Inderdaad niet een baanbrekend album, vrij gelikt en toegankelijk in elkaar gezet, wat al eerder aangegeven wordt. Het gaat nergens de bocht uit, maar het poppy karakter wekt wel een verslavende drang op. Ik game niet zo vaak, maar dit lijkt me een heerlijk album om tijdens het spelen op te zetten.

Soms zitten er ook wat scherpere randjes uit, maar dat wordt snel weggevaagd door de luchtige stemmen van de zanger(es)s(en). Goede speelduur ook, na vijfendertig minuten was ik er ook wel klaar mee

Jordi's genre-overstijgingen, deel 8:

Brakke jarennegentigmuziek at its most glorious deel twee. Ik moet zeggen, met dit weer is het echt perfect om deze plaat te draaien. Kil weer, kale muziek en ik heb ook een hond.

Een sombere man met een gitaar, er gebeurt voor de rest he-le-maal niets. Maar toch pakt het mij op de een of andere manier, het zal wel zijn stem zijn of net die gitaartonen op dat moment. Je hoort dat het puur op gevoel is gemaakt, uit het hart met een flinke portie emotie. Ik voel mezelf echt tot rust komen en na het album zit ik dan ook met een flinke knoop in m'n maag.

Het doet wat met me en vaak is dat al genoeg voor een hoog cijfer. Niet een elpee voor elke dag, maar toch.