Ik denk dat ik hiermee tot een minderheid behoor, maar ik vind dit debuutalbum eigenlijk een van de sterkste platen waarmee Lamb Of God op de proppen is gekomen. Het klinkt allemaal nog erg rauw en Randy Blythe's typerende grom was nog niet volledig ontwikkeld: in plaats daarvan krijst, grunt en scheurt hij zijn stembanden aan flarden alsof het een lieve lust is. Bij sommige van zijn uithalen kreeg ik soms zelfs het idee dat er nog een stevige klonter bloed achter in zijn keel aan het gorgelen was. Zij die Lamb Of God leren kennen vanaf hun latere albums zullen bij het horen van Blythe's zang op dit album toch een vervreemdend gevoel krijgen. Rauw, dat misschien wel, maar naar mijn mening daarom zeker niet slechter. Het is vooral op dit debuutalbum en de twee vervolgen "Palaces" en "Ashes" dat de ondertussen bijzonder populaire bottenbrekers uit Virginia een wervelende, niet te stoppen barrage van hondsbrutale en soms zelfs behoorlijke sinistere riffs op plaat weten te toveren. De structuren van de nummers zijn op deze eerste drie albums ook een pak interessanter voor de metalfan die net graag 'dat beetje meer' wil in zijn muziek: strakke tempowisselingen, verrassende wendingen...ik zou het zelfs wel redelijk technisch willen noemen. En dat zonder die moddervette, zuidelijk getinte groove te verliezen. Het is deze sound die nog verfijnd op "Palaces" en "Ashes".
Eens ze "Sacrament" uitbrachten, begon het naar mijn mening allemaal een tikje doorsnee te worden: minder durf, minder geïnspireerd, en op de een of andere manier (en ik weet dat dit vreemd kan klinken) "braafjes". Slecht? Dat nu ook weer niet. Maar zo speciaal als het voor mij is op "New American Gospel", "As The Palaces Burn" en "Ashes Of The Wake" werd het nooit meer (ook niet met hun nieuwste trouwens). Maar goed, drie klasbakken uitbrengen...het is iets waar veel bands graag voor zouden tekenen.

Life of Agony leverde met River Runs Red een debuut af van topklasse. Eentje met nog steeds een enorme, maar verdiende status in de underground. Het mag dus geen verrassing weten dat de band eigenlijk nog steeds teert op het ontzag dat deze River Runs Red opwekt (telkens ik ze live zag, bestond ongeveer 2/3 van de set uit nummers van dit album). De vrij eigenzinnige mix van thrash, NY hardcore en doom slaat nog steeds in als een bom, Caputo's krachtige theatrale vocalen en de catharsis-beladen lyrics wekken nog steeds dezelfde pijnlijke emoties op. Na dit album ging de band een andere koers varen, eentje waarbij ze mij zijn kwijtgeraakt. Dit album vindt van tijd tot stond echter nog steeds zijn weg naar mijn platenspeler en heeft nog niet aan kracht ingeboet.

Net zoals je in bakermat Louisiana een rijke sludge scene hebt - met als voornaamste exponenten Crowbar, Eyehategod en (het kortgeleefde, maar fantastische en unieke) Acid Bath - is er de laatste jaren in Chicago ook een eigen sludge scene op gang gekomen. Waar de Louisiana sludge gekenmerkt wordt door een bonte mengeling van doom metal, hardcore punk en zuidelijke rock - een mix welke de bands allemaal op hun geheel eigen manier afkruiden - gaat de Chicago sludge anders te werk. Loodzware doom en hardcore punk blijven behouden, maar de zuidelijke rock van de Louisiana bands wordt vervangen door een flinke portie lugubere black metal en een vleugje power electronics.

Lord Mantis is, net zoals (het inmiddels gesplitte) Indian en Wolvhammer, een van de belangrijkste exponenten van deze Chicago sludge. Van alle albums die de scene heeft voortgebracht, vind ik deze Death Mask met enige voorsprong de beste. Waar veel bands binnen dit genre nogal eens saai kunnen worden en overkomen als een ondoordringbare muur van lawaai, gaat Lord Mantis een stuk dynamischer te werk. Dit door de toevoeging van macabere, maar catchy gitaarleads en door een interessantere songwriting, waar de songs vaak beetje bij beetje opgebouwd worden alvorens uit te barsten in complete waanzin. Speciale vermelding dient gemaakt te worden voor het vocaal werk van Charlie Fell die, net zoals wel meer vocalisten binnen de Chicago scene, erin slaagt de meest angstaanjagende en onmenselijke schreeuw uit zijn strot te persen.

De bandleden konden elkaar naar het schijnt niet luchten of zien. Daarom dat de band na Death Mask uit elkaar ging, waarna enkele ex-leden van Indian de leegte binnen Lord Mantis kwamen opvullen. Charlie Fell front inmiddels Cobalt (en doet dat uitstekend), hoe het met de "nieuwe" Lord Mantis gaat verlopen, zal de toekomst wel uitwijzen. Zelf ben ik, zeker na het horen van een nieuwe track, eerder pessimistisch over deze toekomst.

Niet voor tere zieltjes, maar als er een Chicago sludge album gehoord dient te worden, laat het dan deze Death Mask zijn.