Het Zweedse Shining wordt weleens gezien als de grondlegger van de "suicidal black metal". Of ze dat ook werkelijk zijn, daar valt over te twisten, maar feit blijft wel dat de band het meest bekende exponent van dit sub-sub-subgenre is. Knarsende beukpassages die begeleid worden door Kvarforth's veelzijdige grom worden afgewisseld met rustige, sfeervolle passages die soms een beetje de indruk wekken dat je moederziel alleen in een jaren '50-stijl ingerichte kamer zit te snikken. Muzikaal staat het als een huis. Warm aanbevolen.

Ben eerlijk gezegd geschokt van het lage gemiddelde dat deze plaat krijgt. Maar goed, over smaak valt niet te twisten.

Ikzelf ben echter zeer gelukkig met de koers die onze gemaskerde "helden" na hun -ondertussen toch al flink gedateerd klinkende- debuutalbum vaarden richting hun tweede wapenfeit "Iowa". Want hoewel weinigen klaarblijkelijk waren opgezet met de brutale aanpak die de heerschappen op dit album hanteerden, heeft dit schijfje de tand des tijds een pak beter doorstaan.

Want anno 2015 blijft het met momenten een enorm lekkere beuk- en breekplaat. Het beste wat Slipknot in mijn ogen heeft voortgebracht, en als ze op het huidige elan blijven verdergaan zal dat waarschijnlijk ook wel zo blijven. De gitaren klinken heerlijk groovy, Taylor perst een brul van topklasse uit zijn strot en waar de muziek op het eerste album nogal "cartoony" kon klinken, kan het op Iowa hier en daar wel de lekker groezelige en duistere toer opgaan. Een "Skin Ticket" of een "Gently" dienen hier als voorbeeld. De sound had klaarblijkelijk ook wel zijn neerslag op de hele band: de demonische uitstraling van deze albumcover, heeft men hierna niet meer weten te herhalen.

Durf ik het zeggen? Vooruit dan maar: klassiekertje. En het feit dat Slipknot zo succesvol is geworden, ligt mijn inziens heus niet alleen aan de gemaskerde look -al zal ik niet ontkennen dat het marketingtechnisch haarfijn in elkaar zit en zeker zijn effect heeft gehad. Naar mijn mening ligt de kwaliteit die Slipknot doorheen zijn carrière heeft gebracht -al werd het nooit nog zo goed als dit album- toch wel een klasse hoger dan de doorsnee "ik werd als kind mishandeld en dreig mijn polsen open te snijden en breng dit met veel pijnlijk slechte raps, 2-akkoorden-riffs, wenend refrein en een welgemikte schreeuw"-Nu Metal band.

In metalland is het een beetje een ongeschreven regel dat je Slipknot slecht "moet" vinden, want anders ben je zogenaamd niet "tr00". Uiteraard, Slipknot is populair. De band maakte in de late jaren '90 deel uit van de alom bespuugde 'nu-metal' beweging en kon al meteen rekenen op een niet onaardige aanhang onder de indertijd omvangrijke populatie van boze, agressieve tieners die zich graag inlieten met vechtpartijtjes, diefstalletjes en het roken van jointjes. "Young, wild and free" zeggen ze dan. Het elitaire verdict luidde dan ook als volgt: Slipknot is pure rotzooi en van deze troep mag onder geen beding genoten worden door een zichzelf respecterende metalfan die graag deel wil uitmaken van de elitaire "trve kvlt"-club.
*Zucht*
Gelukkig houd ik me niet aan deze nekbaarden-mentaliteit en kan het me compleet aan mijn reet roesten of ik nu wel of niet "trve"/"tr00"/"of hoe dat kinderlijke gezeik ook gespeld wordt" ben. En daarom, dames en heren, heb ik dit eerste wapenfeit nog maar eens opgelegd nu ik al enige tijd geconfronteerd ben met metal van allerlei slag; van 'mainstream' tot 'underground' en uit alle soorten subgenres. En hier komt "mijn" verdict...

Hoewel ik opvolger Iowa nog net dat beetje beter/matuurder vind, mag dit debuut er zeker en vast meer dan wezen. Het is op deze eerste twee platen dat Slipknot echt die typische opgekropte, chaotische agressie in hun sound bevat die ik eigenlijk altijd met de band geassocieerd heb. Slipknot heeft toch wel een typische zware rommelende gitaartoon die eigen aan de band is en op dit debuut al meteen ten volle gebruikt wordt. Zanger Corey Taylor heeft daarbij ook een redelijk unieke manier van grunten; anders dan vele death metal vocalisten - waarbij de grunts een pure buik-stemtechniek zijn - zet Taylor een brul in die klinkt als een persoon die echt daadwerkelijk pissig is. Ook de cleane zang mag er al meer dan wezen, mede dankzij het toch wel typische stemgeluid van Taylor. Geinig heb ik ook altijd die backing vocals van de twee percussionisten van dienst gevonden: die "ik kots mijn ingewanden uit"-grunts die zo hier en daar in de achtergrond opduiken, blijven toch iets verknipt hebben. Samples voorzien de songs van een verder chaotisch, maf karakter. Een psychotisch karakter dat ik altijd zo charmant gevonden heb op die eerste twee Slipknot albums. Tussen de songs staat veel memorabel spul: van rechttoe rechtaan beukers als Eyeless (je weet wel, het befaamde "you can't see California without Marlon Brando eyes"), toegankelijkere hits zoals Wait and Bleed, vreemde experimentele metalsongs zoals Tattered and Torn tot en met de volkomen krankzinnige afsluiter Scissors (een song die ik nog steeds als volstrekt psychopatisch kan bestempelen).
Minpunten? De rap die in het album verweven zit, klinkt soms wat gedateerd en de lyrics gaan in de eerstvolgende eeuw geen poëzie-wedstrijd winnen. Maar op een of andere manier passen deze mankementen wel bij het album.

Veel metalfans lijken iets vreselijks te horen wanneer ze Slipknot opgooien. Zelf hoor ik het niet. Velen 'ontgroeien' Slipknot wanneer ze zich verder gaan verdiepen in al het lekkers dat in de death, black, doom, thrash, prog...en tal van andere stijlen die metal rijk is te vinden is. Ik heb hier alle begrip voor. Er is zoveel goed spul te vinden en ik heb ondertussen al zoveel ontdekt in alle mogelijke subgenres wat me geruime tijd luisterplezier kan opleveren. De meer "poppy" koers die Slipknot vanaf het derde album is gaan varen, ligt me alweer een pak minder. Maar voor de chaotische, gekke charme van deze eerste twee albums blijf ik desondanks toch weer vallen. Is dat een schande? So be it, dan is het maar een schande waarmee ik moet leren leven. En dat is me tot nog toe aardig gelukt.

Slipknot's derde album heeft niet dat verknipte, maffe psychopathische sfeertje van het debuut, noch is het even sinister, getormenteerd psychotisch als hun tweede wapenfeit Iowa. Wat deze Vol 3 wel is, is een harde maar merkwaardig toegankelijke Metalplaat waarin Slipknot enigszins succesvol afstapt van de chaotische "serial killer"-Metal om verder te gaan met het maken van min of meer commerciële Pop-Metal, zonder hierbij het Slipknot-gevoel te verliezen.

Persoonlijk blijf ik liefhebber van het gestoorde karakter van hun eerste twee platen, maar deze derde mag er ook nog wel best wezen. De band bewijst dat Metal niet noodzakelijk generisch en zoetsappig moet worden om toegankelijk te zijn en maakt met Vol 3 weer een sterke, originele plaat met een geheel eigen gezicht. Na dit album ging het niveau lichtjes naar beneden met AHIG en Vol 5, maar slecht werd het nergens.

Hoewel er in Metalland uiteraard nog betere bands te vinden zijn, is Slipknot zelf gewoon een alleraardige band. Veel metalheads lijken een bloedhekel te hebben aan deze band. Ikzelf voel het niet. Een van de weinige bands uit de bespotte Nu-Metal scene die materiaal hebben uitgebracht dat ook echt de moeite waard is om te beluisteren.

Toch een van de beste DM albums aller tijden. Bruut, sludgy, lomp...maar ook weer technisch. Frank Mullen's grunts hebben nooit meer zo laag en onmenselijk geklonken als op deze plaat.

Het mooie aan de "Big 3" van de NYDM - Immolation, Suffocation en Incantation - is dat ze alle drie binnen de grenzen van de death metal van bij het begin een eigen sound en stijl hebben ontwikkeld. De "cavernous death metal" sound van Incantation is ondertussen al talloze keren nageaapt door honderden kleine hobbybands die in de diepe underground scene te vinden zijn. De zogenaamde "elitaire metalfan" (het soort dat iedere band met meer dan 1,000 fans wereldwijd al meteen bij het grof huisvuil smijt) krijgt er maar geen genoeg fan. De stijlen van Suffocation en Immolation daarentegen heb ik eigenlijk nog geen band weten te kopiëren.