Ik ken nu inmiddels 10 Neil Young-platen, dat wil zeggen, die heb ik becijferd. Ik denk dat ik er totaal 15 ken. Harvest is echter de enige die mij tot nu toe de volle speelduur heeft doen genieten. Een aantal zitten daar dicht tegenaan, bv. Zuma en Live at Massey Hall, maar die zijn "slechts" goed voor een dikke 4,0*.

Harvest is het album van het grote publiek met klassiekers als Heart of Gold en Old Man. Vandaar dat veel Young-fans (incl. Young zelf misschien) dit album een beetje beu worden. Hoeveel Young-fans zullen Harvest als favoriete album benoemen?

Ik wil nog niet zover gaan om mijzelf een Young-fan te noemen, maar ik ken inmiddels redelijk wat van hem en vindt Harvest toch echt de beste. Maar waarom dan? Die vraag stelde ik mij vandaag en wist eigenlijk maar één antwoord te bedenken: de productie. Geen übervalse noten zoals in Tonight's the Night. Geen ronkende gitaren die ik na een tijdje wel beu ben, omdat het best zwaar valt. Harvest is een album vol met prachtige (ingetogen?) nummers die stuk voor stuk uitstekend gearrangeerd zijn. Zijn zang is niet dusdanig vals dat ik er kippenvel van krijg (en niet op de juiste manier), maar juist prachtig. Nog altijd tegen het valse aan, maar niet erover zoals op een aantal van zijn andere albums. Zelfs simpele teksten als That keeps me searching for a heart of gold. And I'm getting old irriteren me niet. Omdat het prachtig gezongen wordt (James Taylor ). Daarbij is er natuurlijk die prachtige harmonica. Het is altijd weer genieten geblazen als ik die eerste noten hoor. Maar ook nummers als A Man Needs a Maid, welke ik eerst enorm kitscherig vond, storen me niet meer. Eigenlijk zijn het stuk voor stuk uitstekende nummers. Ik ken geen nummer (meer) dat ik haat op deze plaat of waar ik de neiging krijg tot skippen. Sommigen ga ik iets beter voor zitten dan anderen, maar ik speel ze allemaal aan één stuk door zonder ook maar één verslapping te horen. Hooguit een verslapping, omdat het vorig nummer net even wat beter is. Toegegeven, wellicht dat ik hier later op terugkom zodra ik zijn andere albums wat vaker gehoord heb. Ter illustratie, dit album heb ik nu minimaal 20 keer beluisterd en (volgens iTunes) is de nummer 2 Zuma met 5x afgespeeld. Wie weet wat er in de komende 15 speelbeurten gebeurd. Maar voorlopig staat deze (met stip) op 1. En ach, in het slotnummer komt toch weer even de gitaarvirtuoos in hem naar boven.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen zijn valse zang (hoewel het niet te erg moet worden) en de ronkende gitaren werken soms perfect (Cortez = ), maar op Harvest bewijst Neil dat het ook op deze manier kan. En deze kant van Neil bevalt me een stuk beter dan sommige andere kanten. Desalniettemin ga ik nu voor de zoveelste keer even een lekker rocknummer van hem uitkiezen.

Ik denk juist dat Nick Cave best aan zieltjes wint onder muziekminnende jongeren. In mijn omgeving ken ik best wat mensen die bijvoorbeeld behoorlijk onder indruk waren van zijn show op Best Kept Secret, niet bepaald een festival voor Cave-fans van het eerste uur.

Niet dat dat hem direct relevant maakt, maar het is volgens mij niet zo dat Nick Cave uitsluitend teert op fans van het eerste uur. Maar ik zal je na zijn concert in september vertellen hoeveel mensen onder de 35 er rondliepen.

Wintermusik. Het klinkt als een willekeurig (saai) sfeeralbum. Echter is Wintermusik allesbehalve saai, sterker nog Wintermusik is één van de mooiste albums die ik ooit gehoord heb.
Wintermusik doet wat nog geen een album ooit gedaan heeft bij mij: emoties oproepen. Iets genuanceerder: Emoties oproepen en dus niet terughalen. Alle albums/nummers tot nu toe waarbij ik enige vorm van emotie had (bv. bij Ennio Morricone, Angie en Year of the Cat), waren gebaseerd op eerdere ervaringen die ik had bij dat nummer of een situatie waarin dat nummer voorkomt. Wintermusik heeft dat merkwaardig genoeg ook. Echter geen verband met Wintermusik, maar met vroeger. Om precies te zijn: Eind baisschool. En nog iets preciezer: Groep 6-8. Een aantal jaren ben ik, net zoals iedere gezonde jongen van mijn leeftijd, verslaafd geweest aan Runescape (kennen we het nog?). Voor degene die het niet kennen: houden zo. De precieze reden waarom die link bij mij iedere keer naar voren komt, weet ik niet precies. Feit is dat het gebeurt. Hoogstwaarschijnlijk heeft het iets te maken met de geweldige achtergrondmuziek die er was.

Het geeft een warm gevoel, een gevoel van vroeger. Dag in, dag uit Runescape spelen. 's Ochtends (ja, toen had ik 's ochtends nog tijd over om spelletjes te spelen!), 's middag en 's avonds als ik nog op de computer mocht. Een geweldige tijd. Toen was het leven nog zo simpel. Misschien is het vanwege de (spannende) tijd die op dit moment heel dichtbij komt voor mij dat ik zo'n warm gevoel bij die jaren heb. Een soort verlangen. Heimwee wellicht.

Nu kan ik deze plaat gaat overbekritiseren. Zo duurt Tristana net even een paar minuten te lang en is Hue net iets minder dan de voorgaande nummers. Maar waarom? Muziek is emotie. En een album dat dit soort gevoelens op kan roepen, kan niet anders dan geslaagd zijn.