Een favoriete Opeth-album uitkiezen, is geen makkelijke opgave. De band is sinds Orchid eigenlijk al een van de origineelste en meest eigenzinnige metalbands die ooit uit het genre is voortgekomen. Uiteindelijk een toernooitje gehouden tussen Orchid, My Arms Your Hearse, Still Life, Blackwater Park en Ghost Reveries die allen voor de titel streden.

Uiteindelijk is Blackwater Park dan uiteindelijk toch als winnaar uit de bus gekomen. Waarom? In een discografie vol met memorabele momenten, staat Blackwater Park vol met enkele van de meest ingenieuze, verrassende en onvoorspelbare composities die je in het metalen landschap zal tegenkomen. Opeth is geen death metal band met proggy intermezzo's. Neen, de death metal, de doom, de prog, de folk, de blues, de jazz zijn in de sound van Opeth allemaal versmolten tot een amorf seksloos wezen. En nergens valt dit beter op dan in deze Blackwater Park.

Ding...ding...ding...we have a winner!

Ik heb zo de indruk dat Blizzard of Ozz vaak als dé Ozzy-klassieker bij uitstek wordt beschouwd. Allemaal goed en wel, maar ik vind dat deze Diary of a Madman er evenwel mag wezen. Een echt geweldige stem heeft hij niet, maar aangevuld met het stevige en sterke gitaarspel van Rhoads zorgt het toch voor een portie memorabele metal. Boven de klassieke Black Sabbath-albums verkies ik Ozzy's solowerk zeker en vast niet, maar leuk is het allemaal wel.