Dit vind ik toch wel het slechtste album van Sabrina tot nu toe. Ik vind het zo jammer want ze heeft een prachtige, bijzondere stem.
Verreweg het beste nummer op het album vind ik de single This time around. Lekker nummer hoor! Verder zijn I cry en Say whatcha wanna gewoon goed, maar de rest is matig tot slecht, Erg jammer is dat er geen toppers op staan zoals op haar debuut Yellow Brick Road wel het geval was. Do for love en Foolish behoren nog steeds tot een van mijn favoriete nummers aller tijden.
Hopelijk zet Sabrina dus niet deze trend door van een super album (Yellow Brick Road) naar een iets minder album (bags & suitcases) naar matig a slecht (dit album)!!

Een nieuw album van Sabrina Starke. Ik heb al haar albums beluisterd en loop telkens weer tegen hetzelfde aan.
Laat ik positief beginnen. Ik vind Sabrina een goede zangeres met een erg prettige stem. Echter heb ik telkens weer het gevoel dat ze niet enorm veel met haar stem kan: ze zal nooit eens echt lekker uitpakken. Het klinkt allemaal zo veilig. Haar muziek is lekker, maar kabbelt altijd maar wat voort. Er zit weinig afwisseling in en elk album, zo ook deze plaat, mist een hoogtepunt. In het begin van Sabrina's carrière had ze soms nog een nummer dat er positief uitsprong (Do For Love, Foolish of A Woman's Gonna Try, This Time Around) maar dit wordt steeds en steeds minder. Hierdoor vind ik dat Sabrina steeds meer zich gaat bevinden op het niveau waar Giovanca zich, naar mijn mening, ook bevindt: saaie, kabbelende muziek zonder enige vorm van spanning. Dit is naar mijn mening enorm jammer want ik blijf erin geloven dat Sabrina beter kan.

Over dit album: Next Man vind ik persoonlijk het sterktste nummer. Mogelijk omdat het iets lichter klinkt en iets toegankelijker is. Echter kan het niet op tegen een nummer als Foolish. Those were the days...

Ja hoor... Na o.a. Susan Boyle is er weer een talentenjacht winnaar die met een coveralbum op de proppen komt. Sam Bailey won X-factor in de UK. Natuurlijk moest er snel een album komen, dus... dan wordt er gekozen voor een coveralbum, vol met nummers die ze ook in de liveshows zong (alleen Treasure is geen cover).
Sam heeft een sterke stem, maar ik had toch heel veel liever gezien dat ze met eigen materiaal kwam, want dit is gewoon succes uitmelken (zoals zo vaak gedaan wordt bij ex-talentenjacht winnaars).
We zullen zien waar het met deze dame naartoe gaat en dan weten we vanzelf of ze coverartiest blijft of dat ze zich weet te ontpoppen tot iemand met een eigen repertoire.

Hoogtepunt: And I Am Telling You dat vooral dankzij de sterke vocalen van Nicole Scherzinger interessant is (al is het origineel van Jennifer Holliday veel beter en de versie van Jennifer Hudson is natuurlijk helemaal fenomenaal)

Nou, mijn vrees is werkelijkheid. Jolene is afschuwelijk gecovered. Ben is een rare cover geworden als je het mij vraagt. Het lieve dat de versie van Michael Jackson heeft (omdat hij nog kind was), is hier erg ver te zoeken. Er is gewoon een popnummertje van gemaakt. Vreselijk.

Wel respect heb ik voor Sandra's versie van A Night Like This (Origineel van Caro Emerald). Sandra's aparte stem komt hier wel goed tot zijn recht en het arrangement is spannender dan het origineel.
New Age vind ik ook wel mooi gecovered. Deze kende ik wel al eerder (uit de voice nog, waar ik het niks vond). De studioversie vind ik wel wat hebben.
Time in a bottle (origineel van Jim Croce) vind ik denk ik het beste nummer op het album. Mooie cover is dat geworden zeg! Heerlijk sfeertje.
More vond ik in het begin helemaal niks, maar ik begin het steeds meer te respecteren.
Love you less is ook erg sfeervol gecovered! Mooi.

Al met al levert Sandra een gemiddeld coveralbum af. Het zal wel weer een kassucces worden. Toch vraag ik me nog steeds af of haar carriere in de muziek zo'n succes zal blijven...

Sandrine Francois deed in 2002 mee met het Eurovisie Songfestival voor Frankrijk met het nummer Il Faut du Temps. Dit jaar was dit mijn persoonlijke favoriete deelname. Ze werd uiteindelijk 5e met 104 punten.
Nadien is er niks meer van Sandrine vernomen op muzikaal gebied. Echter is ze met haar deelname altijd bij mij blijven hangen omdat ik, ondanks dat ik er destijds geen klap van verstond, mij ontzettend raakte. Begin dit jaar luisterde ik Il Faut du Temps opnieuw en vroeg ik me af of er nog meer muziek van haar bestond. Dit bleek dus zo te zijn: 1 album welgeteld. Na ontzettend lang zoeken naar een download, kreeg ik het voor mekaar om via een Chinese (!) site het album te downloaden. Ik was meteen verkocht. Na nog eens lang gezocht te hebben vond ik eindelijk een site waar het album te bestellen bleek. Dit heb ik meteen gedaan.

Sandrine heeft een prachtige stem met een groot bereik. Haar stem is een combinatie van die van Céline Dion en Delta Goodrem. Beide zangeressen (maar vooral de laatste) vind ik erg goed. Geen verrassing dus dat de stem me aansprak, maar haar muziek op dit album zit goed in mekaar. Met een afwisseling van prachtige ballads en iets snellere nummers is dit album zeer aangenaam. Maar Sandrine's stem komt toch het beste tot zijn recht bij de ballads. Wat een strot!

Afijn, ik kan een boek schrijven over deze artieste, maar daarmee zal ik niemands enthousiasme stimuleren. Het is en blijft jammer dat Sandrine maar 1 album heeft opgenomen, maar blijkbaar is het wel een album wat (ook na 10 jaar inmiddels) zeer aangenaam wegluistert!

Wat een futloos album. Alleen Undo is gewoon prachtig. You First Loved Me is ook erg mooi. Maar de rest is absoluut niet hoogwaardig en is zo vergeten. Jammer. Sanna kan zulke mooie/leuke nummers maken!

Empty Room is een pareltje. Echt een schande dat het nummer dankzij de tegenvallende juryvotes bij de Melodifestivalen Zweden niet mocht vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival 2008: het kreeg namelijk wel verreweg de meeste stemmen van het Zweedse volk. Empty Room verdiende het meer dan Hero van Charlotte Perrelli. Maargoed, even over de rest van het album: het is absoluut niet van zo'n topniveau als Empty Room. De nummers zijn oké voor op de achtergrond, maar meer credits kan ik ze niet geven. Daarom toch een onvoldoende als totaalscore voor dit album.

Zooooo'n prachtig livealbum/dvd. Ik heb eerst de dvd gezien. Op de dvd staan evenveel nummers als op het album.

Tijdens deze show staat Sara helemaal alleen op het podium. Bij elk nummer begeleidt ze zichzelf op de piano/ gitaar/ elektrische gitaar/ soort Iers instrument.

Het album opent met Love On The Rocks/ Bennie and the Jets. Dit vind ik persoonlijk het minste nummer van het album. Je kunt goed merken dat Sara er nog even in moet komen . Toch is dit al een hele fijne opening.

Dan komt het meer uptempo nummer Uncharted. Persoonlijk vind ik dit een erg prettig nummer. Live weet ze het prima te brengen!

Vervolgens komt haar grote hit Love Song. Het publiek zingt vol enthousiasme mee, MAAR als de bridge komt vallen ze stil en maarkt Sara de Hilarische opmerking: 'Like this part wasn't on the radio... Fuckers!' Gelukkig zegt ze het heerlijk spottend en het publiek kan er prima mee lachen. Leuk is om dat op beeld te zien

We vervolgen met het werkelijk geniaal gebrachte (Sittin' on) the Dock of the Bay (origineel van Otis Redding). Sara weet hier iedereen in te pakken met haar geniale zangkwaliteiten en heerlijke pianobegeleiding. In dit nummer komt een stukje voor waarbij het publiek moet fluiten. Alleen klinkt dit voor geen meter en is dit weer een uitgelezen moment voor Sara om weer op een leuke manier met het publiek te spotten. Hierdoor valt het nummer even stil. Vervolgens pakt ze het nummer met het grootste gemak weer op waar ze gebleven was. Vervolgens merk je dat ze dankzij de interactie met het publiek nóg meer boven zichzelf uit stijgt. Heerlijk om te zien/horen!

Vervolgens hervat ze met het prachtige en voor haar persoonlijke nummer Manhattan, afkomstig van haar recentste album 'the blessed unrest'. Dit brengt ze zoooooo mooi en gevoelig. Echt een kippenvelnummer! Prachtig! Dankzij de live uitvoering krijgt het nóg meer lading.

Let The Rain is dan weer een meer uptempo nummer. Voor dit nummer schakelt ze over op de gitaar. Van tevoren draagt ze het publiek op om op een gegeven moment mee te klappen. Echter beginnen sommige mensen al na het eerste refrein met klappen, waarop Sara: 'NOT YET' roept en half in de lach schiet, net als het publiek overigens. Als het publiek vervolgens wél op het goede moment klapt, geeft Sara de mensen een compliment: 'That was soooo good, and half of you have no idea what you're doing!' Heerlijk!

I Just Want You is een ode aan haar publiek. Mooi, rustig momentje in het concert.

Bij Come Around Soon begeleidt Sara zichzelf op de elektrische gitaar. Ze gaat helemaal op in het nummer en creëert daardoor een mooi moment. Haar stem past erg goed bij dit nummer. Er zit ook een verschrikkelijk lange uithaal in! Brrrrr kippenvel!

Once Upon Another Time heeft Sara geschreven op een moment dat ze jong volwassen was en er nog geen problemen lijken te bestaan in het leven: op het punt tussen de puberteit en het volwassen zijn. Ze begint dit nummer acapella. Na een tijdje speelt ze een heel apart instrument, waar ik de naam niet van weet (het klinkt Iers). Het is heel bijzonder want Sara's stem past perfect bij het geluid van dit instrument. Het klinkt indringend en tegelijkertijd zeer rustgevend. Zeer bijzonder nummer.

Vervolgens kruipt Sara weer achter haar piano om de overige stukken te spelen.

Brave is haar recentste single. Het nummer wordt vaak vergeleken met Roar van Katy Perry, en al snap ik dat wel een klein beetje, Brave is kwalitatief veeeeeel beter. Bovendien is Sara een veel betere zangeres dan Katy. Sara brengt het live ook met veel overtuiging. Het is gewoon een heel leuk, catchy nummer met een hele goede boodschap.

King of Anything is ook een hitje voor Sara geweest. Het is een ontzettend vrolijk nummer, maar zet tegelijkertijd wel de persoon voor wie ze het zingt op zijn/;haar plaats. Lekker nummer en live ook best goed gezongen.

Gravity is een mooi rustig nummer en ook bij dit nummer weet Sara weer te overtuigen met haar zang. Prachtig gebracht.

Goodbye Yellow Brick Road is de afsluiter. Het origineel is van Elton John. Sara brengt het op haar eigen wijze. Ze stijgt weer boven zichzelf uit bij dit nummer. PRACHTIGE AFSLUITER! Echt werkelijk mooi! Haar stem is gemaakt voor dit nummer.


Al met al een perfect live album. Sara is live zeer sterk en bewijst dat ze zelfs alleen in staat is het publiek compleet in te pakken! De dvd heeft mijn voorkeur maar hoe dan ook, ik ga dit concert nog heeeel, heeeeel veel beluisteren want het behoort absoluut tot mijn persoonlijke favorieten!

Absoluut mee eens. In 2010 heb ik dit album gekocht na het horen van Hold My Heart. Sindsdien is dat een van mijn favoriete nummers. Ik ben behoorlijk fan van de stem van Sara. Ze heeft een zeer aangenaam, warm geluid en schrijft prachtige nummers.

Alle nummers op dit album zijn gewoon perfect. Elk nummer heeft zijn eigen boodschap en bijbehorende emotie. Sara weer dat perfect over te brengen.
Mijn favoriete nummers van dit album zijn: Say You're Sorry, Hold My Heart, Machine Gun en het prachtige The Light.
Ik ben ontzettend blij dat ik haar destijds heb 'ontdekt'! Haar nummers weten me, in welke stemming ik ook ben, telkens te raken en te steunen. Bijzonder.

Ik vind Duitstalige muziek verschrikkelijk. Maar voor Sarah Connor heb ik een uitzondering gemaakt. Ik ben al vanaf haar eerste singletje 'From Sarah With Love' een soort semi-fan: ik volg haar muziek altijd, heb alle albums beluisterd maar vind haar nummers ook altijd uitgesproken leuk of verschrikkelijk. Vooral de ballads die ze uitbrengt kan ik vaak erg waarderen. Powerballads zingen is iets wat ze gewoon enorm goed kan namelijk.

Maargoed, het eerste volledig Duitstalige album dat ik heb geluisterd bevalt me best goed. Ik kan de taal veel beter hebben als Sarah het zingt. Om de een of andere reden kan zij namelijk in het Duits zingen zonder het als een harde taal te laten overkomen. Desalniettemin is het een mooi album geworden! Het is niet zo dat ik snel nog eens een Duitstalig album zou gaan beluisteren maar dit album is zeer aangenaam. Goed gedaan Sarah! Het is een leuk uitstapje, maar toch hoop ik persoonlijk dat haar volgende plaat weer gewoon in het Engels zal zijn!

Ok... Dit is echt niks voor mij. Sorry.

Seinabo heeft naast een aparte naam ook een hele aparte stem. Dacht echt dat het een man was! Maargoed. Ze levert een goed debuutalbum af, zonder echte uitschieters. Maar wel erg fijn dankzij haar stem.

Na het geweldige Dancing in Orbit viel deze me na een eerste luisterbeurt een beetje tegen. De catchy nummers zijn er bijna helemaal uit (uitzonderingen zijn Hands up en Walk Alone) en verder zijn het vooral clubnummers geworden, precies zoals NYCL ook schrijft.
Het zal vast en zeker even wennen zijn maar toch valt het een beetje tegen.

De betere nummers van dit album zijn Hands up, Walk alone en Mikrofonkåt. De rest is ook niet slecht maar dit album staat helaas voor September niet op mijn 'aan te schaffen' lijstje. Dat zal misschien nog tijd nodig hebben...

Zwaar teleurgesteld.... Swinging With My Eyes Closed is BY FAR het beste nummer.

Swinging 10/10
Home Now 6/10
Light of my life 7/10
Poor Me 9/10
Who's gonna be your girl: 8/10
More Fun: 7/10
I'm Alright: 2/10
Let's kiss and make up: 3/10
Where do you think you're going: 7/10
Roll Me On The River: 5/10
We got something they don't : 7/10
Because of you: 4/10
You can't make love: 6/10
Life's about to get good: 8/10
Soldier: 4/10
All in all 7/10

Al met al ben ik eigenlijk zwaar teleurgesteld vanwege het feit dat Shania zo'n zwak album aflevert na 15 jaar wachten (en ja ik ben momenteel 24 dus dat is echt lang!). Het valt op dat Shania's stem niet meer zo 'fris' klinkt als vroeger en dat ze veel monotoner is gaan zingen. Zeker met 16 nummers op het album gaat dat erg vervelen. Er staan veel saaie nummers op... Echt zo zonde. Queen of country is ze al lang niet meer, en die eretitel gaat ze met dit album zeker niet terugkrijgen! Zonde!

Chandelier is fantastisch en verstandig gekozen als single van dit album. Het is namelijk (helaas) het beste nummer van het album. Elastic Heart is ook een single geweest en is het op een na beste nummer van het album.
De andere nummers van het album zijn gewoon standaard popdeuntjes. Weinig afwisseling is een zwakte van dit album. Op We are born stonden naast lekkere popnummers ook fijne rustigere nummers, maar hier is dat amper.
Verder vind ik het op dit album erg opvallen dat Sia's stem veel nummers maar amper aankan. Dit gaat me om de een of andere reden grandioos irriteren (vooral bij Eye of the Needle erg vervelend). Ook haar zeer slechte uitspraak is vervelend. Ook is bij de nummers op dit album opvallend hoe veel herhalingen in de nummers zitten.

Ik had me erg verheugd op dit album, maar het is me erg tegengevallen. Ik ga m voorlopig niet opnieuw beluisteren, in de hoop dat ik het over een tijdje wél kan waarderen.

Ik vind dit een verrassend album!!!! Sia vond ik ronduit irritant op haar vorige plaat, maar dit album is veel beter en haar stem is minder irritant. Er staan lekkere nummers op deze plaat en het is meer een geheel.

Ik vind het een heel apart album. Ik merk dat ik er vaak geen hoogte van krijg. Misschien is het een groeialbum, maar na een eerste luisterbeurt vind ik het nog matig...
Diablo vind ik tot nu toe het beste nummer van het album

Sofia Nizharadze deed in 2010 mee met het Eurovisie Songfestival voor haar land Georgië met het nummer 'Shine', een prachtige powerballad met tijdens de uitvoering op het festival een nogal lastige choreografie. De combinatie van zang- en dans deed ze ongelofelijk goed en daardoor is ze bij me blijven hangen. Bij toeval zag ik dit album op Spotify staan, dus ben ik het gaan luisteren. Shine staat er ook op, maar dit is een alternatieve versie die veel minder imposant is en minder indruk maakt dat de Songfestival-versie.

Sofie beschikt over een prachtige en krachtige stem, maar om de een of andere reden komt het op dit album niet helemaal uit de verf. De nummers zijn niet echt interessant en blijven niet hangen. Het album zal ik dan ook niet opnieuw opzetten, want daarvoor is het simpelweg niet boeiend genoeg. Jammer! Ze kan beter!

Oké, ik heb best een zwak voor acapella groepen. Tenslotte ben ik groot fan van de Amerikaanse talentenjacht 'The Sing-Off' (een show waar gezocht wordt naar de beste acapella groep).
Nu kwam ik bij toeval op dit album, omdat ik zag dat Sara Bareilles er een gastoptreden op had! Laat ik nu groot fan van haar zijn...

Toen ik het album begon te luisteren werd me pas duidelijk dat deze groep acapella zingt! Het zijn weliswaar allemaal covers, maar het zit prima in mekaar allemaal en de gastoptredens zijn leuk! Alleen Jolene (met Dolly) vind ik wat minder.
Er is ook een versie met diverse bonustracks (waaronder covers van Lego House van Ed Sheeran en Soldier van Gavin DeGraw) en die zijn ook zeker de moeite waard!!!!

Fijn album om nog vaak te beluisteren!

Geweldig album van de Sugababes! Vooral Sound of Goodbye, Sunday Rain en Beware. Dit is een echt Sugababes album, jammer dat ze nu met Jade Ewen de commerciële weg in slaan!!
Voor dit album absoluut 5 sterren!

De nummers op dit album hebben een zeer korte houdbaarheidsdatum. Toen het album net uit was heb ik er ooit 4* voor gegeven, dat zakte al snel naar 2* en vandaag besloot ik het opnieuw te luisteren.

De nummers klinken verjaard en zijn saai. Alleen Little Miss Perfect staat nog steeds als een huis. Zonde want deze groep is altijd een van mijn favoriete girlbands geweest. Echter kan dit album de boeken in als verreweg het slechtste album van de Suga's