Jordi's genre-overstijgingen, deel 6:

Precies dertig jaar geleden werd deze plaat uitgebracht, een R&B-klassieker van jewelste. Dat moest niet ongemerkt aan mij voorbij gaan, dus koste wat kost moest ik 'm leren kennen zodat haar verjaardag kon vieren, zo vond catdog.

Allereerst complimenten voor de frisheid van het album, zelfs na drie decenniums klinkt het geheel allesbehalve gedateerd. Lekker rauw en tijdloos, mijn vooroordelen jegens Janet zijn nu wel een beetje weggeëbd (ik vond het maar een hopeloze artieste, die een beetje haar bekendste familielid probeerde te kopiëren).

Nee, wat Miss Jackson (I'm sorry) wel duidelijk heeft is, is een eigen sound. Daar ligt ook direct het gevaar: het beukt en swingt aan een stuk door, dan wel onderbroken door een ballad, wat op den duur uitmondt in enige eentonigheid. Productioneel wordt het wel interessant als het invloeden à la Buffalo Stance krijgt, echter vind ik Jackson haar stem toch ietwat te anoniem om mijn aandacht erbij te houden.

Desondanks een album die haar tijd vooruit was en zeker niet kapot te krijgen is, het zou zelfs legendarisch kunnen wezen als het pakweg twintig minuten minder lang had geduurd.

Serieus, ik moest eerst echt niets van Jazz hebben... Ik heb dit album beluisterd na de complete liefdesverklaring die Franck Maudit had uitgetypt, maar op de een of andere manier ging dit stukje muziek compleet langs me heen. Korte conclusie destijds was dat dit een van de weinige genres was die mij écht niet kon boeien dus.

Nou, gelukkig is dat dus klinkklare onzin. Vrij recentelijk heb ik de film Whiplash gekeken en dat heeft mijn denk- en luisterwijze wat betreft Jazz in een compleet ander daglicht neergezet. Dit gaat om gevoel, ritme maar vooral: plezier. Bij elk genre is dat zo, natuurlijk, maar dat komt in deze tak van de muziek zo mooi naar voren dat ik het eigenlijk niet zo goed kan beschrijven.

Het muzikaal zo goed in elkaar, bijna eng hoe ze dit ingespeeld hebben. Dat komt ook in de film naar voren, John Coltrane oefende eigenlijk alleen maar de basis in zijn hotelkamer. Die drummer in de film moest de ogenschijnlijke simpele drumtempo ook beheersen, waar hij dus heel veel moeite mee heeft. Hij speelt tot zijn knokkels bloeden, dag in dag uit. Dan zie je maar weer hoe belangrijk (en moeilijk!) dat eigenlijk is. Maar als die basis klopt, oi oi oi. Dan is het genieten blazen.

Verder wil ik er geen woorden aan vuil maken, deze vier delen van A Love Supreme is puur genieten. Kunst!