Oei, wat een goed album. Goede zang en prachtige muziek. Heerlijke opener trouwens, opent lekker rustig, Wake up young man, it's time to wake up kun je bijna letterlijk nemen, prachtig gitaarspel en geweldig drumwerk. Veruit het beste nummer van het album (zegt meer over het nummer dan over de rest van het album hoor). Ik denk zelfs dat Wake Up een persoonlijk favorietje kan worden.

Van de andere nummers sprint er niet echt eentje uit. Ze zijn allemaal van een constant (goed) niveau. Ik moet eerlijk bekennen dat het niet de beste zangers zijn. Niet slecht hoor, maar gewoon degelijk, ik voel ze alleen niet. Dit wordt overigens ruimschoots gecompenseerd door het uitmuntende gitaarspel en het nog betere drumwerk. Bij sommige nummers had ik liever een (langere) gitaarsolo gehad, maar je kunt niet altijd alles hebben.

Dit album ga ik zeker nog vaker beluisteren. De beoordeling zou zomaar (een stuk) hoger kunnen uitvallen.

Begin dit jaar startte ik met de eerste aanzet. Een kleine ode aan de man op de artiestenpagina (Klik!). Direct daarna volgde een recensie bij Thriller, want dat was mijn initiële idee (Klik!). Bad heb ik nooit als album gekend, maar ik ken al wel bijna alle nummers van zijn vele videoalbums. Alleen Just Good Friends kende ik nog niet, voordat ik op MuMe kwam. Waarom zou ik ook? Michael Jackson was de man van de ijzersterke singles. Die paar nummers die je dan miste (van Bad waren 9 van de 11 nummers hits! 5 daarvan op nummer 1), ach..
Zodoende stemde ik op de albums van Michael Jackson en die overige nummers zouden vast net zo goed zijn als de rest. Maar langzaam aan begon ik me toch niet lekker te voelen bij het stemmen op een plaat zonder echt alles te kennen. Zodoende beluisterde ik ook het volledige album. Gelukkig, want anders had ik wellicht het misschien wel mooiste nummer van dit album gemist, het onderschatte Speed Demon.

Bad moet wel het album zijn geweest waar de grootste druk achter zat, in de hele muziekgeschiedenis. Thriller is veruit het best verkochte album en iedereen ter wereld had dat album destijds. Tuurlijk was de druk bij The Beatles ook hoog na Sgt. Pepper’s, maar die maakten aan de lopende band albums. Ook de druk na Dark Side of the Moon moet hoog geweest zijn, maar Wish You Were Here was er al na 2 jaar. 5 jaar heeft men moeten wachtten na Thriller. Michael Jackson wilde met een album komen dat even vaak als Thriller zou verkopen (100 miljoen maal). Nou is dat bij lange na niet gelukt, maar een album dat bijna 50 miljoen keer over de toonbank ging, waar hebben we het dan over?

Tot zover wat achtergrondinformatie, maar gezien het feit dat ik 6 jaar na dit album geboren ben, kan ik me beter beperken tot het schrijven over de muziek zelf. Toen ik vorige week maandag in Amsterdam was, hing daar op de dam een vrij bescheiden spandoek met MJ, een hartje en daaronder 25-06-’09. 3 jaar geleden is het alweer, al 3 jaar moeten we het zonder de King of Pop stellen, maar mist iemand hem? Zijn muzikale erfenis zorgt dat we hem nog voor de komende 50 jaar niet hoeven te missen. Bad is misschien nog wel zijn mooiste muzikale erfenis. Dat spandoek zorgde er in ieder geval wel voor dat ik me verplicht voelde wat over dit album te schrijven. Zoekend naar woorden ben ik wel wat te laat.

Bad, het album met louter hits. Een onsamenhangend, bijeengeraapt zooitje waar ik geen kaas van kan maken. Daar waar Thriller als één geheel voelt, zo’n album waar alles aan klopt, is Bad toch wat minder sterk. Maar dat is wel de Michael Jackson waar ík voor gevallen ben. Die gekke Michael, die eerst heel stoer in een parkeergarage een moddervette clip maakt en vervolgens Tatiana Thumbtzen achterna mag zitten. Ironisch dat het slotnummer van dit album dan weer Leave Me Alone is. Ook die Michael, die het voor elkaar kreeg een muziekclip te maken met mensen als Steven Spielberg, Whoopi Goldberg en David Copperfield. En dan op de muziek van een Afrikaans getint perfect popnummer.
Diezelfde Michael die van videoclips inmiddels alleen maar minifilms maakte. Hetgeen waar dit album voor mij onlosmakelijk mee verbonden is. Ik kan de nummers niet meer loskoppelen van het beeld van de clips. Ik hou er eigenlijk helemaal niet van een track-by-track recensie te schrijven, maar je ontkomt er gewoon niet aan bij dit album. Elk nummer verdient aandacht en over elk nummer dient wat gezegd te worden. De recensie is al te lang daarvoor, maar nog even wil ik Man in the Mirror eruit pikken. Het beginsein van de wereldverbeterende messias die hij later nog meer zou worden met Heal the World en Earth Song. Het mooie van Michael is dat je hem gelooft. Hij wilde oprecht de wereld verbeteren en oprecht de mensheid helpen. Ondanks alle nare berichten die over hem geschreven werden, ondanks alle geruchten, bleef hij zichzelf en bleef hij vechten voor al het onrecht in de wereld.

Ondertussen zijn we alweer aanbeland bij Smooth Criminal, ook wel de Thriller van Bad genoemd. Ook zo’n nummer waar je de clip van moet zien. Ten minste dat denk ik, ik vraag me wel eens af wat ik van dergelijke nummers zou vinden als ik het nummer eerst zou horen en daarna pas de clip zou hebben gezien. Als afsluiter zoals gezegd Leave Me Alone, een wanhopige schreeuw van binnen of alle negatieve geluiden tussen Thriller en Bad nou eens zouden mogen stoppen. Uiteraard hielp het niks, want de (zogenaamde?!) schandalen kwamen alleen maar meer in het nieuws. Maar Michael ging door. Door met maken van muziek die miljoenen mensen geïnspireerd en geraakt heeft. Nee, Wacko Jackso was zo gek nog niet. Volgende stop: Dangerous!

Wie wel eens een concert van hem gezien heeft, weet dat de flauwgevallen personen met bosjes afgevoerd worden. Die zijn gek dacht ik vroeger altijd, maar hoe meer ik over hem lees, hoe meer ik van hem luister en hoe meer ik van hem zie, des te meer begrip krijg ik voor die mensen.
Je zou toch maar 5 jaar wachten na een album als Thriller en dan is hij daar eindelijk, met een album die alle verwachtingen zou overtreffen en die Michael voor eeuwig in het rijtje Sinatra, Presley en The Beatles zou plaatsen. En dan sta je daar, na 5 jaar wachten, bij een spetterend concert. Het concert van je leven en jij valt flauw van de adrenaline en alle emoties. Is dat dan de mooiste dag van je leven of juist de slechtste? 20 jaar te laat ben ik geboren, want dit zijn praktijken die we tegenwoordig helaas niet meer tegenkomen, maar wat moet dat een weergaloze tijd geweest zijn.

Om mijn bericht in context te zien, dient eigenlijk eerst deze aanzet gelezen te worden.

Een lang intro en ik zou (nog) een heleboel A4’tjes vol kunnen schrijven (iets wat ik vast nog wel een keer ga doen), maar Thriller kan niet losgekoppeld worden van mijn ervaringen en Michael in het algemeen. Enfin, hier gaan we.

Michael en Quincy Jones waren een gouden combinatie, dat was bij Off the Wall al duidelijk. En ondanks dat ik de muziek geproduceerd door Alan Parsons beter vindt, denk ik dat Quincy Jones i.s.m. Michael het beste producerwerk is uit de muziekgeschiedenis. Wijs mij die ene valse noot aan op Thriller, noem mij dat ene kraakje op Bad en ik neem mijn woorden terug. Punt is alleen, die ga je niet vinden. Thriller is zo kraakhelder geproduceerd dat zelfs een 48 kbps mp3 niet zal falen.

Wat Thriller nog meer is, is van alles. Ik kan hier een lijst van 100 adjectieven neerkwakken die op mijn ervaring van Thriller van toepassing zijn, maar die paar lezers die ik nog overheb, wil ik graag overhouden.
Thriller is meer dan een steengoed album. De video van het titelnummer zorgde ervoor dat videoclips voortaan minifilms zouden worden, het startte de gekte rond Michael en ik vrees dat Thriller het begin van zijn ondergang was.

Wat mag je verwachten van het album dat ruim 100 miljoen keer over de toonbank ging? Heel wat. Van het openingsnummer dat zijn eerdere trend doorzette tot aan de rock in Beat It. Het is een compleet album dat mij betreft zijn evenaring nooit tegen zal komen. Er is één ding wat je niet kunt zeggen van Michael en dat is dat zijn nummers niet uniek zijn. Ieder nummer zoals geen andere en toch ook typisch Michael. Je zult hooguit wat overeenkomsten horen, maar daar blijft het bij. Al vanaf het Temperton-nummer Baby Be Mine is duidelijk dat Michael niet meer de oude is. Hij is nu een volwassene die een duidelijke sound heeft gevonden. Wat die sound precies inhoudt, is niet in woorden te beschrijven, dus dat ga ik ook niet proberen.

Met hits als Billie Jean en Beat It was het binnen. Hij was een superster geworden, iets wat hij tot zijn dood bleef. Vreemd genoeg was The Girl is Mine de eerste single. Ach, McCartney verkoopt zullen ze gedacht hebben. En ze hadden ook wel gelijk. Een vrolijk en vooral luchtig nummer dat de overgang van zijn discoperiode naar de echte hits toch aardig weergeeft in geluiden. Met Thriller als rare afsluiter van kant A is het al duidelijk dat dit album toch wel heel speciaal is. Superster in spe.
Ik ben niet van de LP’s, dus heb geen idee hoe het is om de plaat om te draaien en Beat It te horen, maar dat moest in 1982 een machtig gevoel zijn, want die discoknul had een paar gitaristen bereid gevonden, maar niet zomaar gitaristen, onze eigen Eddie en Steve van wereldband Toto (net zoals de gebroeders Porcaro trouwens). Vooral de clip is geweldig en ik wacht nog altijd op de dag dat Beat It een keertje langskomt in de kroeg, zodat ik die einddans kan doen. Die ik nog steeds moet instuderen.

En zo kan ik over de overige nummers ook genoeg vertellen, maar hoe lang kun je door blijven lullen? Zolang als de grootte van het tekstvak dat toe laat, maar het moet wel leuk blijven.

Jackson was inspired to create an album where "every song was a killer," and developed Thriller with that in mind., dit valt te lezen op Wikipedia. Mag ik een hallelujah?

En toen was het vrijdagochtend 26 juni 2009. Vlak voor tennis nog even kijken naar de updates en daar viel bij een banner van een site te lezen “De King of Pop is dood!”.
Snel mijn neef een sms-je gestuurd, maar dat was dom. Hij was ’s nachts al overleden en had natuurlijk al een stuk of 50 berichten gekregen voor die van mij. Hij zou bij het 4e concert geweest zijn. Eén maand, waar hebben we het hier over?...

Om maar even af te sluiten met mijn bericht bij This Is It op MovieMeter:
R.I.P. Michael