Je merkt duidelijk dat Gilmour getracht in de oude stijl heeft geprobeerd te componeren. Het is hem echter niet gelukt. Het is niet zo grauw, zo speciaal, zo ontroerend, zo goed als met Waters. Het album is wel ok, maar niet meer dan dat.

Gelukkig heeft hij bij The Division Bell wel goed werk verricht, want daar is hij een heel eind gekomen. Met dit album had hij duidelijk meer moeten doen om ook maar enigszins in de buurt te komen van vroeger.

Het is alweer mijn 8e PF album zie ik. Jammergenoeg gelijk ook de minste. Je herkent duidelijk de bekende filmstijl, zoals die later in Meddle en Obscured By Clouds ook weer terugkomt. Je merkt ook duidelijk dat ze hier nog de echte vrijheid hadden en wat minder geleid zijn door de commercie.

Het album begint redelijk naar gewone maatstaaf, maar matig naar Pink Floyd maatstaaf. Atom Heart Mother vond ik te simpel, zeker voor hun doen. Het wist me zelden te raken en het was net iets te makkelijk. Het luistert overigens wel lekker weg. Het is gewoon nergens echt goed.

If heeft een mooie sound en doet eigenlijk weinig fout, behalve dat de tekst zo zoetsappig is. Een soort liefdeslied en dat hoort gewoon niet bij Pink Floyd. Ook past het niet bij de rest van het album.

Summer '68 vind ik maar een matig nummer. Ik vind het veel te vrolijk en past totaal niet in de sfeer van het album. Om het nog compleet te maken wordt er nog een soort meezingerachtig "Pa pa pa" ingestopt.

Fat Old Sun is mijn favoriete nummer van dit album. Het is niet zo simpel, heeft een geweldige zang en bovenal is het geweldige gitaargeluid hier duidelijk aanwezig.
Overigens opmerkelijk dat de klokken van Fat Old Sun zo goed in het andere nummer passen (ik heb het dan uiteraard over High Hopes). Ik wist ook niet eens dat het "klokkenstukje" uit High Hopes van dit nummer was.

Alan's Psychedelic Breakfast is een apart nummer. Het begint erg opmerkelijk. Een stijl die ik nog nooit eerder had gehoord. Hier is het experimenteren met geluiden het best hoorbaar. Het (instrumentale gedeelte) eindigt met een paar schitterende klanken en het is toch wel het stukje dat dit album op de valreep tot een voldoende tilt.

Wat een geweldig album is dit! Van minuut 1 pakt dit album je 2,5 uur lang. Dat Pink Floyd live zo goed was wist ik al, maar dit slaat alles.

Het begint al het de voor mij één van de beste songs ooit die perfect uitgevoerd wordt. Gilmour heeft zo'n prachtige stem en dat laat hij overal maar al te meer duidelijk.
Daarna volgen wat nummers die ik niet supergoed vind, maar zeer zeker geen straf om naar te luisteren. Het achtergrondkoor van Keep Talking vond ik zelfs bijna een misser. Enfin...
Wat dan volgt... High Hopes! Een geniaal nummer die nooit de erkenning heeft gekregen die het verdiend. Past makkelijk in het straatje Shine On You Crazy Diamond, Wish You Were Here en Money. Met zo'n heerlijk rauwe stem en een geweldige uitvoering van een geweldig nummer is een feit.
Another Brick In The Wall is daarentegen wel minder dan op het album. Zeker het achtergrondkoor is niet geslaagd. Dat is natuurlijk wel erg moeilijk en de lat lag erg hoog, maar toch.
Dan: een volledige uitvoering van Dark Side of the Moon. En een geweldige! Alsof ze de CD (elpee) er gewoon in gestopt hebben. Met het geweldige Money en wat ik persoonlijk misschien wel nog beter vindt: Brain Damage (en Eclipse). Ook zo'n onderschat nummer van Pink Floyd.
Tot slot dan nog perfecte uitvoeringen van Wish You Were Here en Comfortably Numb (zonder twijfel met één van de mooiste solo's ooit) en als ultieme afsluiter nog Run To Hell.

Ik denk niet dat ik hier wat anders dan de volle mep voor kan geven.
En een top 10 plek!

Een tijd geleden heb ik mij voorgenomen bij elk album in mijn top 10 een degelijke recensie te schrijven. Ik ben ooit begonnen met het schrijven bij een recensie bij Made In Japan en Desperado, maar toen ik ben ik een beetje blijven steken. Daar ik dit album vandaag als beste album heb bestempeld, is vandaag dit album aan te beurt.

Speak To Me/Breathe.
Ik vind dat het bij elkaar hoort, vandaar. Een (semi-)spannende inleiding, de hartkloppingen. Minimaal, dat is het sleutelwoord van Speak To Me en Breathe. Bijna kinderachtige tekst ("breathe in the air, don't be afraid to care"), maar het werkt. Het werkt zelfs geweldig. Eén van de beste openingsnummers die er is.

On The Run.
Een prachtig instrumental nummer. Een lekker opzwepend nummer. Er wordt naar een geweldige climax toegewerkt (de "ontploffing"). Neem ook eens de moeite om de clip te kijken, eveneens prachtig.

Time.
Het beste nummer van de plaat. De klokken aan het begin (waar enorm veel tijd ingezeten moet hebben), het intro waar (terecht!) de tijd voor genomen wordt, de snerende gitaarklanken, geweldige tekst, prachtige zang van Gilmour en Wright (maar ook van de gastzangers). Alles klopt aan dit nummer. Het duurde even om aan het gitaargeluid te wennen (het was iets anders dan ik gewend was), maar het was het wachten meer dan waard. Staat ook al maanden in mijn top 50 en zal dat nog heel lang staan.

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way

The Great Gig in the Sky.
Een naam die ik vaak heb langs zien komen, maar waar ik nooit de moeite voor genomen had. Totdat ik dit album ging beluisteren. Ik kan me eerlijk gezegd mijn eerste beleving niet meer herinneren, dat vind ik wel jammer. Wel weet ik dat mijn huidige beleving echt geweldig is. De opening op de piano en de tekst van Malcolm Muggeridge. En uiteraard, de stem van Clare Torry: . Hier zijn letterlijk en figuurlijk geen woorden voor. Dan te bedenken dat dit de eerste take was (nou ja, tweede eigenlijk)!

Money.
Money stond bij mij heel lang bekend als "dat nummer met die munten aan het begin". Dat het één van de hun bekendste nummers was, ik wist het niet. Langzaam maar zeker ben ik dit nummer steeds meer gaan waarderen. Helaas af en toe iets te vaak gedraaid, waardoor ik dit nummer ook een tijd niet meer aan kon horen. Nu heb ik weer wat nieuwe dingen in het nummer ontdekt en vind ik het weer leuk om te luisteren. De solo's daarentegen vind ik steeds beter en beter worden. Het is gewoon een geweldig nummer, niet zeuren.

Us and Them.
Het rustig(st)e nummer van de plaat. Mooi, subtiel en zoals Waters zei: "Leave a gap". En dat werkt perfect. Laat de klanken uitwaaien, laat ze klinken…

Any Colour You Like.
Met afstand het minste nummer van het album. Ondanks dat ik het volgens iTunes al meer dan 30 keer heb beluisterd, krijg ik iedere keer weer een "Oh ja, zo klonk het"-gevoel. Het is echt geen slecht nummer, verre van, maar het is het enige nummer dat geen superhoog niveau haalt. Wel jammer, maar het doet niks af aan het feit dat ik plaat geweldig vind.
Edit: Nu ik het herluister, moet ik een kleine aanpassing maken: Geweldig nummer! (Ten minste als je het volledige album beluisterd, los is het geen uitzonderlijk goed nummer)

Brain Damage.
Alles komt hier samen. Brain Damage doet me denken aan mijn excursie naar Texel voor mijn profielwerkstuk. Al fietsend, graadje of 20-25, keihard meeplaybacken en meedrummen. Dit nummer gaat recht naar mijn hart.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

Eclipse.
Eigenlijk onlosmakelijk verbonden met Brain Damage. Desondanks wil ik een apart kopje aanmaken. Eclipse is gewoon de ultieme climax en beste afsluiter van een album die ik ken.

...but the sun is eclipse by the moon...

De cirkel is weer rond en er kan weer opnieuw begonnen worden. Dark Side of the Moon nadert de perfectie. Gitaarsolo's, trompetsolo's, een schreeuwende Torry en prachtige teksten. Een opzwepend On The Run, een galmend Us and Them, een rockend Time en Money en een ultieme climax. Het is allemaal van toepassing op Dark Side of the Moon, wat mij betreft het meest complete, meest intelligente, meest intrigerende en bovenal meest gewaardeerde album van mijn kant. Pink Floyd op zijn hoogtepunt, muziek op zijn hoogtepunt.