Inspiratie, ach dan ga je natuurlijk geen album met een11tal classic (hard)rock songs maken.
Meestal blijven uitvoeringen bij dit soort projecten toch achter bij de orginelen , zeker als je zoals hier gaat shoppen in de eredivisie van de rock geschiedenis.
Maar goed dat alles in overweging genomen brengt Saxon het er helemaal niet slecht vanaf, de uitvoeringen zijn vol van energie en je (ik) gelooft dat het met " liefde" is gemaakt.
Evil Woman heeft een Ozzy vibe, Bomber knalt er alla Motorhead lekker in, Paperback Writer heeft niet die geweldige Beatles vocalen maar heeft wel een vette uitvoering.
Hold the Line heeft niet die "mooie" zang maar hier weet de band het met de nodige energie boost toch met een aardige plus over de streep te trekken.

De bands die de leden van Saxon hebben geïnspireerd hebben in hun catalogus veel moois zitten en Saxon heeft uit die snoeptrommel 11 lekkere hapjes gehaald, voor Saxon fans die nog onbekend zijn met sommige van deze liedjes kan het zomaar een mooie kenningsmaking zijn.

In het kader 52 pop/rock klassiekers wil ik stilstaan bij het album Stand ! Van Sly & the Familie Stone.

Ik denk ondanks het feit dat ik niet geweldig enthousiast ben over de geboden muziek, het wel terecht is dat dit album in deze lijst staat.
Dit album is naast een commercieel succes (een van de toppers uit de jaren 60) ook vaak terug te vinden in de best of lijstjes, daarnaast is het ook een maatschappij kritisch album.
Muzikaal was dit album ook nog behoorlijk invloed rijk (70 jaren soul en funk en zelfs hip hop).

Bij het uitkomen van Stand! Was Sly Stone nog niet zo'n gevierd artiest, dit album zou alles veranderen.

Kant 1 opent met de title track, mooi gezongen door Sly en ook een sterk einde.
Verder met Don't call nigger, Whitey , waar ik vooral de zang van de zangeres (Rose Stone?) sterk vind.
I want to take you higher, een van de hoogtepunten van dit album.
De zang van diverse solo maar ook achtergrondzangers (M/V) is zeer sterk.

Track 4 Somebody watching you, een enigszins vrolijk popdeuntje over een minder vrolijk onderwerp.
Ik vind dit weer een mindere track.
Kant 1 sluit af met, Sing a simple song, “Sing a simple song try a little do, re mi fa, sol.
Weer verschillende vocalisten, mooi gedaan.
Omdraaien.

Kant 2 opent met Everyday people, aardige single met een goed refrein (we gotta live together en different strokes for different folks).
Tja daar komt de jam (dertien minuten lang) genaamd Sex Machine het is geen James Brown cover en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen ik vind dit nummer helemaal niets.
Omdat ik dit album afgelopen week diverse keren heb herbeluisterd heb ik het nogal wat keren doorstaan.
Ik kan mij voorstellen dat het op een dansvloer of live optreden aanslaat maar gewoon door de speakers luisteren boeit het mij helemaal niet.

Afgesloten wordt er met You can make it if you try, wat dan wel weer aardig is met weer sterke zang.
Met alle plussen en minnen ga ik zelfs in waardering terug van 3 naar 2.5 sterren.
Met name kant 2 valt mij toch wel zwaar op de maag.

Zo midden jaren '70 verslond ik die albums van Styx en Kansas , geweldig vond ik dat.
Bij Styx viel ik vooral voor die theaterale zang van Dennis De Young en zijn liedjes op het einde van zo'n album met een pianointro, je weet wel.
Dennis is al een tijd je op een andere tour , maar Styx is er nog steeds als band (juist het aanstaande album toegevoegd Styx - The Mission (2017) ).
Hier weer eens een live album, Lawrence Gowan is eigenlijk een prima vervanger van Dennis en blijft vaak dicht bij de zang van Dennis.
Het optreden is weer een mooie sentimental journey en bevat van die typische meezing rockers , suiker ballads en een paar uitgesponnen toppers.
Hiervan valt naast een fraaie Suite Madame Blue ook een geweldig gezongen Come Sail Away echt op.
Met een spetterende openener als The Grand Illusion een zoete Fooling Yourself en een stompende Blue Collar Man met Eagles guitarist Don Felder hadden zij daar Vegas ongetwijfeld een prima avond.