Uitstekend album van een uitstekende band, die het jammer genoeg nooit zo ver geschopt heeft als had kunnen en misschien ook wel moeten gebeuren. Energie vind je in dit genre wel genoeg, maar prima songwriting zoals God Forbid hier toont, is toch wel wat spaarzamer te vinden bij de doorsnee meuk. Het opmerkelijk goede gitaarspel en cleane vocalen, die voor een keer helemaal niet wenerig, maar eerder "soulful" zijn, deden deze band toch wel boven de massa uitstijgen. Ondertussen heeft God Forbid al de handdoek in de ring gegooid, wat jammer is, want samen met Lamb Of God, Killswitch Engage, Devildriver, Chimaira en Shadows Fall behoorden ze tot veruit het beste wat het Metalcore-genre (al bestaat er discussie of deze bands, met uitzondering van Killswitch, wel écht Metalcore speelden- en naar mijn mening speelden ze eerder een moderne vorm van Thrash/Groove) ooit heeft voortgebracht en wat het intussen met uitsterven bedreigde genre ooit zal voortbrengen.

Deze blijft nog steeds serieus zweven tussen 4,5* en 5*.
Streetcleaner transporteert je per direct naar een vijandige geïndustrialiseerde omgeving waar iedereen niets liever wil doen dan een in heroïne ondergedompeld mes tussen elkaars ribben te steken. De manier waarop Broadrick "EFFORTLESSSSSSS" uitbrult en laat galmen over een sonisch horrorlandschap doet nog steeds de haren in mijn nek overeind staan.
"Don't hold me back, this is my own hell", dit zijn de geluiden van pure zelfhaat en haat tegenover alles en iedereen die je ook maar een strobreed in de weg legt.
Na dit album ontwaak je uit een duistere nachtmerrie en kan je jezelf ofwel gelukkig prijzen dat je nooit zo ver in een donkere psychologische krocht bent afgedaald zoals Broadrick dat deed, ofwel wordt je dankzij dit album gerustgesteld met de gedachte dat je heus niet de enige bent die met fucked up gedachten hoeft te worstelen.