Blur 13
Het album opent top met het mooie, Tender de zangpartijen zijn hier geweldig.
Het intro maakt mij altijd weer vrolijk.
Het lijkt ook wel een feel good liedje , maar de tekst zegt toch wel iets anders.
Albarn, maar ook Coxon zaten niet in hun vrolijkste periode.
Als je na Tender denkt, ha lekkere popplaat, zet het noisie Bugman je meteen op aarde.

Zoals dit album vaker doet, schiet het wat betreft stijlen van links naar rechts, nu met het perfecte pop liedje Coffee & TV 

Het volgende nummer is het Intense Sonic youth achtige Swamp Song , rock na pop.

1992 is zo'n droevig klinkend liedje wat Thom Yorke ook wel graag geschreven zou hebben.
Het nummer zou ook al echt in 1992 geschreven zijn.
Het einde is dan weer geheel in stijl van het album.
B.L.U.R.E.M.I. , hakt je weer lekker wakker, William Orbit's invloed lijkt mij hier behoorlijk groot.

Het langere Battle opent sferisch, weer die elektronische invloeden, de zachte vocalen maken de song af.
Mellow Song, dit album is niet als vrolijke noot bedoeld, een (on)rustig liedje.

Trailer Park, bij de eerste beluistering fronste ik mijn wenkbrauwen, maar nu vind ik dit een top track.
Het nummer heeft een geweldige groove en mag avn mij eindeloos doorgaan.

Caramel
I've gotta get over
I've gotta get over
I've got to get better
Will love you forever
I've gotta find genius
I've gotta get better
I've gotta stop smoking
I've gotta get better

Caramel is hemels, mooi zachtjes gezongen, dromerige achtergrond zang en al die geluiden.
Op de koptelefoon klinkt dit echt briljant.

Heb ik net Caramel de hemel in geprezen, komt Trimm Trabb,(weer een echte Albarn – Orbit baby).
Weer prachtig gezongen, de zangpartijen op dit album zijn echt briljant.
Dit juweeltje is echt een liedje dat vervolg heeft gekregen in Gorillaz en zijn recente solo album.

Het tranentrekkende No Distance Left to Run is zo'n pijnlijk persoonlijk break up liedje.
Ik begrijp vaak niet dat artiesten ons als luisteraars inkijk in hun priveleven willen geven.
Het is echt geweldig mooi gezongen.
When you see me
Please turn your back and walk away
I don't want to see you 
Cause I know the dreams that you keep is wearing me
When your coming down, think of me here
I got no distance left to run

Maar de pijnlijkste regel is toch wel:I won't kill myself, trying to stay in your life

Het instrumentale Optigan 1 sluit het album stemmig af.

13 liedjes als een achtbaan, niet het gemakkelijkste album, wel een die mij dan weer diep raakt, vooral door de afwisseling en intensiteit.
De verhalen gingen dat er tijdens de opnames van dit album een battle gaande was tussen de rock songs voorkeur van Coxon en de meer experimenteerdrift van Albarn, dit heeft tenminste een mooie mix opgeleverd.

Uit Cabeza Borrador's topic 52 essentiële pop/rock klassiekers, nummertje 3 een plaat die als daar al gemeld jaren lang mijn top 10 heeft aangevoerd.

Dit was Dylan's eerste complete elektrische album.

Het album opent met de klassieker Like a rolling stone.
Prachtig orgeltje, McCartney merkte er eens over op dat het wel leek dat het nummer nooit stopte.

Tombstone Blues
Dylan rijmt en dicht op een opzwepend ritme dat het een lieve lust is.
De gitaar stukjes direct na het langgerekte Tombstone Blues is prachtig.
tekstueel valt er veel te genieten:
The sun's not yellow / it's chicken'

Vervolgens komen we bij een van mijn persoonlijke favorieten Dylan liedjes.
It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry, wordt gespeeld op een lui galopperend ritme.
De vocals van Dylan vindt ik hier fantastisch.
Eigenlijk was hier een snellere versie bedoeld (waarschijnlijk zolals uitgevoerd op The Bootleg Series Vol. 5,) Al Kooper heeft hier wel eens een leuk verhaal over verteld.
Gelukkig heeft Dylan na een avondje prutsen gekozen voor dit tempo.
Overigens staat op The Bootleg Series 1,2,3 ook een alternatie take.

From a Buick 6 is een uptempo nummer, dat even goed op het vorige album had kunnen staan.
Dit nummer heeft zeker ook tradities in oudere blues nummers waar Dylan zo van hield.

Nog een grote favoriet, Ballad of a Thin man.
Over wie dit mooie lied nu gaat doen vele versies de ronden, zeurpieten (vaak journalisten met overbodige vragen, Do you mister Jones), een specifieke reporter etc.
Het is een typisch "Putt down song" van Dylan
Het lijkt er op dat Dylan willekeurig Mr Jones wil benoemen.
Hiermee eindig kant 1, omdraaien dus.

kant 2 opent met Queen Jane Approximately, weer typisch Higway 61 orgeltje (o.a Hammond bespeeld door Al Kooper) met de gitaar van Mike Bloomfield het samenspel lijkt van geen kanten te kloppen maar het werkt prachtig.
Fraaie ballad.

De titelsong met hilarische tekst is een rapper nummer
Het is een soort van chaotische garage rock alla 1965.

Just Like Tom Thumb's Blues wordt vaak het broertje (en eigenlijke vervolg) van Like a rolling stone genoemd.


Via Desolation Row met Mike Bloomfied's op de akoestisch dansende snaren sluit Dylan dit album mooi declamerend af.

Higway 61 blinkt niet uit door spetterend productie werk, heeft geen wervelende voorbereiding (veel definitive versies onstonden in de studio) maar is misschien wel daarom zo mooi.
Een geweldige mix van Blues, rock & roll en geweldige Dylan teksten.

De 70ste geboortendag van Bob Marley is blijkbaar een mooi moment om de archiven open te doen.
Erg mooie concertopname, goed geluid, prima band en mooie samenwerking tussen Bob en zijn inmiddels vertrouwde dameskoortje.
Het is gewoon een heerlijk feestje.
De uitvoering van bv een nummer als Lively Up Yourself overtreft wel heel erg de studioversie.
Veel puristen vonden dat Marley rond deze tijd aan het verwesteren was, maar hoe dan ook hij maakte in die periode fantastische muziek en een live concert zoals hier vastgelegd was een belevenis.
Mooiste nummers: allemaal

Erg sterk album van Bob Marley, de eerste zonder Peter Tosh en Bunny Wailer, dit zal wel de oorzaak zijn van de gehanteerde naamswijziging (voorgaande 2 albums Catch a fire en Burnin' hadden als bandnaam The Wailers) van The Wailers naar Bob Marley & the Wailers.
Peter en Bunny waren natuurlijk fantastische vocalisten, maar Bob komt hier met een nieuw dames backing vocalen ensemble onder de naam I three(s) (ook The Ithrees werd gebruikt) met o.a. Bob's echtgenote Rita.
Op dit album zijn toch gewoon een stel van Marley's best leidjes terug te vinden.
Klassiekers als No Woman, No Cry, Them Belly Full (But We Hungry) en het geweldige titelnummer.
Hoogtepunten zijn voor mij toch wel het Rebel Music (3 O'Clock Roadblock) en het werkelijk prachtige Talking Blues.
Revelution sluit dit album fraai af, heel mooi is hier het samenspel tussen Bob en zijn dameskoortje.
Natty Dread is zo mooi.