"Oblivion welcomes something when nothing is wrong. Confront the last of these dying words. It is the heartache of losing everything you know."

Dat Rwake geen eigen geluid zou hebben, daar ben ik het zelf niet mee eens. Ik ken eigenlijk geen enkele andere sludge band, laat staan metal band, die zoals Rwake klinkt. Wat Rwake speciaal maakt, is dat het misschien wel de meest "backwoods" klinkende band binnen het genre is. De echoënde, declamerende vocalen van zanger #1 - die je meteen doen denken aan een of andere geestesgestoorde redneck die je allerlei vreemde, cryptische teksten ligt toe te roepen vanuit zijn stoel buiten aan een landelijk tankstation - gekoppeld aan de effect-beladen shrieks van zanger #2 voorzien het geheel al meteen van een psychedelisch sfeertje. Deze worden ondersteund door een donderende geluidsmuur van logge doom-riffs, griezelige akoestische gitaarlijntjes die onder deze zware riffs verborgen liggen, Skynyrd-achtig soleerwerk en vervreemdende samples. De band creëert hierdoor een soort van "hillbilly horror" gevoel, welke toch vrij uniek genoemd kan worden binnen het metalgenre. Of ik deze beter vind dan Voices of Omens, daar ben ik nog niet over uit. Toch is deze Rest naar mijn mening een tweede topper van een schandelijk ondergewaardeerde band.

Voices of Omens was het album waarmee de band uit Arkansas toegang kreeg tot een groter metalpubliek. Om daarmee te zeggen dat Rwake ooit een beroemde band is geweest, is een stap te ver. Daarvoor is de eigenzinnige op sludge gebaseerde melange van doom, Southern rock, post-rock, death metal en hardcore gewoon net iets te ontoegankelijk. Toch is de band erin geslaagd een meer dan aardige cult-reputatie op te bouwen, welke niet in het minst de verdienste is van de ingenieuze kwaliteit van deze Voices of Omens en opvolger Rest.

Zeker deze Voices of Omens is een vreemde trip. Een geluidsmuur van loodzware sludge-riffs en psychedelische moog synthesizer effecten wordt opgetrokken, terwijl de twee vocalisten (een man, een vrouw) een wervelwind van in effect-gedrenkte declamerende shouts, semi-grunts en hoge shrieks rond je oren schieten. Aangevuld met stemmige akoestische passages en southern rock soleerwerk zorgt het voor een geheel dat aanvoelt alsof je een bad trip beleeft door de Amerikaanse backwoods. Dat de band deze sfeer ook daadwerkelijk beoogt, verklapt het artwork eigenlijk al wel.

Rwake is zeker niet voor iedereen. Zij die echter niet vies zijn van een portie vunzige sludge en een psychedelisch hillbilly horror-sfeertje ook wel kunnen smaken, kunnen zich daarentegen wel eens aan de uitdaging wagen. Voor mij is dit metal zoals ik het graag hoor: ingenieus, zwaar en sfeervol.