Ik vind het altijd flauw wanneer gesteld wordt dat bepaalde platen alleen maar gewaardeerd worden, omdat ze van een grote naam afkomstig zijn. Je kunt evengoed het omgekeerde stellen: dat iemand een plaat alleen maar minder vindt, omdat het afgezet wordt tegen de hoogtijdagen van de betreffende artiest.

En toch ga ik onbewust vergelijken. Met platen als Born to Run of Nebraska. Twee tegenpolen van platen, maar in één ding komen ze overeen: het zijn meesterwerken. Letter to You mist voor mij de magie van dat soort platen. Het klinkt wel oké, luistert prima weg op de achtergrond, maar ik mis die hartstocht die Bruce ooit had. Ik mis de scheurende saxofoonsolo, of de verstillende verhalenverteller. Song for Orphans is een van de weinige nummers waarvan ik enigszins opveer, omdat het iets van urgentie in zich herbergt: laat alles vallen en luister naar wat ik (muzikaal dan wel tekstueel) te vertellen heb!

Misschien komt wijsheid met de jaren (en dan laat ik in het midden of dit ondergetekende betreft of juist de rest hier), maar vooralsnog is deze brief niet aan mij besteedt.

Nu ga ik toch de vraag stellen die ik eigenlijk niet had willen stellen: vinden de fans van deze plaat dat deze werkelijk kan wedijveren met zijn meesterwerken van decennia geleden, of is het niveau van The Boss domweg zo hoog dat zelfs een subtopper nog zó goed is?