Mijn eerste volledige Beatles-album en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet ontevreden ben. Ik heb de vele Top 2000-noteringen nooit begrepen. Ik kende sommige nummers wel en vond ze ook goed, maar zoveel goeds hadden the Beatles toch niet?

Het album begint en eindigt met de beste nummers. Het zijn voor mij geen supergoede nummers, maar zijn toch zeker goed openers en afsluiters. De trend wordt daarna doorgezet met meer goede nummers. Langzaam zakt het album daarna in. Om pas bij A Day In The Life weer echt op niveau te komen.

Wat me wel opviel was de enorme diversiteit van de plaat. Geen plaat is hetzelfde en toch passen de nummers allemaal bij elkaar. Ook klinken ze echt als jonge jongens, maar ze zijn zich zo bewust van wat ze aan het doen zijn. Het oogt allemaal heel simpel, maar dat is het zeker niet!
En wat the Beatles natuurlijk als één van de besten kunnen, is het gebruiken van het achtergrondkoor. En experimenteren met aparte geluiden.

Toch ben ik benieuwd naar meer. Op naar Abbey Road

Hoe kun je een recensie over deze plaat anders starten dan met dit prachtige gedicht? Geschreven door de drummer, Graeme Edge, ingesproken door de toetsenist, Mike Pinder. Al vanaf de openingsminuten wordt duidelijk dat dit geen alledaagse band is. Niemand had destijds durven dromen dat dit een meesterwerk zou blijken die vijftig jaar later nog altijd als een huis staat. Dat ze eindelijk de status zouden verwerven die de naam van hun debuutalbum (The Magnificent Moodies) rechtvaardigt. Net een nieuw contract bij Deram Records, tijd voor een frisse wind moeten ze gedacht hebben. Nou, die creëerden ze. Een stormachtige herfstwind hebben ze in november 1967 laten waaien. Days of Future Passed: de letterlijke en figuurlijke ontwaking van de progressieve rock.
Elke dag kan het begin zijn van een wonderlijk avontuur (het kan zo op een wc-tegeltje). De wekker gaat, het land ontwaakt. De slaap uit de ogen vegend maakt men zich klaar om naar het werk te gaan, of wat die dag dan ook op de planning staat.

De progressieve sixties. In zoveel opzichten valt hier veel over te zeggen, maar het belangrijkste is mijns inziens de optimistische naoorlogse mentaliteit. Een tijd van vrijheid, vooruitkijken en een rooskleurige toekomst. Na een lange periode van wederopbouw en onzekerheid leek alles weer mogelijk. Een florerende economie, een geëxplodeerde kunstsector en een stabiele wereldorde, of dan toch op zijn minst vanuit een westelijk perspectief.
Vrolijke taferelen. Een frivole fluit, een uptempo deuntje en het leven lacht ons toe. Waarom ook niet? Kijk naar de kinderen, ze zijn zo gelukkig. Zelfs van een doos weet een kind nog een paleis te maken. De tijd lijkt stil te staan, maar ach, welk kind let nou op iets arbitrairs als tijd? Oh shit, de vakantie is over, gauw weer aan het werk!
Opeens nemen de heren hier een wending. Daar waar het verhaal eerst nog een soort algemeen wereldbeeld was van geluk en blijdschap, onttrekken ze zich en wordt het een soort beschouwing. Of beter een aanschouwing, letterlijk door het raam bezien. Zie de mensenmassa (lees: arbeidersmassa) als bijen (‘busy as bees’) door en langs elkaar heen gaan. Alles gericht op werk, werk en werk: “minds are subject to what should be done”. En mass staan we in de file, om vervolgens van 9 tot 5 achter onze pc te zitten en tot slot dezelfde weg omgekeerd af te leggen terug naar huis. Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat hier een aanklacht tegen de kleinburgerlijkheid geplaatst wordt.
Dinsdag, misschien wel de meest eenzijdige dag van de week. Pas zodra de protagonist naar huis rijdt (‘on my way’), ontwaakt hij echt (‘just beginning to see’). Het is alsof de rest van de dag een soort opwarmertje was voor het leven waar het daadwerkelijk om draait. De zon moet onder gaan, voordat het zichtbaar wordt. Deze gedachtegang wordt nog duidelijker in deel twee van het nummer (‘Live all you people!’):Niet voor niets wordt er liefst drie nummers besteed aan het langzaam invallen van de avond. Het is het mooiste deel van de dag!

Wederom vindt er een opdeling plaats. Eerst spreken ze van de zonsondergang (Sun Set) en vervolgens van de Twilight Time. In het hele gedicht ‘Sun Set’ wordt gespeeld met het concept dag en nacht, maar deze is erg mooi: “night has now become day for everyone”. Geen dag zonder nacht en geen nacht zonder dag. Het een onlosmakelijk verbonden met het ander. Pas zodra de nacht er is, kan de dag worden gecompleteerd. Opnieuw wordt overigens voor de goddelijke observator gekozen: “I can see it all, from this great height”.

Maar als de zon eenmaal onder is, begint de nacht. De periode tussen de avond en nacht, wordt bezongen als twilight time. De lucht is een “deepening blue” en het is tijd om langzaam weg te dromen. Dromen over luchtkastelen, of tegen de wind in fluiten (‘whistling to the wind’), oftewel dromen of piekeren (naargelang je glas halfvol of halfleeg is) over ongerealiseerde dromen. Is het moment dat we in bed liggen niet vaak het moment dat we nadenken over dingen die we niet gedaan hebben, maar wel hadden willen doen?

Om vervolgens aan te komen bij het onvolprezen slotstuk: Nights in White Satin. Een nogal ambigu nummer, want is het nou een droom of gebeurt het echt? Gaat het hier over iemand die droomt over, terugdenkt aan of zijn we op dat moment getuige van een nacht onder het satijnen laken?
En precies dát maakt dit album een meesterwerk. Buiten dat het muzikaal van een onwaarschijnlijk mooie pracht is, kun je het concept op zoveel manieren interpreteren. Is het een melancholisch terugkijken of een hoopvol vooruitkijken? Hebben we het hier letterlijk over de dag of kun je dit ook abstraheren naar een heel leven? Is het glas halfvol (met kinderlijke idealen) of halfleeg (met een door verplichtingen aaneengeregen leven)?

Antwoorden hierop heb ik niet, maar met de allerlaatste zin kom je een heel eind:

Soms is het alsof een artiest jouw leven bezingt. Hoeveel depressieve mensen kwijnden weg bij Ian Curtis of Thom Yorke? Hoeveel homoseksuelen hebben troost gehaald uit de teksten van Morrissey? Zelf heb ik nooit zo iemand gehad. Tot Matt Berninger ten tonele verscheen.

Wat Boxer startte (we’re half-awake in a fake empire), completeerde High Violet. Het album beschrijft de zoektocht van een gedesoriënteerde (jonge)man in een maatschappij (Silver City) waarin men vervreemd van elkaar raakt.

Een maatschappij bestaande uit rollenspellen, waarbij de link naar social media snel gemaakt is. Een façade van rozengeur en maneschijn (try to hold it together until our friends are gone) wordt opgehouden. Een terugkerend thema in veel van zijn teksten en wat mij betreft tot perfectie verheven op de opvolger Trouble Will Find Me, bijvoorbeeld in Don’t Swallow the Cap:Maar evengoed op High Violet in Anyone’s Ghost:
Deze dramaturgische benadering zal velen niet vreemd zijn. Het aantal columns dat ik de afgelopen jaren heb gelezen waarin jongeren oproepen tot ‘gewoon jezelf kunnen zijn’, is niet meer op twee handen te tellen. De ‘like’-cultuur die ontstaan is, wordt weergaloos in tekst gevangen tijdens de climax van England: afraid of the house, ‘cause they're desperate to entertain.

Niet alleen de sociale druk wordt groter, ook de politieke druk wordt groter. Aanslagen in Parijs, terreurdreiging en religieuze extremisten beheersen de media (venom radio and venom television). Oplossingen zijn niet voorhanden en het is zo’n rommel geworden dat niet meer duidelijk is wie de held is en wie de schurk (lay the young blue bodies with the old red bodies). En alsof politieke onrust nog niet genoeg is, hebben we ook te maken met een economische crisis ( I still owe money to the money to money I owe). Matts fatalisme eet hem langzaam op vanbinnen (your voice is swallowing my soul).

Matt probeert ergens positiviteit vandaan te halen (If I was less than amazing, I do not know what all the troubles are for), maar het wordt steeds lastiger om nog vreugde te vinden (all our lonely kicks are getting harder to find). Hij zet het op een drinken (I was carried to Ohio in a swarm of bees), denkt terug aan vroegere, betere tijden (I was a comfortable kid) en probeert zich verstoppen in een Lemonworld. Hij zoekt afleiding (I'll try to find somethin' on this thing that means nothin' enough), maar het is slechts oppervlakkige voldoening (ice for their fevers / I don’t have the drugs to sort it out). Het zal niemand verbazen dat hij uit Ohio komt. Echter, zijn banden met het thuisfront zijn niet bijster sterk (I never thought about love when I thought about home).

Vooralsnog weinig positieve noten. Het is dan ook geen toeval dat The National het imago heeft van de dronkaard die naar huis waggelt, omdat de lokale pub dicht ging. Antidepressiva in Sorrow, drank in Bloodbuzz Ohio en drugs in het algemeen in Afraid of Everyone, het is zware kost. Toch is het slotnummer een mooi lichtpuntje aan het eind van de tunnel. Ondanks de dubbelzinnige tekst is de aard van het nummer lieflijk en intiem. Een soort lullaby. Matt zoekt lichtpuntjes in zijn leven, heeft de hoop dat alles ooit goedkomt. Ooit zal hij zijn plaats kennen. Dat hier nog een lange weg te gaan is, blijkt wel uit de opvolger van High Violet. Veel van de beste albums ontstaan uit persoonlijk leed en High Violet is daar geen uitzondering op. Het heeft iets wrangs, maar High Violet is een weergaloos album.

Wat nog rest is vertellen wat Matt dan precies tot mijn held maakt. Ik ben geen sociopaat, maar zijn worsteling boeit mij mateloos. Zijn zoektocht naar de ‘juiste’ plek in de maatschappij en de machteloosheid als het gaat om politieke vraagstukken wordt op High Violet tot briljante muziek verheven. Hij zingt woorden die mijn leven beschrijven, hij stelt zinnen samen die uit mijn mond hadden kunnen komen en componeert nummers die stuk voor stuk de oorzaak zijn van kippenvel en vochtige ogen.

Superalbum! Ik kende The Who voorheen alleen maar van de intro's van CSI. Nadat ik Tommy maar eens op had gezocht n.a.v. de Top 2000 (Tommy is gewoon dé radiotune), vond ik het tijd om meer The Who op te zoeken. Zoals ik al zei kende ik Baba O'Riley en Won't Get Fooled Again al van CSI, maar nooit helemaal.
Afgelopen weken heb ik dit album een paar keer geluisterd en hij blijft steengoed.

Het begint gelijk met het beste nummer. Met name de solo (de "polka-beat") vind ik een geweldige ingeving van Keith Moon. De overgang van lekker rocken naar die muziek is prachtig.
Het stukje van CSI blijft overigens wel het beste:
'Out here in the fields
I fight for my meals
I get my back into my living
I don't need to fight
To prove I'm right
I don't need to be forgiven'

Bargain is een lekker nummer die de sfeer van Baba O'Riley nog even voortzet. Love Ain't For Keeping is mooi door zijn eenvoud.

My Wife is gewoon weer lekker ouderwets rocken.
The Song Over begint lekker rustig en komt wat later pas echt op gang. Overigens wel een heerlijk nummer om naar te luisteren!

Getting In Tune is een beetje hetzelfde verhaal als The Song Over. Een (relatief) rustig begin om vervolgens op het einde pas echt los te komen. Het begin deed me overigens een beetje denken aan Candle In The Wind van Elton John.
Going Home wordt een beetje overschaduwd door de volgende nummers, omdat het voor mij toch de overgang naar het einde inluidt.

Daarna heb je Behind Blue Eyes, leuk om ook eens het orgineel te horen. Ik kende alleen de versie van Limp Bizkit, welke overigens ook heel goed is.

En als afsluiter natuurlijk het geweldige Won't Get Fooled Again. Veel hoef ik niet te zeggen. De lyrics spreken voor zichzelf:
'I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again'

Deze plaat is uitstekend samen te vatten:
Begin: Top
Midden: Mwûah..
Eind: Prachtig!

Het Africa van Toto blijft onovertroffen qua geluid en tekst. Weinig platen krijgen van mij de voorkeur boven Africa. Altijd als dat nummer langskomt even de radio, iPod, CD of wat dan ook harder zetten