Groove metal. Exhorder vond het uit, Pantera perfectioneerde het, Machine Head deed iets helemaal anders met de sound. In tegenstelling tot Pantera's "zuidelijk"-getinte sound, bracht Machine Head met Burn My Eyes een soort van groove die erg "street" klonk. Het valt moeilijk onder woorden te brengen, maar de sound van Burn My Eyes is er eentje die je meteen aan de vuile, betonnen straatstenen doet denken waarop de avond tevoren nog iemand vers in mekaar is getrapt en waarop een plaatselijke junk nog zijn laatste shot heeft genomen. Meer dan 20 jaar na datum is Burn My Eyes naar mijn mening nog steeds dezelfde pletwals.

Machine Head zou een meer "atmosferische" invloed integreren in hun groove-sound met (het naar mijn mening volkomen ondergewaardeerde) The More Things Change om vervolgens een zwarte bladzijde in hun carrière te creëren door op een ongeïnspireerde wijze op de nu metal trein te springen. Daarna hielden ze schoon schip om terug verder te gaan waar The More Things Change eindigde - zich volledig herpakkend met The Blackening.
De concrete bulldozer welke Burn My Eyes was, werd echter niet herhaald.

Deze plaat zopas nog eens beluisterd en hoewel ik al die jaren een teleurstellend album tegenover Burn My Eyes in de gedachten had, moet ik nu toch concluderen dat deze verdomd dicht bij het niveau van het debuut in de buurt komt. De hierop volgende twee nu-metal albums waren daarentegen wel echt een zwarte pagina in de geschiedenis van de band. Gelukkig herpakten ze zich fenomenaal met The Blackening, een album dat in mijn rankschikking nog steeds met Burn My Eyes strijdt voor de titel van beste Machine Head album. Deze The More Things Change...heeft voor mij evenwel de plaats van Through the Ashes of Empires weggekaapt als prima derde.

Sinds ik terug op MuMe actief ben, ben ik volledig de metal ingedoken. Vandaar dat mijn volledige activiteit hierzo zich nagenoeg volledig op dat genre, en alles wat eraan vasthangt, is gaan concentreren.
Af en toe is het echter ook eens tijd om wat bij een album uit een ander genre te plaatsen. Mijn oog viel hierbij op Massive Attack's meesterwerk: het onovertroffen Mezzanine.

Elektronische muziek, het doet mij doorgaans niet bijzonder veel. Het vergt daarom ook een werk van uitzonderlijke klasse om mij in dit genre te beroeren. Mezzanine is een album dat als geen ander broeierig, duister, mysterieus en tegelijkertijd ook wondermooi weet te zijn. Iedere luisterbeurt haalt nieuwe klanken en nieuwe elementen naarboven die je bij de vorige draaibeurt nog niet had ontdekt. Van de dreigende beats tot de samples tot de atmosferische effecten en soundscapes, zonder daarbij de schitterende gastrollen van vocale klasbakken als Horace Andy en Cocteau Twins' Elizabeth Fraser over het hoofd te zien...ieder element van de muziek is erop gericht om zich voor onbepaalde tijd in je hoofd te nestelen.

Wat mij betreft is Mezzanine een once-in-a-lifetime album, waar de sterren gunstig stonden bij het componeren. Veel woorden kan ik er niet over schrijven, want woorden kunnen geen recht doen aan een belevenis als deze. In een alternatieve non-metal top 10 vloog deze er zonder ook maar de geringste twijfel in - en met de karrenvracht aan fantastische muziek die in een onuitputbaar aantal genres doorheen de jaren gemaakt werd, wil dat heel wat zeggen.

Waar Chaosphere nog erg "thrashy" klonk (maar dan natuurlijk op de atypische Meshuggah-manier), zou deze Nothing weleens verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor het ontstaan van de zogenaamde "djent-scene". Die moderne "djent", daar pas ik vriendelijk voor, maar Meshuggah mag toch altijd op mijn bord verschijnt. De combinatie van die laag gestemde maar onmogelijk technische riffs, de blaffende vocalen van Kidman, de buitenaardse industriële gitaar-soundscapes, de jazzy Holdsworth-solo's...het blijkt telkens weer een welgemikt schot in de roos te zijn.

Folk-metal...mijn ding is het niet.
Moonsorrow, zegt u? Fantastisch!
Hoe dat komt?

In tegenstelling tot de "folk party metal" bands, kan Moonsorrow geen "party" band genoemd worden. Moonsorrow slaagt erin om je naar een tijd in het ver verleden te transporteren zonder de agressie en de sfeer van de black metal uit het oog te verliezen en zonder de sound te verdrinken in een kakofonie van cartoonachtige folk deuntjes. Waar de folk in zoveel bands vooral op mijn lachspieren werkt, staat de folk in Moonsorrow volledig in dienst van het scheppen van een bepaalde en ergens ook wel nostalgische sfeer. Het mag geen verrassing heten dat ik in het jaar 1000 nog niet rondliep, maar ik daag iemand uit zich "niet" in de Middeleeuwen te wanen wanneer dat paganistische deuntje in Pimea plots komt opzetten.

Het Moonsorrow-universum. Allen daarheen.

Klepper van jewelste die nagenoeg het niveau van Altars, Blessed en Covenant evenaart en Domination volledig overklast. Het vervreemdende, unieke gitaarspel van Azagthoth zuigt je zoals gewoonlijk weer op in een eindeloos zwart gat. Vermelding ook voor de uitstekende vocale prestatie van Steve Tucker die, althans op deze plaat, niet voor Vincent moet onderdoen. Fantastisch artwork ook. Dat laatste heeft uiteraard weinig met de kwaliteit van de muziek van doen, maar het versterkt op een of andere manier toch de beleving van het volledige album.

Een van Morbid Angel's beste.

Eerste en enigste album waar de sound en sfeer in voorkomen die ik sindsdien altijd met Mudvayne heb geassocieerd, maar die na dit album toch in geen enkele Mudvayne productie nog zijn opgedoken. Klinkt ingewikkeld? Uiteraard, maar evenzo ingewikkeld vind ik de carrièrekoers die de band na dit album zijn gevaren.

Want waar ik de uiterlijke verandering van die vreemde clown-act naar een eerder normaal uitziende rocker-look alleen maar toejuich, kan ik hetzelfde niet zeggen over de verandering in hun sound. Mudvayne op dit eerste album klinkt onbevangen. De songs zitten boordevol verrassende constructies en wendingen. De bas klinkt funky, een van de weinige Nu-Metal albums trouwens waar de bas ook echt een eigen leven krijgt. Het geheel klinkt experimenteel, maar tegelijk ook duister. Het klinkt op dit album allemaal zo "Mudvayne". Ironisch dat na dit ene debuutalbum Mudvayne niet meer "Mudvayne" klonk. Weg was de onbevangenheid, weg was het experimentele karakter, weg was diezelfde beukende en rammende sound die L.D. 50 zo eigen maakt. De funky bas drong naar de achtergrond, de sound werd minder desolaat en duister, de lyrics werden veranderden van nostalgisch ("Death Blooms") en groezelig sfeervol ("Nothing To Gein") in generisch en dertien-in-een-dozijn ("Not Falling", "Fall Into Sleep",...om maar enkele latere werkjes te noemen). "Mudvayne" was niet meer, maar Mudvayne bleef gewoon verder doen. Met generische Nu-Metal en radiovriendelijke hardrock. Hoewel Ryan Martinie een uitstekende bassist blijft en Chad Grey een goede zanger blijft, hebben de mannen meer in hun mars dan ze hierna hebben getoond. Maar dit ene unieke album -althans binnen de Nu-Metal- dat kunnen ze ons niet meer afnemen. En die eer nemen we hen ook niet meer af.