Nou Harm dubbel gefeliciteerd.


Dave Rawlings werd in een klap wereldberoemd door het eerste nummer op het eerste soloalbum Heartbreaker van Ryan Adams.Het ging enkel om een kletspraatje of een nummer zowel op Morrissey soloplaat Viva Hate als Bonadrag voor kwam (RA won de discussie door er 5 dollar tegen aan te gooien).
Ter ere van Heart Breaker (waar hij prominent aanwezig was) heeft Rawlings het mede doorhemzelf geschreven To Be Young (Is to Be Sad, Is to Be High) opgenomen.
Rawlings heeft gekozen voor een country variant (I had the Crows any how; Crows zijn The Old Crow medicine show) waar RA er meer een rock song van maakt.

Echt bekend werd Dave Rawlings door zijn intensieve samenwerking met Gillian Welch (2 stemmen 2 gitaren briljant), op wiens platen hij vaak de 2e stem vertolkte.

Hier zijn de rollen omgekeerd en verzorgd Welch de 2e stem.
Deze CD was blijkbaar groot genoeg nieuws bijvoorbeeld voor het verschijnen reserveerde Uncut in het decembernummer van vorig jaar een hele pagina.

De plaat opend fraai met Ruby akoestisch en mooi gezongen.
Dave Rawlings deed in het verleden wel al een een solo liedje bij de live optredens van Welch, het New Port optreden waar hij vorig jaar als solo artiest optrad heeft hem waarschijnlijk over de streep getrokken.
Na To Be Young, krijgen we het prachtige I hear them all 2.27 minuten de hemel in.

Het volgende nummer is een fraaie medley van 2 geweldige nummer.
Method Acting van Bright Eyes krijgt een veel rustigere versie (ik vind de versie van Rawlings mooier) en Cortez ook in een rustige akoestische uitvoering, nu is het bijna onmogelijk om betere uitvoetingen te maken als Neil young heeft gedaan (Live rust mijn favoriet, dit is niet iedereen met mij eens overigens) dit lukt Rawlings ook niet maar hij maakt er toch iets heel fraais en liefdevol van. Ik ben blij.

Sweet Tooth is een staalkaartje zangkunst waar Rawlings en Welch de meesters in zijn.
How's about you en It's Too easy zijn typische countrynummers waar de zang mij toch weer weet te overtuigen, beide nummers zijn instrumentaal rijker gearrangeerd.
Monkey and the Engineer is een (sullig) liedje over een aap die een treinbestuurder afgekeken heeft hoe de trein te besturen en U raad het al de aap gaat er met de trein vandoor.
Op de een of andere manier vind ik ook dit nummer weer onweerstaanbaar, het plezier straalt er vanaf.
Bells of Harlem (waar de coupletten van Dylans Time out of mind CD lijken te komen) is tenslotte de fraaie afsluiter.

Ik geef dit mooie album 4 sterren met kans op verhoging tot 4,5 ster.
Overigens Ryan Adams had gelijk en niet onze held uit dit verhaal.

Ach ja vroeger in de jaren '70 dachten "wij" dat rockartiesten ergens rond hun dertigste wel klaar zouden zijn ( I hope I die before I get old ), niet dus zeventigers en tachtigers blijven hun kunstje gewoon doen.
Deep Purple blijft dus ook gewoon hun kunstje doen en waarom niet zolang er nog liefhebbers zijn.
Ik was echt van plan dit album over te slaan maar er wel hier over te lezen op de albumpagina.
Dat meelezen prikkelde toch wel dus ik heb 'm dit weekend al 3 keer tot mij genomen.
Er staan best veel nummers op die ik al kenden (Ik ben ook al oud) en die komen hoofdzakelijk uit de jaren '60 ( in hun begintijd bediende Deep Purple zich ook nog regelmatig van covers).
Bij covers album heb ik de goede eigenschap dat hoe het origineel gedaan is mij niet zo boeit, maar meer hoe het resultaat op mij overkomt en dat valt eigenlijk niet tegen.
Spelen kunnen die gasten nog steeds en ik vind het best een prettig album, prima zingende Gillan en fijne accenten van de band.
Bij werkt het duidelijk aanwezige spelplezier aanstekelijk en luister dan ook met plezier naar dit album.
En om met een cliché te eindigen, veel nieuwe fans verwacht ik niet voor ze met dit album.

Het was in deze zomer dat ik in een behoorlijke lange periode van ouw plaatjes draaien zat.
Dit doe ik bij voorkeur met de koptelefoon als vrouw en kinderen al slapen.
Eerst U2 toen Bowie, Genesis en Van Der Graaf Generator.
Zo kwam ik dus bij Mark Knopfler / Dire Straits terecht.
Wat ik dan ook doe is even door de desbetreffende pagina's op Musicmeter fietsen.
Wat mij opvalt bij de DS en Knopfler pagina's is dat nogal eens bezoekers het nodig vinden om uitgebreid te melden dat ze het maar saai of slaapverwekkend vinden.
Nu wordt blijkbaar rustigere of mooie muziek verward met saai (geld dit ook voor mooie boeken, vrouwen films lieveheersbeestjes?).
Ach ik begrijp dit ook wel we leven in vluchtige tijden met een druk op de knop download je in een fractie de gehele MK/DS discografie en kun al binnen een half uur mekkeren over het gehele repertoire.

Maar nu Making Movies.

Eind jaren 70 maakte ik als zovele kennis met de DS d.m.v. Hun debuut.
Ik had natuurlijk niet het eerste exemplaar(ik zit 1.000 – 20.000) dit was voorbehouden aan Rudiger en Running on Empty.
Het waren roerige tijden van punk en new wave en in het begin waren de DS nog niet zo goed te plaatsen (Oor stuurde er de eerste jaren hun punk redacteur Peter van Bruggen op af.)
Toen ik op een herfstige zaterdagmiddag tegen making movies liep in de nieuw bak bij mijn favorieten platenboer was ik snel klaar met mijn keuze.
De platentas klapperend en dansend aan het fietsstuur naar huis.
Thuis aan gekomen met de hoes op de schoot luisteren naar kant 1 Tunnel of love, Romeo and Juliet en Skateaway (Ik ben dat weekend rauwelijks nog aan kant 2 gekomen ik vond kant 1 zo mooi die moest ik blijven beluisteren.

Nu 30 jaar later zit ik weer te luisteren maar nu met een CD'tje

De plaat opent majestueus met Tunnel of love waar alle facetten van de Dire Straits worden getoond zoals , opwindende rock, mooi/goed gitaarwerk mooie (saai???!!!!) stukjes muziek zoals het einde .

Track 2 Romeo and Juliet is een echte favoriet van mij (live kun je hier zo mooi omheen spelen en dan dat geweldige intro in zetten en naar het publiek luisteren).
Ik wil hier even stilstaan bij de zanger Knopfler.
Nu is dit zo wie zo een album met sterk beeldende teksten en MK is hier een geweldige verteller.
Luister hier alleen even naar de eerste 2 coupletten hoe mooi de volgende 2 zinnen gezongen/verteld worden.
say something like you and me babe how about it? Of
he's underneath the window she's singing hey la my boyfriend's back.
Luisteren, horen en ondergaan.
Skateaway is ook weer zo'n beeldende track, hoezo making movies.
De verteller trekt deze track ondersteund door lekker gitaarwerk naar zich toe .

Expresso love is gewoon een lekker nummer, I was made to go with my girl, like a saxophone was made to go with the night en dan de gitaarsolo.

Bij Hand in hand moeten we toch even praten.
Dit is dus niet zo'n ballad als Lion Ritchie of Elton John ze maken waarbij de zangers als wel de luisteraars meteen al snikkend van het huilen overmand wordt.
Dit is pardon me dames een mannen ballad.
Mooi een beetje ongepolijste coupletten met lekker refrein.
Laatste couplet is favoriet.
Solid Rock is zoals de naam al zegt een rocknummer, heerlijk.
Dit is het kortste nummer maar dit komt omdat het zo snel wordt gespeeld.
Het mooie van Making Movies vind ik dat de nummers wat betreft volgorde perfect geprogrammeerd zijn, zo is het een mooi geheel.

Nu komen wij bij Les boys, Ik ga het nog een keer proberen.
Volgens mij is dit geweldig nummertje de juiste afsluiter van een filmalbum.
Op een walsje wordt hier een soort tragikomedie verteld.
Hoor het koortje in Some tourist take a photograph.
De solo , hoezo solo? Luisteren!
Lees de mooie tekst (making movies) nog eens na.
De laatste zin wordt tenslotte helemaal uitgerekt en dan is het afgelopen het doek valt.

Beste mensen neem een keer geen desert bij het eten , een kratje bier minder en koop deze prachtige CD neem geen genoegen met zo'n lullig MP3tje.
Ik zag dat ik hier 4,5 ster had staan dit is dus absolute onzin.
Enkel 5 sterren en een oscar nominatie.