Vroeger was ik naïef...
...Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!

Doolin' Dalton.
Een prachtige opener. De eerste noten hebben mij een lange tijd kippenvel gegeven. En let vooral op de prachtige galm bij de eerste woorden van Henley. Ik weet verder niet zo goed hoe ik de klasse van dit nummer moet verklaren, luister zelf maar.
Een tip: Luister dit 's avonds als het donker is. Dan is het nummer nóg beter!

Twenty-One.
Vooruit dit is wel boerderijmuziek, echter heb ik er nu een hele andere kijk op dan destijds. Lekker vlot nummer, niet al te moeilijk doen. Swingend is het woord dat ik zoek.

Out of Control.
Moet ik hier nog wat over zeggen? De tekst spreekt voor zichzelf:
Come on, saddle up, boys, we're gonna ride into town,
we're gonna get a little out of control.
Dit is rock in zijn zuiverste vorm.

Tequila Sunrise.
Ik geloof dat dit één van mijn eerste Eagles nummers was (op Hotel California en Take It Easy na) dat ik echt kende. Dit geeft een nummer natuurlijk altijd een extra lading mee, maar dit nummer verdient het ook! De zoete klanken van Frey zijn een genot om naar te luisteren en het nummer beschrijft precies het gevoel dat je erbij krijgt: You just get numb. Je doet even je ogen dicht en laat je meevoeren door Glenn.

Desperado.
Niet voor niets wordt dit nummer zoveel de hemel in geprezen. Het is Don Henley op zijn best. Een nummer dat zich leent om beluisterd te worden, maar evengoed om keihard meegebruld te worden. Ik weet niet precies wat dit nummer zo goed maakt. Ik denk de eenvoud. Simpel, back to basic, maar wel tot in de perfectie uitgevoerd. Staat niet voor niets op #27 in mijn top 250.

Certain Kind of Fool.
Dit is zo'n nummer dat ik ooit super vond, maar in de tussentijd te vaak gedraaid heb. Echter merk ik nu dat ik het nummer best wel goed vind. Prima gitaarspel, zowel het elektrische als het akoestische deel en prima zang van zowel Henley als Frey.

Doolin' Dalton-Outlaw Man.
Muzikaal echt een hoogstandje in hun carrière. Vooral de opening... prachtig gitaarspel. Evenals het moment waarop de elektrische gitaar zijn intrede doet. Frey zingt zoals weer geweldig, het gitaarspel is subliem en het laatste couplet (de "bridge") is één van de (vele) hoogtepunten op dit album.

Saturday Night.
Op Desperado na misschien wel het mooiste nummer van het album. Het klinkt zo zuiver, zo prachtig. Vooral het 2e couplet.
The years brought the railroad, it ran by my door;
now there's boards on the windows and dust on the floor.
And she passes the time at another man's side
and I pass the time with my pride.
What a tangled web we weave, go 'round with circumstance.
Someone show me how to tell the dancer from the dance.
Ik vind het één van de mooiste coupletten die ik ken. Tekstueel en muzikaal zit het geniaal in elkaar.

Bitter Creek.
Het minste nummer van het album. Voor zover je hier van kunt spreken dan. Opzich is er niks mis met Bitter Creek. Het verbleekt simpelweg bij de klassse van nummers als Desperado, Saturday Night en Doolin' Dalton. Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het is geen hoogvlieger. De tekst is iets te simpel daarvoor en muzikaal mist het iets om je echt omver te blazen.

Doolin' Dalton/Desperado.
Een prachtige afsluiter van een prachtig album. Deze variatie is heel lang mijn favoriete nummer van dit album geweest. Nu, een aantal maanden later, heb ik de echte klasse van de originele nummers ontdekt. Niettemin is dit nog steeds een prachtig nummer. Nu ik de tekst weer hoor begin ik te twijfelen. Dit is toch wel briljant!

Mijn precieze woorden waren: Wat een boerderijmuziek!
Vroeger was ik naïef.

Ik weet het nog goed. Het was een paar jaar geleden en we waren op weg naar een verjaardag.
Het was donker en mijn ouders hadden een CD opgezet. Niet-wetende dat het van the Eagles was. Ik kende Hotel California al, maar daar hielden the Eagles voor mij op.

Je hebt niet veel beters te doen dan naar de muziek te luisteren tijdens zo'n autoreis, dus doe je het maar. Het meeste boeide me niet echt, maar toen kwam dat nummer: Take It To The Limit. Ik kon amper Engels, dus ik begreep het niet, noch verstond ik wat ze zongen. Ik wist alleen wel dat ik het een leuk lied vond en het raakte me op een of andere manier.

Ik heb er niks mee gedaan, totdat we een paar weken later naar mijn voetbal gingen en ik het nummer weer hoorde. Ik heb direct gevraagd wie dit nou eigenlijk waren en zodra ik thuis was, moest ik er aan denken en ben gelijk het internet op gedoken.

Zodoende ben ik in aanraking met the Eagles gekomen en tot op de dag van vandaag luister ik dagelijks naar nummers als One Of These Nights, Take It To The Limit en After The Thrill Is Gone.

Ik had nog nooit van Elbow gehoord, maar zo'n hoog gemiddelde? Daar moet ik natuurlijk het fijne van weten. Ik had ook totaal geen idee wat ik moest verwachten.

Laat ik voorop stellen dat het best een welkome afwisseling is van wat ik normaal luister. Als achtergrondmuziek zou ik dit ideaal vinden. Vooral omdat de matige nummers mij dan minder irriteren. One Day Like This vind ik verschrikkelijk, maar het slechtste nummer is toch wel Weather To Fly. One Day Like This is veel te bombastishc en Weather To Fly is veeeeel te zoet. Daar tegenover worden wel nummers als The Fix, The Bones of You en de opener (Starlings) neergezet, maar dit zijn geen nummers van dusdanig hoog niveau, zodat ik de andere kan negeren. Voor de rest staan er wat leuke popsongs op die één keer leuk zijn, maar daarna toch niet meer zo interessant zijn. Muzikaal zitten er in elk nummer wel goede stukje, maar in elke nummer zitten ook wel stukken waar ik minder fier van ben. De zang is over het algemeen wel ok, nergens echt goed, maar degelijk. Op de verschrikkelijke zang van Weather To Fly na dan.

Kortom: Een idioot hoog gemiddelde waar ik waarschijnlijk nooit wat van zal snappen. Opzich een aardig album, maar toch niet veel meer?

Edit: Zoveel stemmen voor The Loneliness of a Tower Crane Driver en One Day Like This?