Nog steeds het pinnakel van wat Ill Nino al heeft uitgebracht, al heb ik hun latere album Epidemia nog niet (volledig) beluisterd.

Het geheel straalt een unieke sfeer uit. Niet alleen door de Latijns-Amerikaanse invloeden -die overigens slechts subtiel aanwezig zijn en mij niet storen- maar ook door het bij vlagen bijzonder brute werk van zanger Machado. De man heeft op dit album wellicht de diepste en goorste grunt die ik op een Nu-Metal plaat -natuurlijk niet binnen de Death Metal- al ben tegengekomen. Deze zorgt bovendien voor enkele brute hak, breek, beuk en "maai alles in een straal van 20 meter neer" passages die het geheel van een toch wel eigen kleur voorzien. Diezelfde vuile grunt is na dit album plots mysterieus verdwenen uit het oeuvre van Ill Nino. Spijtig toch.

De voor het genre agressief aandoende ram-passages worden afgewisseld met melodieuze stukken die, toegegeven, op bepaalde momenten toch wel iets te mierzoet worden voor hun eigen goed. Evenzo jammer is dat ze na dit album doorgaans voor uitsluitend die mierzoete stukken hebben gekozen, hier en daar met eens een zeldzame uitzondering (The Alibi Of Tyrants bijvoorbeeld). Alweer, spijtig toch.

Want als ik slappe kost zoals "This Times For Real" van hun tweede album of het recentere "I'm Not The Enemy" vergelijk met een "Liar", "I Am Loco" of "Rip Out Your Eyes" die op dit album staan, denk ik spontaan met weltschmerz terug aan het feit dat de heren ooit wel wisten hoe je Nu-Metal goed brengt.

Weinig liefde op MuMe voor Incantation, een van de "Big 3" van de New York DM (de andere twee zijn Suffocation en Immolation). Stilistisch gezien hebben de 3 - buiten de DM tag - weinig met elkaar gemeen. De dissonantie van Immolation en de techy maar brute met slams en breakdowns gevulde sound van Suffocation heeft weinig van doen met de stijl van Incantation.

Incantation is namelijk de band die de zogenaamde "cavernous death metal" sound heeft uitgevonden: 2/3 death metal + 1/3 doom, stevig schudden voor gebruik et voila...de sound van Incantation. Rommelende donderwolk gitaren, af en toe het tempo eens lekker verlagen en onmenselijk diepe grunts die ergens vanuit de diepste krochten van de aarde lijken te komen. Incantation kwam met de sound op de proppen en perfectioneerde het eigenlijk al op deze Onward to Golgotha. Het klinkt allemaal lekker "tr00", "kvlt" en "grim" en bij de doorsnee "elitist" staat het water bij het horen van deze sound al spontaan in de bek. Mocht jij dus ook geen genoeg krijgen van deze sound, wees niet getreurd, er zijn wel 100 copycat bands te vinden. Zelf is met de eerste 2-3 Incantation albums mijn nood aan deze sound wel verzadigd. Incantation deed het namelijk eerst en naar mijn mening ook best.