Als fervent liefhebber van het genre, is deze mastodont mij zeker niet onbekend. Althans, van naam dan. Ondanks de lofuitingen op de albumpagina en voormalige top 250-notering (ja, echt, daar stond 'ie in), begon ik zoals gewoonlijk met de bekendste tracks van de plaat te beluisteren: dat boeide mij echter nihil. Geen klik, nada, weg d'r mit.

Maar waarom maak ik graag uitstapjes naar andere genres en negeer ik dit meesterwerk (lees: beste hip-hopalbum aller tijden) volledig? Dat was een vraag die rondspookte in niels94 zijn hoofd. Gelukkig voor hem ben eindelijk vriendjes geworden met The Cold Vein. Als zeer ontoegankelijk ervoer ik het, een kille en kale productie met saaie raps.

In het het kader van de aanhouder wint, kwam de plaat steeds meer tot "leven". De beats bloeiden volledig op en gaven hun schoonheid weer en de MC's leggen daar een zeer intellectueel pakketje woorden op. Deze klassieker wordt bij ook steeds verslavender en elke luisterbeurt ontdek ik weer iets nieuws. Dikke vierenhalve ster.

Als je kijkt naar wat voor toptracks clipping. de laatste jaren heeft uitgebracht, dan zou je het zowat zonde vinden dat ze die nummers niet op één album hebben gezet; je zou dan zonder twijfel een meesterwerk hebben gehad. Ik noem een Enlacing, Say The Name, La Mala Ordina, Nothing Is Safe en Blood of the Fang.

Maar de laatste drie die ik noem, zijn ook echt echt dé uitschieters van deze plaat. Heb TEAATB een paar keer gedraaid in de auto laatste weken, maar op die genoemde tracks na veer ik niet echt op. Terwijl ik twee jaar terug toch wel hyped was voor deze plaat, maar de gelauwerde reacties hielden me tegen. Nu snap ik waarom.

Ook GrafGantz tipte mij iets in het verlengde van mijn muzieksmaak en speelde dus enigszins op safe (zodat ik waarschijnlijk bij zijn mainstreamklupje kan aansluiten). Helemaal niet erg, plus het feit dat deze kruising tussen The Cure en Joy Division met een enge chick als zangeres erg interessant leek.

Wat het ook zeker is. Ook hier komt het woord verslavend weer bovendrijven, een ijzingwekkend sfeertje wordt gecreëerd en de kille doch catchy instrumentatie stuwt dit lekker door. Bij de eerste keer verloor ik mezelf nog een beetje in de dromerige sound, daarna verloor ik me er vol-le-dig in. Toch ontbreekt het aan echte toppers op de plaat, waardoor meer de kracht van het geheel aandraagt bij de hoge score.