Je kunt er niet omheen, de vergelijking met P*U*L*S*E is zo gelegd. De versies van Roger Waters worden op alle fronten overklast. Qua zang is het matig, de gitaar mist vaak toch de klasse van Gilmour en de rest is ook niet beter.

Een schandalig achtergrondkoor. Zo slecht, om van te huilen. Gelukkig hielden ze de meeste tijd dan ook hun mond dicht.
Maar bij Shine On You Crazy Diamond...

Nummers als Comfortably Numb zijn gewoon niet zo legendarisch als de versie van Gilmour. Het nummer begon goed en je kon duidelijk horen dat hij de zang van de coupletten doet. Maar het refrein. Om te janken zo slecht doet die zanger het. Ik snap niet dat Waters hem heeft laten zingen. Hij klonk een beetje als Andy Kaufman . En wat doet dat achtergrondkoor bij Money?
Gelukkig lag de nadruk bij Pink Floyd niet op de zang, maar het gitaarspel is minstens even belangrijk. Dat is dan ook het enige goede aan dit album. De reden dat dit album nog zo'n 'hoog' cijfer krijgt. Bij veel nummers doet hij maar een klein beetje onder voor Gilmour. Hoewel Brain Damage begint alsof het een soort countrynummer is...

Overklast is nog een te klein woord.