Ik was behoorlijk teleurgesteld toen ik deze 10,000 Days opzette, maar ben na verloop van tijd een appreciatie gaan vinden voor dit vierde en laatste (ooit?) album van Tool. Misschien is het album niet zo rauw als Undertow, bevat het niet de vervreemdende David Lynch-achtige gekte van Aenima en is het niet de psychedelisch transcendentale metal van Lateralus. Wat het wel is, is een verzorgde plaat met uiterst memorabele songs (Jambi, The Pot, Rosetta Stoned) die wanneer ik er zin in heb toch weer in slaagt mij in die typische Tool-sfeer te brengen.

Er is maar een Messi in voetballand en er is maar een Tool in metalland.

Triptykon is in vele opzichten de natuurlijke opvolger van de koers die Celtic Frost met hun, in mijn ogen, meesterwerk 'Monotheist' is gevaren. Misschien kent Triptykon niet dezelfde akelig gruwelijke intermezzo's (denk aan 'Totengott' op Monotheist...brrr), deze 'Eparistera Daimones' klinkt als geheel misschien zelfs nog verwoestender dan zijn spirituele voorganger. De gitaren vormen een soort van donderende soundscape, een onheilspellende wolk die op de aarde lijkt neer te storten. Tom G. Warrior kan in deze muur van geluid naar hartelust tekeergaan en zijn apocalyptische teksten met alle weerzin en afschuw bulderen en declameren, geholpen door pijnlijk-aandoende backing vocals/kermen van gitarist Santura. Wie bij de manier waarop Warrior ogenschijnlijk vanop het hoogste punt op aarde (of misschien zelfs kilometers boven de aardse oppervlakte, ergens vanuit de donkere wolk die de muur van gitaren net hebben gevormd) "As you perish, I shall live" op de rest van de mensheid lijkt neer te galmen niet onder de indruk is, zal van weinig dingen wel onder de indruk zijn. De opvolger Melana Chasmata is eveneens erg sterk en vestigt Triptykon definitief als de ultieme reïncarnatie van het Celtic Frost van Monotheist.