Do You Want The Truth or Something Beautiful, Paloma's debuut, vind ik nog steeds een van de sterkste albums die ik ken. Het album bevat puur lekkere/mooie liedjes. De opvolger, Fall To Grace, vond ik een heel stuk minder, net als bij Eric (hierboven) kon het ook niet mijn aandacht grijpen.

Can't rely on you wist mij heel lang niet te boeien. Pas toen ik een live versie ervan hoorde, begon ik het enigszins te waarderen. Maar het getik op een soort belletje in het nummer vind ik zwaar irritant. Het nummer blijft zwaar achter bij het niveau van de nummers op Paloma's debuut.

Mouth to mouth begint aanvankelijk al iets beter, maar weer is dat irritante belletje nét te opvallend aanwezig. Maar na een minuut of 2 heb ik het wel gehad met het nummer en weet ik dat ze bij de zin 'give me mouth to MOUTH' op de laatste Mouth graag een uithaaltje doet. Prima, duidelijk Paloma, maar ik ga door naar het volgende nummer.

Take Me. Dat klinkt al stukken beter! Lekker funky nummer. Uiteindelijk blijkt het nummer prima stand te houden gedurende de 3 minuten en 11 seconden die het duurt. Maar nog steeds vind ik dit minder dan welk nummer ook op Do You Want The Truth Or Something Beautiful.

Only Love Can Hurt Like This. Eindelijk een lekker rustig nummer waarin Paloma aanvankelijk geen capriolen uit lijkt te halen met haar stem om het interessant te maken. Slechts 2x in het nummer pakt ze het stukje een octaaf hoger. Ik kan dit wel waarderen. Best een mooi nummer, maar ik verwacht dat ik het niet te vaak moet horen.

Other Woman. Nog vlees nog vis. Vind er niks aan.

Taste my Own Tears. Wel een lekker ritme, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Trouble with My Baby heeft een lekker boos-sausje. Dit klinkt een stuk beter dan de vorige 2 nummers. Maar toch vind ik dit nummer ook snel saai worden.

The Bigger You Love (The Harder You Fall). Dit is dan weer een stuk rustiger dan het vorige nummer, maar de drama is wel nóg aanweziger dan bij Trouble With My Baby. Het nummer zelf is ok.

Impossible Heart is inderdaad een disco-achtig nummer. Nietzeggend nummer en saai.

Love Only Leaves You Lonely had ik al eens gehoord volgens mij. Het kwam me in elk geval zeer bekend voor. Lekker liedje. Dit vind ik dan weer een van de betere nummers van het album.

It's the Not Knowing is de afsluiter van het album. Prima liedje, maar geen 'hoogvlieger'.


Al met al stelt deze plaat me toch weer enigszins teleur, net als de Fall To Grace. Ik blijf Paloma wel volgen, en hoop gewoon heel hard dat ze ooit het licht ziet en weer een album maakt dat zo sterk is als haar debuut, met Uptempo én rustige nummers die aanspreken en werkelijk allemaal pareltjes zijn. Dit album krijgt van mij 3* want het is niet een onvoldoende waard, maar het weet me ook weer niet genoeg te boeien om het vaak op te zetten. Next time better: Ik ga weer genieten van Do You Want The Truth or Something Beautiful.

Werkelijk heerlijk album! Echt top. Alleen Cherry Blossom had er van mij niet opgehoeven.

Wat heeft dat mens toch een heerlijk strot. Ik werd in 2012 helemaal weggeblazen door haar nummer Quedate Conmigo dat Spanje vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival. Prachtig. Pastora heeft een grootse stem die ze goed weet te gebruiken. Prachtig. Dit album is prima, goeie afwisseling tussen powerballads en popnummers!

Paula blijft een prachtige stem hebben. Ze heeft lekkere liedjes, maar ze zijn vaak een beetje van hetzelfde. Lekkere muziek om niet te erg bij op hoeven te letten, maar ook niet veel meer dan dat

Eindelijk een album van Pentatonix met originele songs! En dat is goed gelukt! Heerlijke nummers, waarbij de sound van Pentatonix goed hoorbaar is. Lekker hoor! Sing is momenteel mijn favoriet!

Damn! Wat is Pentatonix toch belachelijk goed! Alle muziek maken ze met stemmen! Belachelijk getalenteerd. Heerlijke muziek al is (bijna) alles gecoverd. Het is allemaal beter dan het origineel.
De stemmen klinken bij elkaar als 1.

Mitch Grassi heeft de hoge mannenstem (tenor) en heeft een ongelofelijk bereik.
Scott Hoying heeft de meeste solo's en heeft een hele herkenbare en veelzijdige stem.
Avi Kaplan is de bas en biedt daarmee basis voor de composities. Deze man heeft een heerlijke lage stem. Zelden zo'n lage en prettige stem gehoord.
Kirstie Maldonado is de enige vrouw in deze a capella groep. Zij doet de meeste solo's samen met Mitch en Scott. Haar solostem vind ik persoonlijk het minste van deze 3 leden, maar in de meerstemmigheid past ze perfect.
Kevin Olusola is de beatboxer. Belachelijk hoeveel diverse ritmes en soorten begeleiding deze gast kan boxen met alleen zijn stem. Het kan zo op tegen het origineel.

Ik zou iedereen graag willen aanraden om eens kennis te maken met deze fantastische groep!

Nasty was het nummer dat in januari als single verscheen. Ik blijf het een ge-wel-dig nummer vinden. Het nummer was eigenlijk geschreven voor Christina Aguilera voor de film Burlesque (waarin Aguilera een van de hoofdrollen had). Echter haalde het nummer de film niet en is nooit uitgebracht (al is Christina's versie wel op youtube te vinden als je goed zoekt). Nu heeft Pixie het dus overgenomen en werkelijk als een jas aangetrokken. Heerlijk nummer en perfect voor Pixie's soms wat hese stem. Slimme 1e singlekeuze.

Lay Me Down is een lekker nummer met 90's sausje. Het is erg catchy en blijft goed hangen. Slimme 2e singlekeuze.

Break Up Song opent met een orgelachtige begeleiding, waardoor het wat gospelachtig aandoet. Het orgelachtige geluid blijft maar als het refrein begint komen de drums en overige instrumentatie erbij waardoor het nummer zich ontpopt tot een lekker popnummertje. Ik haat normaal nummers die de titel 'Break Up Song' of iets soortgelijks dragen. Dit is serieus het 1e nummer met die titel dat ik wél leuk vind. Het is een mooi nummer geworden waarbij je je in de jaren '60 waant.

Van jaren '60 naar jaren '90- '00 met Champion. Ontzettend sterk en catchy nummer, De piano is in dit nummer heel lekker! Het koortje dat er na 2 minuten bij komt doet het nummer ook goed als afwisseling. Van dit nummer word ik enorm vrolijk! Het einde van het nummer had wat mij betreft alleen iets anders gemogen want nu stopt het wat abrupt.

Kill A Man is weer totaal wat anders dan Champion. Het valt nu weer heel goed wat mij dit album al steeds opviel: de microfoon van Pixie is ingesteld alsof de nummers in de jaren '80 zijn ingezongen. Ik vind het heel apart. Het geeft Pixie's stem iets extra's. Heel fijn! Kill a Man is een prima popnummer. Het kabbelt lekker vrolijk voort (al is de tekst niet bepaald vrolijk). Lekker nummer.

Ain't Got You! JAAA zo hoor ik Pixie graag! Een rustiger nummer waarin Pixie's hese stem perfect tot zijn recht komt. Pixie kan haar ad libs lekker kwijt in het nummer. Ze gooit haar gevoel er in en laat het nummer elke seconde verder groeien in kracht (tot de bridge, die wat rustiger is). Na de bridge bereikt het nummer een hoogtepunt en klinkt het bijna als een smeeklied, maar nergens overdreven. Fantastisch!

Heart Cry verscheen vorig jaar als soort van promotiesingletje maar is nooit echt als officiële single uitgebracht. Eigenlijk jammer want het nummer heeft alle potentie om als single te scoren. Het is catchy, ligt makkelijk in het gehoor en het gefloten riedeltje blijft flink hangen in je hoofd. Blijft een lekker nummer! Ben erg blij dat het nummer toch het album heeft weten te halen.

Ocean had ik voor de release van dit album ook al eens gehoord. Lekker nummer met ook weer een lekker ritme. Moest er een beetje aan wennen na de 1e luisterbeurt. Maar na een paar keer merk je dat het nummer heel goed in elkaar zit!

Het album vervolgt met Raise Up, en door de piano-intro zou je een ballad verwachten. Pixie opent het nummer met een stem vol boosheid en zingt 'This ain't a fairytale'. Het nummer krijgt echter meer een R&B sausje (maar de pop/soul overheerst). Het nummer bouwt al snel op in kracht. Toch is dit nummer wat minder catchy. Het is een mooi nummer doet mij persoonlijk wat minder omdat ik het iets té vind worden naarmate het einde van het nummer dichterbij komt (door alle uithalen en ad libs).

Bang is weet compleet wat anders dan Raise Up. Het nummer heeft een gezellig sfeertje.

Leaving You is een mooie ballad. Heerlijk soulful nummer met motown sfeertje. Pixie's stem komt hierin weer mooi tot zijn recht. Haar kopstem in het refrein is ook erg mooi en sfeervol.

Cry and Smile is de afsluiter van het album. Het nummer opent a capella. Mooi!!! Tijdens dit stuk is duidelijk hoe sterk en herkenbaar Pixie's stem is. De instrumentatie komt er in het refrein zachtjes bij, maar blijft gedurende het nummer minimaal. Een prachtige albumafsluiter!

Pixie levert met haar 3e album een erg mooi album af. Ze heeft een voller volwassener stemgeluid dan op Turn It Up (Louder) en Young Foolish Happy. De muziek op dit album is perfect voor Pixie's stem. Toch is dit album een erg afwisselend album. Dit toont de veelzijdigheid van Pixie maar weer eens. Pixie moet vooral zulke afwisselende muziek blijven maken en in de lijn blijven van dit album want dat past mijns inziens het best bij haar!

Goh! Nooit gedacht! Maar ik vind dit echt een leuk albumpje! Terwijl ik normaal een bloedhekel heb aan rap, heb ik er bij deze EP totaal geen last van. Misschien komt het omdat het een andere taal is waar ik geen komma van versta, misschien de vrolijke begeleiding.

Nummer 1 lijkt aan het eind van het refrein een beetje op het tussenstuk van Gagnam Style. Wel een erg lekker nummer!

Nummer 2 lijkt een beetje op La Voix van Malena Ernman (bij het eerste stuk van het refrein). Ik had toen ik het hoorde ook meteen een Songfestival associatie! Geweldig nummer!

Nummer 3: Gagnam style! Nothing more to say! Ik blijf het een catchy nummer vinden en slecht vind ik het nog steeds niet. Misschien is dat ook wel omdat we met 1 van mijn vriendengroepen daar elke keer helemaal gek op doen. Het nummer lokt dat natuurlijk ook wel uit! Geweldig!

Nummer 4 vind ik ook al leuk! Weet niet precies waarom. Catchy is het wel! Duurt me alleen nét iets te lang.

Nummer 5. Verfrissend nummer omdat er een vrouw op zingt. Klinkt wel lief, maar tegelijk ook een beetje zielig..

Nummer 6. Het begint zo lekker rustig. Maar ineens barst de hel los! Althans, dat was mijn eerste gedachte. Het wordt een heus rockachtig nummer. Lekker hoor!

Al met al vind ik dit serieus een heel geslaagde EP en vind ik het jammer dat het maar 22 minuten duurt! Psy zou ik echter niet herkennen op nummers als ik niet de andere nummers ook beluisterd had, want zijn stem klinkt op Gagnam Style heel anders: veel gemaakter!
Leuke eerste stem van dit jaar!