrond.

Come on (part 1) is ook een cover (Earl king)., lekker rocknummer “let the good times roll
“ “past uitstekend op het album.
Met twee mooie rock and roll gitaarsolos.
Gipsy eyes, zou ontzettend veel tijd (takes) in beslag hebben genomen om fatsoenlijk vast te leggen, blijkbaar was Jimi een perfectionist.
Dit nummer vind ik niet zwak maar ook geen topper.

Met een mooi intro wordt het nummer The burning of the midnight lamp ingeluid prachtig nummer geweldig gezongen.
Rainy day, Dream away Met een hoestent en saxy intro komen we bij Rainy day, dit nummer lijkt in eerste instantie een beetje op een ballorig nummer.
Als je dit vaker beluisterd ontdek je de kracht en groove van het nummer.
De vocalen van Jimi zijn ook weer mooi.

Dan komen we bij de beide tracks (die bij elkaar horen) die mijn dubbel CD afsluiten, ik vind dit ook meteen het hoogtepunt van het album.
Track 7 . 1983....(A Merman I should turn to be/ track 8 Moon, turn the tides... gently, gently away.
Na het werkelijk prachtige intro (wat ook weer als tema terug komt later in het.
In Moon turn …, speelt Jimi zo mooi (eerste deel) wat mij doet denken aan het later gemaakte “In a silent way van Miles Davis.
De zang in dit nummer is tegen het einde ook hartverscheurend mooi, super nummer.

Ik heb dit album opgewaardeerd van 4.5 naar 5 sterren en ik vind dat een meer terechte waardering.

Tja als de naam geen belletje laat rinkelen of de hoes.
Maar als je na die 2 openingsnummers het album uitzit, ach dan kun je ook wel een uur met je bips in een hete wokpan gaan zitten en daarna bij de restauranteigenaar gaan klagen over verbrande billen.
En dan dit album, ik vind de nummers ook niet zo sterk, maar daar moet je bij de Kelly Family voor op de koffie komen.
Waarvoor dan wel, ach zangkunst, stempracht en instrumentbeheersing, de uitvoeringen zijn toch wel voldoende en er is spelvreugde, een 7 dus.
Het wordt hoog tijd dat deze band zich gaat wagen aan de liedjes van een Nick Cave, Captain Beefheart en Radiohead

Als keurig mume gebruiker heb ik mijn steen toch maar opgetild en ben dit weekend aan dit album begonnen.
De band is in aantal niet meer zo groot maar dit wordt behoorlijk gecompenseerd door een fraai groepje aan prominenten gasten.
De meeste nummers zing je na een paar keer luisteren zo mee, is dat goed?: yep heel goed.
Het is geen moeilijk album , niet zo eentje die schuurt en hondertachtigduizendmiljoen keer moet luisteren om alle geheimen van het album te ontdekken (en dat is misschien wel een kritiekpuntje).
Maar goed het is toch wel een heel prettig (classic)rock (ja ik heb begrepen dat ik eigenlijk pop zou moeten schrijven, maar dat doe ik niet) plaatje geworden wat heerlijk werkt bij deze nazomer zoals een glaasje merlot werkt bij een medium gegrilde rib eye steak.
Ach in deze sombere coronatijden is het wel even lekker om je mee te laten voeren door grootse refreinen en lekker ongecompliceerde tunes en dat is nu net waar dit album in voorziet.

Geschiedenis
Einde jaren 70 waren wij een groepje jongelui (17-19 jaar) ontluikende muziekliefhebbers
wij hielden vooral van punk, hardrock (NOBHM kwam er net aan) en new .wave
Ik zelf was vooral in new wave geïnteresseerd (zeg maar Costello, Talking Head, The Only ones Patti Smith etc) ik hield ook toen al wat oudere (belegen ) artiesten zoals The Beatles, VU, Peter Hammill en vooral Dylan en Neil Young. Bij het draaien van die laatste 2 muzikanten kreeg ik meestal van mijn vrienden een onbegrijpende blik en een peace teken.
Bij ons in de straat woonde toen een al wat oudere (al getrouwd en kinderen etc)muziekliefhebber Guus V die een zeer grote muziekverzameling had en vooral een grote Zappa verzameling.
Hij spaarde allerlei afwijkende hoezen, bootlegs etc.
Guus V (very famous in Eindhoven) ging ook naar alle concerten in Nederland, België en een deel van Duitsland en zou later nog diverse keren de Zappa dagen in de Effenaar organiseren.
Guus vond dat ik wel geschikt was om Zappa te luisteren en nodigde mij een uit voor een paar luister avonden, wat ik wel leuk vond altijd op zoek naar “nieuwe” muziek.
Nou kenden wij als vrienden groep zonder ook maar ooit iets gehoord te hebben Zappa wel als een zwaar drugs verslaafde die moeilijke muziek maakte.
Na drie luisteravonden en heel wat info wist ik al veel beter.
Zappa was een groot tegenstander van druggebruik en had er vaak ruzie over met zijn bandleden.
Tijdens het debuut wilde een deel van de Mothers Zappa dumpen omdat hij geen drugs wilden.
Zappa rookte behoorlijk en was verzot op koffie (black please).
Wat belangrijker was is dat Zappa's muziek meestal helemaal niet zo moeilijk was maar lekker in het gehoor liggend pop / rock muziek met Rhythm and Bleus, Doo wop, rock, pop avant garde, jazz en klassiek.
Zappa heeft overigens wel eens opgemerkt dat hij de simpele popliedjes gebruikte om zijn dure symfonische (orkest) projecten te bekostigen.
Ik begon dus snel aan de back catalog en in 1979 kocht ik Joe's Garage act 1 (in fraaie klaphoes) bij het verschijnen.
Ik heb daarna Zappa wel tot de dood gevolgd, die Guus toch.

Nu dan het debuut album van de Mothers of Invention.
De band heette eigenlijk The Mothers maar dit vond de platenmaatschappij niet acceptabel dus werd het Mothers of Invention.
Tony Wilson (o.a. Producer VU en Bob Dylan) haalde teh Mothers binnen en produceerde het debuut.
Freak Out is in ieder geval het eerste M.O.I. / Zappa dubbelalbum (er zouden er nog vele volgen).

Freak Out opent met Hungry Freaks Daddy, gitaar gedreven rocknummer . In die tijd waren de op broodjes worst levende Mothers waarschijnlijk ook wel Hungry freaks.
Het bleusy mooi gezongen Ain't got no heart is ook een lekker nummer.

Who are the Brain Police, daar beginnen de aparte vocalen en stemmetjes die zo typisch voor Zappa 's werk zouden worden, ook het instrumentale gedeelte is niet standaard voor toen en zelfs nu.
Het album gaat verder met het prachtige Go cry on somebody else shoulder (doo wop invloeden, mooi, luister dan ook Ruben and the Jets, waarop ook Freak Out nummers staan).
Tja Ray Collins is een geweldige zanger.

Motherly love is weer een recht rock nummer met sterk zangwerk, benadrukt hoe belangrijk de moederliefde is.

How could I be such a fool, wederom mooi gezongen, persoonlijk vind ik dit een van de mooiste nummers van het album en het is voor mij een raadsel waarom deze van de 1 lp versie gelaten is.


Wowie Zowie, is weer een rappe (Wowie Zowie is carefully designed to suck the 12 old listener in our camp) ik vermoed dat dit niet is gelukt.

You didn't try to call me, is een liefdes liedje, wederom sterk gezongen ook een sterk outro.

Anyway the wind blows, gaat over een verbroken relatie en is ook weer een gewoon een lekkere pop / rock song.

I'm not satisfied vind ik zelf niet zo bijzonder , niet slecht maar ook niet bijzonder.

You probably wondering wij I'm here
Het bop bop bow begin is zo mooi en de yeah tussen de stukje s zang.
Verder lekker nummer.
Het Bluesy, rockende Trouble every day over rellen (rassen) is een sterk nummer wat terecht ook langer op het repertoire van Zappa is blijven staan.
Die harmonica en versnelling op het eind.

Help I'm a rock, nu komen we eigenlijk bij plaat 2 kant 1 aan en plaat 2 laat meer de avantgarde kant van Zappa zien.
Help I'm a rock bestaat uit 3 delen en het middendeel is opgedragen aan Edgar Varese een moderne componist waarvan Zappa erg onder de indruk was.
Het drie delige nummer vind ik zelfs als liefhebber toch wel zware kost en niet elk deel vind ik hier mooi.

Laatste nummer is meteen het langste > 12 minuten.
Hier maken we kort reeds kennis met Suzy Creamcheese.
Het nummer zelf is een percussie gedreven nummer met rare geluiden en stemmetjes.
Dit zijn de nummers waar nieuwkomers vaak op vastlopen en dat is niet bepaald onbegrijpelijk.
Ik vind het zelf wel goed maar niet zo mooi als de topnummers van de eerste plaat van.
Ik eindig op ****1/2, was het debuut enkel de eerste LP geweest was dit voor mij zeker *****, maar ja dan was het niet het eerst dubbelalbum etc.

Hoe moet je een zo ongeveer perfect debuutalbum opvolgen?
Nou misschien gewoon met nog een album over chocolade en meisjes.
Zoals gewoonlijk was vooraf aan het nieuwe album alweer een paar singles verschenen, (You've Got My Number stond ook niet niet op de LP).
De iets meer poppy richting viel destijds bij mij niet direct goed, het liveconcert maakte weer veel goed en uiteindelijk is dit toch weer een top album van The Undertones.
De productie was iets cleaner (braver) maar oh boy de liedjes zijn nog steeds super.
Weer zijn het merendeel van de liedjes geschreven door John O'Neill , maar ook Michael Bradley en Damian O'Neill gingen steeds meer schrijven.
Weer geweldige zang van Feargal Sharkey (die ook een lied schreef) en weer prachtige koortjes.
Under The Boardwalk is een mooie cover van dat liedje van The Drifters andere hoogtepunten zijn,
het gedreven Hypnotised, het lekker stampende See that girl, heerlijk poppy My perfect cousin en Tearproof.
Dat de albumopener een variatie is op de albumtitel van het 2e album van The Talking heads zullen wij maar als een compliment beschouwen.

In 1978 kreeg ik een singel in de hand gedrukt in mijn favoriete platenzaak (Bullit in Eindhoven).
Ik zou dit weleens heel goed kunnen gaan vinden.
In die tijd was ik heel erg in de (leukere) punk en new wave.
Deze single “Teenage Kicks van The Undertones heeft destijds heel wat op zijn kop gezet, ik was dus direct een Undertones fan voor het leven.
Voordat in 1979 het debuut eindelijk uitkwam had ik al enkele singels in de kast staan.
En wat een debuut, de soundtrack van een mooie zomer in 1979, ik heb de hele LP helemaal grijs gedraaid en zeker mijn plaat van het toch al mooie jaar 1979.
Teenage kicks stond niet op de LP maar wel 14 andere punkpop pareltjes.
Het album werd gekenmerkt door de heerlijke liedjes van voornamelijk John O'Neill , de gedreven zang van Feargal Sharkey en de kostelijke achtergrondkoortjes.
Here comes the summer is het mooiste nummer, maar ook single Jimmy, Jimmy, Jump boys (koortje) , het mooie True Confessions (wat al richting volgende albums gaat) en I Gotta Getta.
Ach alles is mooi hier, geweldig album en zo goed als hier zouden ze nooit meer worden.

In het kader van Cabeza Borradora topic 52 essentiële klassiekers hierbij de recensie van het debuut van The Velvet Underground.

Welkom onze held; Als dit avontuur begint heeft Lou Reed al een elektro shock therapie gehad op last van zijn ouders om zijn afwijkend gedrag en homoseksualiteit te genezen.
Lou was afgestudeerd aan de Syracuse universiteit (Engelse literatuur) en heeft daar een levenslange adoratie van schrijver Delmore Schwartz opgelopen.
Lou hield van rock en rol, doo wop en R&B en werd liedjes schrijver bij Pickwick (waar hij voor andere artiesten schreef).
Pickwick was enkel geïnteresseerd in de (surf)popliedjes en niet in songs als Waiting for my man en Heroin.
In New York ontmoet Lou John Cale die afgestudeerd is in moderne (avantgarde) muziek en componeren als vak had.
Cale is een aanhanger van de radicale avantgarde componist La Monte Young die zijn muziek baseerde op drones herhalingen en dan in stukken van > 2 uur.
La Monte Young heeft ook een "muziekstuk" wat enkel bestaat uit schreeuwen tegen een plant tot deze dood gaat.

Lou had al een liedje opgenomen dat The Ostrich hete en Lou zocht een band bij elkaar om zijn liedjes uit te voeren.
Hoewel Cale de liedjes van Lou eigenlijk te lief vond zag hij toch wel iets in Lou en vond met namen zijn teksten interessant.
"They sounded like Joan Baez songs and I hated folk and hippy music".
Cale zag wel iets in de combinatie van Lou's liedjes en zijn in klassieke composities opgedane kennis.
Na verloop van tijd verliet Lou het ouderlijk huis om bij John Cale in trekken en samen een leven gingen leiden van weinig eten en veel drugs.
Lou wilden Sterling Morrison (die hij nog kende van Syracuse) als extra gitarist bij de band hebben.
Hoewel Cale eerst tegen was omdat hij Sterling een vreemde gozer vond stemde hij later toch toe omdat hij Sterling wel een goede gitarist vond.
Onder de naam The Warlocks wordt drummer Angus MacLise bij de band gevoegd en een 6 nummers bevattende demo (zie Peel Slowly and See) opgenomen ( 4 zullen er terug komen op het debuut).
Nadat Agnus opstapt herrineren Lou en Sterling dat schoolgenoot Tony Tucker een drummende zus had, Lou zoekt haar op en na een 3 minuten auditie is Maureen Moe Tucker aangenomen als drummer van de band die dan The Velvet Underground heet.
De schrijver Al Aronowitz introduceerd the band bij de club (Gerard Malanga en Paul Morrissey) rondom Andy Warhol en die zijn juist op zoek naar een huisband voor een club van Warhol.
Warhol en Morrissey zien wel iets in The VU en besluiten de band onder hun hoede te nemen.
Voor de band was het wel even wennen want opeens zaten ze midden tussen de Newyork jetset en met name de erg verlegen en brave Maureen was vloeken en ruige taal niet gewend.
Na een serie optreden waar nu niet bepaald een fan schare werd opgebouwd, vinden Warhol en consorten (vooral Morrissey) dat Lou Reed een te kleurloze en zwak zingende frontman is en wordt de band actrice en model Nico opgedrongen (zowel Lou als John Cale beginnen later nog een korte relatie met Nico) als zangeres en boegbeeld van de band.

April 1966 beginnen de opnames van het debuut album in een dag of vier voor de somma van $1500,- Warhol betaald de helft en is daarmee (en alleen daardoor) meteen ook producent.
De VU speelde de nummers al een paar jaar en konden dus snel werken, de opnames hoefde niet langer dan noodzakelijk te duren.
Later zouden er nog 2 dagen onder leiding van Tony Wilson gesleuteld worden aan een paar nummers soms tegen de zin van Cale in.

Het debuut is een mengelmoes tussen John en Lou's ideeën, waar dan ook nog een zangeres (Nico) Lou liedje smoest gaan zingen.
Maureen was een flut drummer, maar waarschijnlijk wel de beste op dat moment voor de Velvets.

Het met klokkenspel ingeluide Sunday Morning opent het album liefelijk en is eigenlijk het laatste opgenomen nummer.
Mooie prestatie van Lou.
I'm waiting for my man op een typisch R&R ritme (let op de ritme piano) wordt een drugs deal beschreven, een van de sterke Velvet nummers.
Femme fatale gaat over Edie Sedgwick een dame uit de Warhol hoek die veelvuldig in die tijd met de Velvets op de foto stond (had ook iets met Cale).
Nico zingt dit nummer niet slecht en zij heeft blijkbaar ook wel aanhangers brrrrr, Lou's liedjes zingen boe.
Venus in Fur over SM (voel de zweep) is een behoorlijk creepy met Cale violen opgeluisterd nummer erg sterk en beeldend.
Run Run Run, moet Lou plezier gedaan hebben.
Lou als Bo Diddley maar dan iets donkerder, lekker rammelende rock and roll, Lou stem werkt hier super, zeer mooi.
All Tommorrow's parties sluit kant 1 af en zou over de Warhol club / aanhang gaan.
Nico doet het weer niet slecht mooie afsluiter, omdraaien maar.

Heroin opent Kant 2 en is mijn favoriet Hermans beschrijving in het topic 52 essentiële klassiekers is mij op het lijf geschreven en wil ik U niet onthouden.
"Heb het album vandaag weer eens beluisterd en wat me opviel was hoe de opbouw van Heroin overeenkomsten vertoont de fysieke effecten van daadwerkelijk drugsgebruik, inclusief de rush, de hartkloppingen en de 'coming down' (althans, dat stel ik me erbij voor: heb het spul nog nooit gebruikt en was het ook niet van plan)."

Lou heeft live met de VU en solo ook nog diverse mooie versie op plaat gezet maar deze blijft mijn favoriet.
Maar wat een nummer wat een opbouw.

There she goes again is simpeler nummer met goed koortje, fly fly away. Sterk outro .
I'll be You mirror lekker koel gezongen door Nico (3e en laatste Nico nummer).
Nico zou de bewuste spiegel voor Lou moeten zijn.

The Black Angels death songs wordt gemaakt door Lou's bezwerende zang en John's krassende viool, spannende track.
Het album wordt vervolgens afgesloten European Son opgedragen aan Delmore Schwartz.
In dit nummer hoor je duidelijk de rock en roll invloeden met de experimentel avantgarde invloeden van John Cale.
Het nummer eindig in improvisatie, waarschijnlijk niet ieders favoriet maar ik ben erg van het nummer gaan houden.
Ik heb mijn stem erg overtuigd van 4.5 naar 5.0 verhoogd, na herhaald luisteren de laatste dagen.


Na dit album zou Lou eerst Nico ontslaan omdat ze te laat was bij een optreden (niet netjes hoor, dit hoort niet?!).
Lou zou in een persoonlijk gesprek ook Warhol ontslaan (als wat?) maar Andy was waarschijnlijk alleen in film geinterseerd.
John Cale werd nog geduld op White Light white heat maar toen Cale daarna het idee kreeg om versterkers onder water op ter nemen was het over en liet Lou, Sterling John Cale ontslaan (Lou"hij er uit of de band wordt opgeheven"wat een vent).
Toen Cale er eindelijk uit was kon Lou zijn beste album met mooie liedjes maken namelijk de 3e Velvet Undergroud genaamd The Velvet Underground.
Lou zou er nog een Velvet album schrijven en daarna een handvol geniale solo albums en een veelvoud matige tot zwakke solo albums, maar om de Velvet albums en die paar solo pronkstukken is Lou een van de grote uit de popmuziek voor mij.

Thurston Moore frontman van Sonic Youth bewaarde toch wel altijd zijn beste momenten voor Sonic Youth.
Nu die band niet meer actief is kan hij zich helemaal op zijn solocarrière storten.
Demolished thoughts uit 2011 was eigenlijk ook al een prima album met mooie liedjes.
Maar nu heeft hij dan toch zijn handen vrij om solo zijn ding te doen.

Opener Speak to the wild is echt zo;n slepend nummer wat typisch voor Moore is.
Met van die instrumentale stukken tusen de zang die niet heel virtuoos zijn maar wel heel meeslepend

Forevermore, hier horen we Thurston “That's why I love you forevermore “zingen, kan gezien het verloop van de scheiding bijna niet over Kim gaan.
Dit is ook weer zo'n prachtige long track waar ik geen genoeg van krijgen, hier wordt toch weer mooi geschilderd met instrumenten.
Ik vind Thurston Moore ook een hele prettige zanger, dus dat helpt.

Tape, begint mooi bezwerend, er zit een bepaalde spanning in dit nummer, de instrumentale stukjes (vind ik toch wel een typisch Sonic Youth kenmerk) tussen de zang zijn prachtig, dit geldt eigenlijk wel voor het hele album.

The Best day, up tempo liedje wat zo op Dirty had kunnen staan.

Detonation is een korter punky liedje, geen uitblinker maar wel lekker.

Vocabularies start met een mysterieus intro, mooi liedje over een universele taal.

Grace Lake is een instrumentaal en zo mooi, dit is iets wat Thurson als de beste beheerst en waarom ik deze muziek zo mooi vindt.
Vaak worden dit soort muziekjes door hem gebruikt om refreinen aan elkaar te verbinden, maar zo is het ook prachtig

Germs Burn
Ook weer zon typisch Sonic Youth liedje, heerlijke instrumentale break die eigenlijk niet lang genoeg kan duren.

The Best Day is een prima energiek album geworden.
Moore heeft er plezier in en profiteert daarbij van de prima ritme sectie , Debbie Googe en Sonic Youth drummer Steve Shelley
Thurston Moore heeft weer een geweldig album gemaakt, je zou er Sonic Youth bijna door vergeten, bijna.