Lana Del Rey wat een naam, met zo iemand ga je backpacken in Afghanistan, tussen de krokodillen zwemmen in de nijl en de locale motorbende op hangplekken in de buurt benaderen (Lana loopt voorop).
Een naam die in mooi het rijtje van Thor, Iron Man en Captain America past, sterker nog met Lana Del Rey was End game part II nooit nodig geweest.

En nu is er dan een nieuw album genaamd NFR! en die titel is ook al niet mis.

Er staan geen slechte nummers op want die maakt Lana immers niet.
Een grote foei voor zij die hier wat anders beweren.
Dus vanaf die mooie met piano versierde opener Is het een groot feest.
En via pareltje Mariners Apartment Complex komen wij bij het grote wonder Venice Bitch een prachtige longtrack mooi gezongen en daar tussen prachtige melodietjes en zangstukjes, kijk Yes, Gustaf Mahler en John Coltrane zo maak je een lang muziekstuk.
Wat volgt is een trip vol ontroering en via het mooie California en The Greatest (Lana had bij het maken van dit album al iets door)
komen wij bij het intens mooie Happiness Is a Butterfly vol met prachtige zinnen.
Na Dylan moet Lana nu ook een Nobelprijs winnen.
"hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it" sluit het album stemmig en volmaakt af
Dit album duurt zoals wij allen begrijpen ook geen tel te lang en is ook in tijdsduur helemaal perfect.
Dit meesterwerk is enkel te vergelijken met iconen als Abbey Road , Trout Mask Replica , My Beautiful Dark Twisted Fantasy en ja eigenlijk alles van Radiohead.
Dit moet wel de plaat van de eeuw zijn, nee van alle eeuwen en mogelijk zelfs mij plaat van dit jaar.