De transformatie van Katatonia van een melancholische death/doom band (zoals nog op het fantastische Brave Murder Day te horen valt) naar de stijl die ik alleen maar kan bestempelen als "coma doom" begon al veel eerder, maar Viva Emptiness is het album waar de band het potentieel van hun "nieuwe" sound begon te realiseren. De combinatie van de zware gitaarriffs met Jonas Renkse's atypisch typische dromerige/spookachtige cleane zang is misschien wel een van de meest infectueuze sounds die binnen het genre te vinden is. Katatonia zijn meesters in het inzetten van geluiden - gaande van Renkse's rondspokende vocalen, de verpletterende gitaarsound tot de nostalgisch melancholische soundscapes. Deze Viva Emptiness is naar mijn mening een van de allerbeste albums van een topband.

Ik denk dat hiermee zowat het meeste is gehaald wat er uit het Metalcore-genre te halen valt. Heb mij doorheen flink wat Metalcore gewerkt en wanneer het op de pure standaard van dit genre aankomt (en dan heb ik het over bands zoals As I Lay Dying, Unearth, Bleeding Through, August Burns Red,...), dan steekt Killswitch Engage toch ver boven de andere bands uit. Het "emo-gehalte" nemen we er dan maar bij.
Cleane refreintjes waren indertijd een standaard bij de stereotiepe Metalcore, maar Killswitch Engage is zowat de enige band in dit genre die melodieuze zang in hun nummers wisten te stoppen die ook echt daadwerkelijk bleef hangen. Voor de rest staat dit album vol met botbrekende riffs (de beste die in dit subgenre te vinden zullen zijn), uitstekende songwriting en de brutale wijze waarop Leach van zijn strot gebruikt maakt.
Zelf hebben ze dit album trouwens ook (nog) niet weten te overtreffen, hoewel de opvolger (ditmaal met Howard Jones achter de micro) ook nog een zeer waardige plaat was. Daarna is het niveau serieus ingekakt.

Terecht een klassieker binnen het genre. Als er 1 Metalcore plaat is die je gaat kopen, laat het dan deze zijn.

De tijd kan snel gaan en ondertussen heb ik met veel meer materiaal binnen het Metal-genre uitvoerig kennis gemaakt, waaronder een resem uitstekende en stevige acts die me bijzonder goed bevallen. Bands zoals Korn, Limp Bizkit, System Of A Down, Deftones en Slipknot waren de eerste bands die me kennis lieten maken met het Metalgenre, eigenlijk al ver voor de tijd dat ik meer naar Metal begon te luisteren. En dan spreek ik van een tijd waar ik 14-15 jaar oud was. Ik schreef in 2013 al iets over dit album, maar ook toen was ik het genre nog niet volledig aan het exploreren. Tijd dus om de werkjes van al deze bands nog eens af te spelen, nu ik redelijk geruime tijd al met heel wat meer Metal kennis gemaakt heb. Op cd (ben waarschijnlijk een van de enigste in mijn directe omgeving die die dingen nog koopt) en met oordopjes in wel te verstaan. En hoe doen ze het nog? De "second-level" Nu-Metalbands zoals Drowning Pool, Flaw, Nothingface, Sevendust, Coal Chamber kan ik uiterst moeilijk (lees: niet) nog verteren, en ik was er nochtans wild van toen ik 14 was. Limp Bizkit reken ik onder "guilty pleasure". Oerdom, maar ik kan nog wel een zekere aanstekelijkheid vinden tussen al het abominabele. Deftones, goede band en ik weet albums zoals White Pony en wat erop volgt nu eigenlijk nog een pak beter te appreciëren dan de laatste keer dat ik ze beluisterde. Slipknot, idem, Iowa blijft een monster en Vol III en het debuut kan ik nu ook zelfs nu meer appreciëren dan bij mijn laatste luisterbeurt. SOAD, eerste twee albums nog steeds uitstekend, daarna kakt het niveau wat in. Mudvayne, een uitstekend debuut gevolgd door pure schijt. En hoe doet KoRn het nog? Wel...

Ik blijf het verbazingwekkend vinden hoe een band die zo'n uitmuntend debuut aflevert vervolgens zo'n pure muzikale verschrikkingen kan produceren. Vreemd ook dat ik bij Life Of Peachy een goed album in gedachten had. Toen ik het twee dagen geleden nog eens beluisterde (volgend op het debuut een dag eerder), was ik oprecht geschokt hoe beduidend minder het niveau van dat tweede wapenfeit was. Om nog maar te zwijgen van Follow The Leader tot en met See You On The Other Side. Alles wat daarop volgt, daar heb ik zelfs geen aandacht meer aan geschonken. Doorspoelen ermee...door het toilet wel te verstaan.

Maar wat een dijk van een album blijft dit titelloze debuut toch. Ok, hier en daar is het weleens wat minder: "Divine" vind ik slappe koek en een track als Faget kan ik soms moeilijk nog serieus nemen (ook al maakt de rauwe power het in dit geval goed). Maar waar dit album wel echt in slaagt, is in het bieden van een echte ervaring. Duidelijk werd dit opgenomen in een psychologisch barre periode voor de bandleden (recentelijk zelfs nog gehoord dat de bandleden vol op de speed zaten tijdens het de opname in de studio) en dit heeft een niet te ontkennen weergave op de sfeer van het hele album. Ik meen mij te herinneren dat de term "spookycore" ooit gebruikt is geweest en ik kan mij geen ander album uit deze periode voorstellen waarop die term zo van toepassing is. Een omineuze, groezelige sfeer daalt over de luisteraar heen tijdens het beluisteren van dit album. Een sfeer die KoRn in de latere werken nooit meer heeft kunnen herhalen. Hoewel ik nu natuurlijk al wat zwaardere muziek gewoon ben, blijven de riffs in dit album simpel maar gespierd genoeg om te kunnen boeien. Zanger Davis heeft sinds dit album nooit meer zo oprecht getormenteerd, krachtig en creatief geklonken. De nummers zitten boordevol met verrassende wendingen: wie verwacht bijvoorbeeld bij "Helmet In The Bush" (inderdaad een beetje een "vergeten" nummer, maar een van mijn favorieten op de plaat) dat Davis op het einde met die uit het niks komende "cookie monster" vocalen komt aanzetten? Het schokte mij toen ik 15 was en het heeft nu 10 jaar na datum nog niet aan kracht ingeboet.

Een trip door het hoofd van een getormenteerde ziel omgezet in een dijk van een Metal-album. Een die met recht een klassieker genoemd mag worden en trots zijn standje krijgt tussen het ander zware materiaal in mijn "Metal-hoekje" (een kast waarin ik al mijn albums binnen het genre heb uitgestald en die nog steeds groeiende is, naast mijn "hiphop-hoek" of "blues/jazz/southern/rock'n'roll-hoek ). Die 4,5* blijven gewoon staan en dat zal niet snel veranderen.

En nu ga ik dan maar even verder met mezelf wijsmaken dat dit het enige album is dat KoRn ooit heeft uitgebracht.