Jordi's genre-overstijgingen, deel 4:

Nieuwe releases, ik begin er niet zo gauw aan. Vooral als het gaat om artiesten die ik nog ken, is de drempel al gauw hoog. Toen ik mij eenmaal in dit pareltje had gestort, kwam er een besef. Ik moet dit soort dingen niet meer gaan negeren. Er wordt hedendaags nog teveel moois op deze wereld afgevuurd.

U.F.O.F. staat vol met waanzinnig mooie folkliedjes. De nummers nestelen zich door de ontoegankelijkheid langzaam maar zeker in je hoofd, om die niet meer te verlaten. Ik krijg associaties met Julia Stone als ik naar de stem van Lenker luister, want beiden hebben een engelenstem. Door de subtiele instrumentatie valt het stemgeluid van Lenker perfect op zijn plek.

Ik kon ook geen betere dag bedenken om deze plaat op te zetten. Deze dromerige folk is de perfecte soundtrack voor een lome, warme zondag. Als het straks nog gaat regenen zou het nóg perfecter maken. Thanks JM, ik ga ze zeker checken op Pukkelpop.

En of ik ze gecheckt heb op Pukkelpop! Viel vies tegen, wat een snoozefest. Gelukkig is het album wel nog steeds goed.

Bij Super Tip-Topper

Tip van: Ward

Krijgt een 3,75*.

Blij verrast dat ik deze tip kreeg, eindelijk kon ik verplicht beginnen met het verkennen van het oeuvre van Blur. Ben op zich wel een Gorillaz-fanboy, dus dit leek mij een kat in het bakkie.

Het was niet de eerste keer dat ik 13 aanslingerde, ver voordat ik deze tip kreeg, had ik 'm wel eens gedraaid. Vol goede moed begonnen, maar na vijf à zes tracks uit frustratie uitgezet. Woest was ik, hoe kan die plaat die toppers bevat als Tender en Coffee & TV op zo'n deceptie uitdraaien? Dan maar gewoon weer singles van de band draaien, want dat is wel dikke prima.

Ook nu - dik een jaar later - liep ik tegen hetzelfde probleem aan, nadat de twee geliefde singles waren geweest begonnen de frustraties weer hoog op te lopen. Doorzetten moest ik nu van mezelf en dat lijkt te helpen. Het gevoel van "experimenteel geneuzel" zette zich langzaamaan om in een goed georganiseerd feestje van variatie. Ik vind bij vlagen nog steeds wel lastig, maar een uur ermee vermaken kan ik nu wel.

Het gevoel van de Gorillaz-albums komt nu wel steeds meer terug, dat een Albarn een muzikale duizendpoot is lijkt me nu wel duidelijk. Tot slot wil ik nog een applausje geven voor Caramel, wat een bazentrack .

Jordi’s genre-overstijgingen, deel 1:

ArthurDZ had de eer om de aftrap te verzorgen en hij vuurde gelijk een giga-klassieker op mij af. Logisch, een breed gewaardeerd artiest met een oeuvre waar je u tegen zegt. Waarom ik er nog nooit echt aan begonnen was?

Die vraag is simpel te beantwoorden: ik zag er gewoon heel erg tegenop. Losse nummers van hem kan ik erg goed verdragen, I Want You en Hurricane zijn echt persoonlijke favorieten geworden, maar complete albums vond ik gewoon een te flinke hap. Het zijn niet de kortste albums en de songs zijn lang, plus het feit dat ik de mondharmonica gewoon een hinderlijk instrument vind. Irritant bij vlagen.

Maar goed, blijven proberen heeft zijn vruchten afgeworpen. Op een gegeven zette ik maar albums van 'm op en bleef ik er noodgedwongen naar luisteren, in de hoop dat zijn muziek in mijn hoofd ging vastroesten. Ook hielp het wel mee dat Dylan ook wat singles uitbracht, dus in combinatie met de Singles Top 20 ging het luisteren mij ook steeds beter af.

Nu ben ik dus ook zo ver om een fatsoenlijke mening op te schrijven over een album van de beste man. Waar in het begin die irritaties en afkeringen aanwezig waren, smelten die zich ondertussen om in positieve punten! De instrumentatie, gecombineerd met de lengte, creëert een uitstekend fundament voor de teksten van Bob. Teksten, die constant zout strooien in de gapende wonden van de mens. Ik ben niet echt een man van de lyrics, maar wat die man er zin na zin uitgooit is onvoorstelbaar.

Begeleid door de gitaar en de mondharmonica, waarvan die laatste mij niet meer tot last is, wordt er louter kwaliteit geleverd op dit werkje dat ik helaas nog net geen meesterwerk kan noemen. Dat komt vooral door Idiot Wind en Lily, Rosemary and the Jack of Hearts. Die duren me nog echt te lang, sowieso blijft het een opgave om mij door het middenstuk heen te worstelen. Het begin en eind vliegen echter zo voorbij.

Al met al blijft het indrukwekkend geheel, deze plaat. BOTT staat vol met parels, maar je moet er voor gaan zetten. Dit is geen achtergrondmuziek. Enfin, ik ben nog lang niet uitgeluisterd op de muziek van Bob.

Shout-out naar Tuur.

Momenteel luister ik dit album weer veel en het blijft een erg aangenaam circus om naar te luisteren. Geen track is hetzelfde, het gaat echt alle kanten op: je kan merken dat deze plaat de meest experimentele is. Desondanks klinkt het toch als één geheel, wat het tot een erg verslavende plaat maakt. Deze jongens zijn nog lang niet uitgespeeld in de hip-hopgame en dat ze ontzettend veel talent hebben, is al erg duidelijk te horen op hun derde worp.

Fuck it, ik doe het gewoon, ook al ben ik de eerste die dat doet op deze site, geloof ik: vijf sterren én een plekje in de top-10!