Kerstplaatje met 8 traditionals en 4 speciaal voor dit album geschreven nummers.
Hoe beoordeel je die traditionals nu , ik doe dat vooral op uitvoering en dan kom ik heel ver met dit album.
Fraaie arrangementen, zangkunst van de bovenste plank en veel spelplezier en drive.
De kers op de taart zijn de de vier nieuwe track en dan kom ik tot een hoog cijfer voor Kacey en company.
Als er met de feestdagen toch eindejaars muziek op moet zou ik deze nemen, ik zou niet snel een betere weten uit deze eeuw.

Dit is toch wel een heerlijk album geworden, mooie liedjes als Silver Lining, Merry Go 'Round , Follow Your Arrow en It Is What It Is ook het luchtige Keep it to yourself en het stampende Stupid zijn pareltjes.
Naast fraai zangwerk vallen de vaak scherpe teksten op , die de soms onschuldig klinkende nummers stekelig kleuren.
Dit wordt vaak als haar debuut gezien hoewel hiervoor toch nog 3 obscure albums zitten, hoe dan ook dit is in ieder geval een mooi beginpunt om met het werk van Kacey Musgraves kennis te maken.

De critici hebben gesproken , buitenaards, beste album aller eeuwen, mooiste hiphopplaat van het jaar etc.
Nieuwsgierig geworden deze ook maar meegenomen en uitvoerig (en nog steeds) beluisterd.
De laatste dagen hier op de album page gekeken en het stemgemiddelde valt toch wel tegen (4.01).
Ik verwachte in de euforie toch wel een gemiddelde van > 4.25, wat in de tijd misschien wel weer zou gaan zakken, zeg maar het nieuwe album effect.
Ach misschin is het album niet hiphop genoeg voor de hiphopliefhebber en niet pop genoeg voor de popliefhebber.
En dan ben ik ook nog geen kenner, maar alla mijn oren zitten nog vast en werken.
Misschien zijn de fils en trils en raps en skills niet goed genoeg, maar eh de samples zijn niet slecht (21st Century Schizoid Man) en de tunes errrrrrg goed.
Ik begin voorzichtig en geef ****1/2 en dat is echt lager dan Volkskrant en Pitchfork en dan moet OOR nog komen.

Hoewel binnen de bekendere Kayak kaders , levert de band een erg gevarieerd album af.
Het gaat van pop, naar rock naar prog en ook uitstapjes naar muziek met een musical gehalte blijven niet achterwege.
Ondanks deze variatie blijft het als een geheel klinken en komen de heren met allemaal goede tunes op de proppen.
Mister Kayak Ton Scherpenzeel heeft toch in 2019 een hartaanval gehad waarna een stent is geplaatst , blijkbaar is hij daar zo goed van hersteld dat er weer aan een nieuw project begonnen kon worden.
Out of this world geeft ons 70 minuten mooie muziek.

Dat naast lead zanger Bart Schwertmann ook voldoende ruimte is voor ander bandleden om een stukje mee te zingen draagt ook bij aan de variatie.
Op individuele nummers ingaan is volstrekt nutteloos maar dat doe ik toch maar.

Zo begint Under a scar met de nodige toch wel fraaie phatos om na 1,5 minuut in een versnelling te gaan en omgetoverd worden tot een rocknummer.
Het fraaie achtergrondkoortje ondersteund de krachtige vocalen van Schwertmann prachtig.
Het einde is weer voor Schwertmann, machtig nummer.

Hierna is het instrumentale Kaja een smakelijk hapje, fraai samenspel vooral tussen gitaar en piano, het gitaarwerk is sowieso om van te smullen op dit album.

Bij Critical Mass moeten wij ook even stilstaan , het is een prog rock nummer waar de liefhebbers van dit genre veel van gading terug vinden.
Theatrale zang fraai toetsenwerk en dit op een hoog niveau ruim 7 minuten (begint er op te lijken zegt de progliefhebber dan) volhouden, mooie gitaarsolo ook hier weer.
Op de mooie ballad The way she said goodbye kan ik niet anders dan heerlijk meedeinen.
En dan komen wij een stukje verder bij het langste nummer van het album , A Writer's Tale.
In dit nummer worden alle elementen van dit album in ruim 9 minuten nog eens samengevat, mooie inleiding met dito zang een swingend middenstuk.
Via het poppy Cary gaan wij naar het door Ton Scherpenzeel gezongen slotnummer Ship of Theseus, hoewel Scherpenzeel nooit mijn favoriete zanger zal worden bewijst Kayak eens te meer dat je binnen de 4 minuten een sterk proglied kunt maken.

Dat Kayak na al die jaren nog met zo'n sterk album op de proppen weet te komen dwingt mij ( bij gebrek aan een hoed) tot een zo diep mogelijke buiging.

Het klinkt auf Deutsch (orgineel) nog net iets lekkerder, zeker die instrumentale delen.
Die Roboter is een lekkere binnenkomer, ik geloof dat deze track ook echt door robots is gemaakt.

Spacelab heeft echt een mooie basismelodie en wordt uitgebouwd tot een prachtige instrumentaal.
Hier hebben veel jaren 80 bands de mosterd hoorbaar gehaald, ik denk dan zeker aan OMD (die ook snel zelf een behoorlijk niveau gingen halen).

Metropolis komt ook binnen met een betoverende melodie, verder ritme en een tekst die precies genoeg is.

Das Model is duidelijk het meest populairste nummer van dit album, ik vind de duitse tekst toch wel een stukje beter dan de engelse vertaling.

Neonlicht is toch mijn favoriet op dit album, toen ik kennismaakte met dit album was het mijn minst favoriete nummer.
Dit nummer is dus echt gegroeid, de koele zang en mooie stukjes tussen de zangpartijen doen het 'm.
De lengte is geen probleem, blijft boeien van het begin tot het einde.

Die Mensch-Maschine sluit dit album af, de menselijke machine, het album nog een keer samengevat door ritme vervormde stemmen en sterke tussenstukjes.
Zonder meer een heel sterk album , zonder zwakke plek.
Iets weerhoud mij nog om dit de volle mep te geven (zou het dan toch het ontbrkeken van een gitaar zijn).