Gilmour is voor mij dé man van de Floyd. Live dan althans. Toch mist Live In Gdansk iets. Buiten het feit dat de nummers van zijn soloalbum hier gespeeld gewoon minder goed zijn dan de gekozen nummers op P*U*L*S*E (destijds nog PInk Floyd, misschien ligt het daaraan). Ook de klassiekers worden minder goed gespeeld. Comfortably Numb is precies het tegenovergestelde van wat Waters deed op In The Flesh. Hij had sterke coupletten, maar een slechte refreinzanger. David Gilmour heeft het precies omgekeerd. Ik snap ook niet waarom hij de versie van P*U*L*S*E niet gewoon dunnetjes over heeft gedaan. Ook Shine On You Crazy Diamond is niet zo als hij kan zijn. Het gitaarspel is zeer sterk, zoals altijd, maar de zang is niet goed, te geforceerd.

Het hoogtepunt van dit album is uiteraard Echoes. Dit is het eerste album waarbij ik het live hoor. Het nummer stijgt alleen nog maar meer in mijn achting, want wat is het toch een magistraal nummer.

Begrijp me niet verkeerd, het album is niet slecht. Verre van zelfs, maar het is niet wat het zou kunnen zijn. En eigenlijk had moeten zijn.

De psychische trip van Child In Time

Ik lig in bed. Het is bijna middernacht en ik zit te denken wat ik zal gaan luisteren. Ik ben nog lang niet moe, dus ik ga voor een stevig nummer. Child In Time volstaat wel. Ik druk op play en het bekende hammondorgelintro begint. Het geweldige intro dat op mijn cd stond van muziek in de eerste klas en waarvan ik niet begreep waarom dat intro zo speciaal was dat we het met muziek moesten beluisteren. Oh, wat zat ik toen fout!
Sweet Child In Time klinkt het door mijn oortjes. Het teken dat het begonnen is: de trip. Gillan op zijn best in dit nummer. Geweldige lyrics die gezongen worden door een geweldige zanger. Perfecter had het niet gekund.
And wait for the ricochet... Het moment is daar. De stem van Gillan wordt steeds dwingender en ik kan niet wachten op wat komen gaat. Een geweldige solo komt eraan. Maar eerst nog een paar flinke uithalen. Uithalen die live misschien nog wel beter zijn dat op het album. Het is een prestatie van formaat.
Ik merk dat mijn vingers langzaam mee gaan tikken met de instrumenten. Ik besef me dat de solo is begonnen. Blackmore op zijn best, Deep Purple op zijn best. Steeds harder, steeds sneller, steeds beter. Ik merk dat ik opgezweept raak. Het voelt alsof ik stevig mee sta te rocken, maar in werkelijkheid lig ik nog gewoon. Ik probeer nog wel luchtgitaar te spelen, maar hou daar maar mee op, omdat ik merk dat dit nummer simpelweg te snel gaat. Ik hou het maar bij het tikken met de vingers. Minutenlang.
De solo stopt abrupt. Tijd om bij te komen. Toch wil ik niet bijkomen, wat volgt is minstens even geniaal. De hammondorgel speelt weer. Evenals Gillan. Dezelfde, geniale, regels worden weer gezongen door de man met de fluwelen stem.
De tweede solo breekt aan. Ditmaal is het iets anders, omdat ik weet dat de solo is voor het einde. Het einde waar ik een (emotionele) herinnering aan heb:

Mijn oma was 70 jaar geworden en iedereen moest wat doen. Een paar ooms en tantes besloten een herinnering op te halen. Iedere zaterdag moesten zij iets eten wat ze ongelofelijk vies vonden. Dit hadden zij gemaakt en in aluminiumfolie gedaan. Terwijl Gillans stem langzaam begint te gillen, maken ze het folie langzaam open. Naar mate hij harder gaat gillen, is de spanning om te snijden. Ik heb namelijk geen flauw idee. Child In Time komt tot zijn climax en net bij zijn laatste schreeuw wordt de maaltijd onthult:
Visstisck met rijst en doperwten in tomatensaus!

Dit beeld komt ook deze keer voor mijn ogen. Een leuke, grappige herinnering. De climax is geweest en het nummer is bijna klaar. De laatste geweldige noten worden gespeeld en met een laatste akkoord is het nummer afgelopen. Ik kom uit mijn trip en weet het weer: Dit is één van de beste nummers ooit!
Ik wil nog even nagenieten van het nummer, maar helaas...
het volgende nummer staat alweer klaar.

Ooit heb ik hier een matige recensie over geschreven. Dat we nu even goed doen!

Made In Japan is zonder twijfel het album dat het beste rockt. Ongeacht tijd, sfeer of stemming. Dit album is altijd goed om op te zetten. Woorden tekort…

Highway Star is misschien wel de beste (live) albumopener die ik ken. Vanaf de eerste minuut begint het rocken (om vervolgens pas te stoppen bij de laatste noot van Space Truckin’). Misschien niet de beste zang en de beste tekst, maar man… dit rockt! Niet één, maar twee geniale solo’s van Blackmore. Maar vergeet de baslijn van Glover niet. Misschien nog wel belangrijker dan de gitaar zelf. Het stukje vanaf 4:18 is één van de beste rockstukjes ooit. Hier komen drum, (bas)gitaar en synthesizer (of is het hier een orgel?) perfect samen. Een ongeëvenaard stukje muziek. Ik ken geen lekkerder nummer.

Child In Time is mijn favoriet. Vanaf de eerste seconde tot de laatste seconde verkeer ik in extase. De zachte klanken van het orgel van Jon Lord, Ian Gillan op zijn absolute best en misschien wel de beste solo ooit van Ritchie Blackmore (hoewel de solo allesbehalve compleet zou zijn zonder Lord en Glover). Hoe vaak ik dit nummer wel niet heb gedraaid van voetbal op weg naar huis. (En dan uiteraard keihard meerocken! ) Aaaaaaaaaaaahhh………… Aaaaaaaaaaaahhh………… Aaaaaaaaaaaahhh…………

Smoke On The Water is waarschijnlijk het bekendste nummer van dit album. Wie kent het rifje niet? Daar waar het origineel niet verkeerd is, gaat het bekende rifje toch snel vervelen. Op de een of andere manier heb ik dat bij deze versie niet. Misschien is het de zang van Gillan, misschien is het de loepzuivere klank van de gitaar, wie zal het zeggen? Niettemin geniet ik elke keer wel volop van deze uitvoering. Met als hoogtepunt het einde. Een beetje pielen met de gitaar, maar het is wel briljant!

The Mule (Drum Solo) vind ik het minste nummer van de (originele) plaat. Sowieso ben ik niet zo’n fan van drum solo’s, maar deze duurt bijna 10 minuten (niet alleen uitsluitend drums, maar toch…). Het is niet slecht, allesbehalve, maar het had van mij best 2 minuten korter gemogen. Zeker als je echt gaat luisteren (en het niet als “muziek erbij” gebruikt).

Strange Kind of Woman is net zoals Highway Star een echt rocknummer. Je gaat er helemaal op los. Ook hier geldt weer dat Blackmore dit nummer draagt, in iets mindere mate dan Highway Star, maar voor het grootste gedeelte wel. Ten minste… het stukje waarbij Gillan een soort dialoog houdt met de gitaar is natuurlijk wel ronduit geniaal, een authentiek, ongeëvenaard stukje rock.

Lazy, een heerlijk luisternummer. Het rockt niet zo hard als het voorgaande, maar is daaarom zeker niet slechter. Prachtige intro (eigenlijk kun je gezien de lengte niet echt van een intro spreken), een prima stuk van Gillan en een prachtig slot.

Space Truckin’ zou met zijn enorme speelduur het hoogtepunt moeten zijn van deze plaat. Althans, dat is meestal zo bij dit soort albums (in mijn optiek). Nu ligt die lat te hoog door voorgaande nummers, dus die vlieger gaat niet op. Maar ach, wat is het nog steeds een lekker nummer! Bijna 20 minuten alleen maar goede muziek. Ik had er totaal geen problemen mee gehad als het nummer 5 minuten korter had geduurd, maar het had van mij evengoed 5 minuten langer mogen duren. Daar weten ze daar wel raad mee. Ik geloof ook dat het ze makkelijk gelukt was.

Kortom, Made In Japan rockt het meest, maar vooral het beste van alle platen. Er staat geen slecht nummer op, niet eens een matig nummer. Het is bijna 80 minuten volledig uit je dak gaan. Af en toe krijg je wat rust, maar het grootste gedeelte is het gewoon knallen!

Dit is en blijft één van de beste albums aller tijden.

We welcome to the stage: Dire.. Straits!

Mijn geschiedenis
Aldus de opening van het beste live-album van ’s werelds beste band. Hoe begin je een review van zo’n album? Velen kennen hier mijn voorliefde voor de band, maar hoeveel weten hoe het zo gekomen is? Medio 2007 had ik een torrent binnengehaald met de “Nummer 1-1000 van de Radio 2 Top 2000”. Dag in dag uit skipte ik door de nummers en pikte de beste er zo uit. Ironisch genoeg skipte ik ook een boel nummer die ik tegenwoordig tot de beste ooit beschouw. Daarentegen was Sultans of Swing wel een nummer dat de ‘cut’ haalde. Hoe het er precies van gekomen is, weet ik niet, maar inmiddels zo’n 3 jaar geleden vond ik het blijkbaar nodig om Dire Straits & Mark Knopfler - The Best of Dire Straits & Mark Knopfler (2005) te zoeken. Misschien wel mijn beste muzikale zet. Er waren tijden dat ik dit album dagelijks een keer of 2 à 3 draaide. Wel op de shuffle, maar toch. Niet zo gek ook dat de helft van dit album tot mijn 50 meest gedraaide nummers aller tijden behoort. Zou ik van mijn huidige top 25 meest afgespeelde nummers uitgaan, dan staat daar 5x Dire Straits, met Sultans of Swing ver bovenaan (en dat nog zonder al die live-uitvoeringen!). Ietwat weinig, maar ik ben ooit mijn iTunes-statistieken kwijtgeraakt. Mijn nummer 1 staat nu op ruim 200x afgespeeld, terwijl dat aantal minimaal 3 of 4 keer hoger moet liggen. Ik dwaal weer af…
Nadat ik die verzamelaar had, ben ik me verder gaan verdiepen. De discography was al gauw binnen. Toch heeft het nog een tijd geduurd, voordat ik echt alle albums beluisterd had. Meestal koos ik zelf de nummers en beluisterde niet de albums. Ook Alchemy heb ik pas wat later ontdekt, maar dat Dire Straits live steengoed was, wist ik al. Ik kende On The Night al (die DVD hadden wij toen al wel) en Live in Basel (nog altijd hun beste concert) had ik ook al gevonden.

Alchemy
Alchemy vond ik altijd net iets minder, vanwege nummers als Expresso Love en Solid Rock. Want eerlijk is eerlijk, die nummers hebben niet de impact van een Sultans of Swing of een Telegraph Road. Desondanks is dit nog de echte Dire Straits. De echte bezetting met de echte concerten. Plezier in het spel, nog niet de grote stadions en bovenal nog een echt rockende band. Iedere keer als ik Live in Basel kijk, zie ik dat Mark er genoeg van heeft en dat het gauw over zal zijn. Helaas. Daarom moet je ook luisteren naar Live in Basel (bootleg heet Ticket to Heaven).
Alchemy wordt bij iedere luisterbeurt beter. Maar met name kijken naar dit concert is echt een genot. Hierboven noemde ik het al: De rare dansjes van John en Hal, Terry die door het drumstel heen wil slaan, Alan die zijn keyboard naar de voorgrond weet te drukken en Mark die er, van links naar rechts lopend, weer eens een nieuwe gitaarsolo uitperst. Waarmee Mark zijn zang’talent’ ruimschoots compenseert.
Eerder noemde ik Expresso Love als een struikelblok naar het hoogste podium. Inmiddels ben ik daar al lang en breed op teruggekomen. Een prima nummer en met name live uitmuntend gespeeld.
Ook Once Upon a Time in the West en Tunnel of Love zijn niets minder dan geniaal. Beiden een minuut of 7 opgerekt en daar merk je niks van. Tunnel of Love met één van de beste intro’s die ik ken en Once Upon a Time in the West met die heerlijke drumopening.
Had ik het eerder over plezier hebben in het spelen. Two Young Lovers is daar het perfecte voorbeeld van. Als reactie op Love Over Gold ontstond Dire Straits - ExtendeDancEPlay (1983). Op MuMe een onbegrepen plaat. Voor mij des te begrijpelijker. Two Young Lovers is een concertklassieker en het is geweldig om de mannen het te zien spelen. Kent men ook deze versie? Waarin Mark zijn nagel breekt en Jack Sonni er rustig op los jamt. “Just do it in the raw!”
Bij deze versie komt Mel Collins even meedoen. Dat doet hij geweldig.
Even tussendoor nog Romeo and Julliet. Helaas het enige nummer op dit album waar ik geen lovende woorden over heb. Ik vind het een prima nummer, maar niet te veel. Ooit vond ik het één van hun sterkste nummers. Nu vind ik het een redelijk nummer, als ik het maar niet te vaak hoor.
Vandaag precies een week geleden gebeurde het. Tijdens mijn examenuitreiking vond iemand het nodig om Private Investigations te monteren onder de oude foto’s. Ik kon het niet laten om kippenvel te krijgen. En heel zachtjes meezingen uiteraard. Zelf prefereer ik de studioversie iets boven de live-versies. De studioversie brengt de boodschap iets beter over. Wat niet wil zeggen dat dit een matige versie is. Hell no.
Solid Rock is net als Two Young Lovers een echte concertklassieker. In de studioversie niet zo heel erg imponerend. Als live-uitvoering des te meer. Een heerlijke rocker. Geen gezeik, gewoon laten ronken die gitaar.
Dan houden we twee nummers over: Telegraph Road en Going Home. Voor Telegraph Road verwijs ik graag naar mijn recensie bij Love Over Gold op 4 april dit jaar. Samen met Sultans of Swing het pronkstuk van dit album.
Over Going Home (Theme from ‘Local Hero’) wil ik graag wat kwijt, want ik vind het jammer dat het meestal dit nummer is wat bekend is bij iedereen. Luister eens naar Wild Theme van het verder niet zo boeiende Local Hero. Helaas niet op YouTube te vinden (wat al aangeeft hoe onbekend het is), maar dat maakt niet uit, want de ultieme versie staat er wel. Namelijk het slotstuk van On The Night. YouTube die versie eens. Die laat Going Home achter als een derderangs straatmuzikant in de Kalverstraat in Amsterdam. Erg negatief, maar dat zegt alles over de kwaliteit van Wild Theme. Hoewel ik me zeker realiseer dat een dergelijk nummer niet in dit concert had gepast en de keuze voor Going Home bijzonder begrijpbaar is. Het is evenmin een prachtig nummer.

Epiloog
Kortom: Eén gewoon nummer, twee langgerekte, maar nimmer saaie nummers, twee concertklassiekers, twee uitmuntend nummers, twee wereldnummers en een prachtige afsluiter.
Conclusie: *****; zonder twijfel.

Eind vorig jaar heb ik dit album de volle mep gegeven. In de loop der maanden is het al opgeklommen naar de 3e plek in mijn top 10 (wat na deze luisterbeurt best wel eens een plaatsje hoger zou kunnen zijn). Het meest complete, interessante en geniale album van mijn lievelingsband. Wat wil je nog meer?

Telegraph Road is hun beste nummer. Weliswaar met een intro waar ik niet altijd op zit te wachten, maar ach, dat ene minuutje. Het begint prachtig. Er wordt langzaam opgebouwd door Mark en co. Rustige zang, rustige instrumentale stukken. Steeds sneller komt het nummer op gang. Steeds harder en steeds beter. Alan ramt op de piano alsof hij de toetsen door de piano heen wil drukken. Withers speelt een geweldig stukje drumwerk. Weliswaar niet ingewikkeld, maar wel uiterst effectief. Hij sluipt door het nummer heen. Zelfde geldt voor Illsley op de bas. Ze sluipen door het nummer heen. Pas als je goed luistert, merk je hoe geweldig en compleet dit nummer eigenlijk is.
Nog even een rustige solo tussendoor, maar dan komt het, na dit couplet gaat het volume op maximaal en wordt het 5 minuten lang een explosie van gitaargeweld. Als een schreeuw in de nacht, bijna jankend (13:37), bespeelt Mark zijn gitaar. Alsof de instrumenten kapot moeten. De ultieme climax. Om vervolgens rustig uit te faden.

Private Investigations is met afstand hun duisterste nummer. En daarom ook zo geweldig. Die grimmige sfeer is wat mij betreft onovertroffen. Wederom prachtig (ditmaal akoestisch) gitaarspel van Mark. Maar wat me vooral trekt in dit nummer is de tekst. Dit zijn de nummers waardoor Mark wat mij betreft ook één van de beste songwriters is.
Het erbij halen van Mike Mainieri is overigens ook een uitstekende zet. Als een soort rode draad gaat hij rustig door het nummer heen. Prachtig.

En net zoals bij Telegraph Road weer een ultieme climax. Alsof de instrumenten kapot moeten. Ook dit nummer werkt alleen echt als je het op vol volume hoort.

Industrial Disease duurde het langst, voordat ik dat nummer echt kon waarderen. Maar dat was het waard. Wel opmerkelijk dat dit vrolijke nummer direct na het duistere Private Investigations komt. Het is een contrast wat hoogst opmerkelijk is. Maar het werkt wel. Wat een enorm aanstekelijk nummer is het toch. Met name het orgelspel van Alan is erg catchy. Het prijsonderdeel van dit nummer is toch wel de tekst. Als ik de tekst erbij pak vind ik elke keer weer dat ze een heel sterk staaltje lyrics hebben gemaakt. Zonder twijfel een vreemde eend in de bijt, maar daarom niet minder goed. Ieder nummer op deze plaat heeft zo’n unieke eigenschappen en dat is tevens ook de kracht van Love Over Gold

Love Over Gold heb ik altijd al een zwak voor gehad. Het is zeker geen nummer dat ik vaak opzet (veelal omdat er weinig tempo in zit), maar zeker in de context van deze plaat is het een prachtig nummer. Dit nummer, dat waarschijnlijk over Mark’s ex-vriendin gaat, zweeft voort. Wederom een uistekende keus om Mainieri erbij te halen (ditmaal op de vibrafoon). Ondanks de relatief lange speelduur voor een nummer als deze, voelt het absoluut niet aan als 6 minuten. Door zijn eenvoud een ontzettend sterk nummer.

It Never Rains is het derde nummer dat hij over zijn ex-vriendin schreef. Buiten het eerdergenoemde Love Over Gold schreef hij ook (surprise, surprise) Romeo and Juliet over Holly Vincent. Op een Dylanesque manier brengt Mark zijn gevoelens naar buiten. Dit zal ook het laatste nummer over haar zijn. Waarschijnlijk was zij uit zijn systeem na dit nummer. Ik vind het een meer dan uitstekend met wederom een schitterende tekst en een geweldige slotsolo. Rare akkoorden vind ik het wel, maar het werkt. Een hele mooie afsluiter van een nog mooier album.

Weinig nieuws op deze CD ja. Maar who cares? Ik in ieder geval niet. Dit is mijn eerste CD van Dire Straits, haha. Door deze CD ben ik in aanraking gekomen met hun en het bevalt me uitstekend.

Alle nummers die men wenst staan hierop en als bonus nog wat nummers van 'The Guitargod himself'.

Luister elke dag naar meerdere nummers van deze CD op mijn iPod!

American Pie is voor mij een all-time favorite dus wat dat betreft kon het album al niet meer stuk voor mij. Het was echter wel raar opkijken toen American Pie zo'n beetje het enige snelle nummer bleek. De rest is een stuk rustiger. Het enige andere nummer wat ik een beetje kende was Vincent, maar verder dan starry, starry night kwam ik ook niet. Don McLean heeft een fluwelen stem en is zeer aangenaam om naar te luisteren. De geniale tekst uit American Pie blijkt geen eendagsvlieg te zijn, want alle nummers hebben prachtige teksten. Welk nummer mij in het bijzonder opgevallen is, was Till Tomorrow. Het zal altijd het nummer na American Pie blijven, maar het is toch wel een waardig vervolg.

Laat ik dan maar afsluiten met één van de mooiste coupletten die ik ken:
Helter skelter in a summer swelter.
The birds flew off with a fallout shelter,
Eight miles high and falling fast.
It landed foul on the grass.
The players tried for a forward pass,
With the jester on the sidelines in a cast.

Now the half-time air was sweet perfume
While the sergeants played a marching tune.
We all got up to dance,
Oh, but we never got the chance!
`cause the players tried to take the field;
The marching band refused to yield.
Do you recall what was revealed
The day the music died?

Bonustracks, check.

Een dappere poging om Dark Side of the Moon te weergeven. En ze zijn er bijna heel goed vanaf gekomen. De muziek is prima geregeld (vooral de solo's ), maar die zang. In Breathe en The Great Gig in the Sky nog goed, maar bij Time en Money is het echt ver ondermaats. En wat dachten ze bij Us and Them? Dat het één of ander liedje is waarbij een ouwe viespeuk een orgasme krijgt?

Dit had zo'n goede uitvoering geweest kunnen zijn. Echter hebben ze het met de zang flink verpest. Een 3,0* vooral voor de muziek en twee bovengenoemde nummers.