Belachelijk mooi en apart album!

De albumopener is echt gewoon magisch goed. Iedereen zou BLACK moeten horen (wat Laila schreef over haar, op veel te jonge leeftijd, overleden broer), en dan hopelijk zo onder de indruk zijn dat ze de overige nummers ook een luisterbeurt gunnen!

Ik merk dat ik wat uitgekeken raak op Lana en dat ik gewoon niet meer door haar laatste twee albums heen kom. Ze heeft een aparte stem, heeft mooie nummers maar ik kan mezelf niet motiveren te blijven luisteren. Met dit album ook: het album duurt dik een uur en ik heb het zeker in 10 keer 2 keer volledig geluisterd. De nummers duren me te lang en mis een favoriet nummer. Dat alles is geen goed teken. Ik denk dan ook dat ik Lana maar moet gaan laten voor wat ze is, want dit is voor beide partijen niet goed.

En weer komt Lana met een bijzonder album. Op Ultraviolence zijn soms wat jazzy invloeden te horen (o.a. The Other Woman). Ook klinkt haar stem bij veel nummers een beetje alsof het in de jaren 60 is opgenomen (door het effect). Persoonlijk was dit eerst even wennen voor mij, maar het is wel erg mooi allemaal.
Persoonlijke favoriet op dit album is Brooklyn Baby. En telkens als ik dat hoor, denk ik om de een of andere reden bij het begin van het refrein aan Summertime Sadness. Het lijkt qua melodielijn ietsie op dat nummer en qua sfeer vind ik ook.
De bonustracks zijn ook zeker de moeite waard!
Voorlopig 4*!

Lara Fabian gaat op de commerciële tour met dit album. Met een team Zweedse en Amerikaanse producers ging ze de studio in voor haar 4e engelstalige album.
Alleen al aan de hoes is te zien dat Lara commerciëler gaat (meer voorgevel).

Lara Fabian heeft een bijzonder grootse stem die ze op voorgaande albums graag liet horen. Toen de eerste single van dit album, Growing Wings, uitkwam viel me al op dat het vocaal ingetogen nummer is. De instrumentatie is duidelijker aanwezig en de backing vocals zijn ook goed hoorbaar.
Een groot verschil als je luistert naar een nummer van haar vorig album "Quand je ne chante pas" waarin haar stem bijna geen backings nodig heeft en al helemaal geen grootse videoclip...

Op dit album is duidelijk veel aandacht besteed aan de productie. Dat vind ik eerlijk gezegd wel jammer. Juist de engelstalige/franstalige powernummers spraken me wel aan bij Lara. Dit soort nummers zijn veel minder aanwezig op dit album, waardoor het sneller saai en oninteressant wordt.

Eerlijk gezegd snap ik de stap om voor commercieel te gaan niet zo goed. Lara is tenslotte (al) 47. Misschien heeft het iets ermee te maken dat haar stem wat minder krachtig wordt, nu ze dichter bij de overgang komt? Ik vind het in elk geval een soort poging om haar carrière nog een nieuwe boost te geven, terwijl ze die helemaal niet nodig heeft. Ze is zeer succesvol in Frankrijk en België. Een breder publiek gaat ze met haar nieuwe materiaal niet bereiken want er zijn tig jongere zangeressen die meer in dit genre succes hebben...
Dit vertelt ze zelf over de keuzes: Making of the album

Toen ik zag dat Lara eindelijk eens naar Nederland kwam voor een concert dacht ik er aan om kaartjes te kopen. Ik zag dat het ter promotie was van dit album. Echter zie ik maar af van het kopen van kaartjes, want ik val op Lara's grootse stem... En dit album biedt dat niet meer helaas.

Prachtig, perfect album! Was al fan van ze sinds Thick As Thiefs maar dit album is gewoon perfect! Overachiever is zoooooo mooi! Prachtig! Mijn lievelingsnummer van het album.

Eind vorig jaar heb ik op de gok Thick as Thiefs + DVD gekocht. Dit bleek 1 van de beste gokaankopen die ik ooit gedaan heb. Het albumpje telt weinig nummers, de dvd echter veel meer. Zo kende ik de live uitvoering van Long Hard Fall, We Intertwine en The Principle of Silver Lining al. Grappig: want dit zijn ook meteen de 3 sterkste nummers van deze EP (die in mijn geval deel uitmaakt van de eveneens op de gok gekochte verzameling Band For All Seasons van Larkin Poe) De overige nummers zijn zeker niet slecht, maar net een tikkie minder dan deze geweldige nummers. Een EP die ik zeker vaker op ga zetten, al is het alleen al omdat het momenteel lente is!

Hier ben ik erg blij mee! De zusjes die samen Larkin Poe vormen leveren met dit album een fijn, sterk en afwisselend mini-album af (want het zijn maar 7 nummers en slechts 25 minuten speeltijd). De live dvd is erg goed! Ik vind het altijd wel leuk als er een live concert als bonus is toegevoegd! Dat geeft extra sfeer. Al met al met aanschaf een gok, die gelukkig positief heeft uitgepakt.

Sterkste, en meest catchy nummer is en blijft Play on.

Lekker album! Lena gaat elk album wat omhoog qua beoordeling bij mij haha!
Ik vind dit album een heel hoog Ellie Goulding-gehalte hebben (nummers zouden ook zo door Ellie ingezongen kunnen worden), alleen is de stem van Lena warmer, sterker, minder zeurderig en gaat haar stem minder irriteren als je er langer naar luistert.

Het nieuwe album van de 27 jarige Leona Lewis is getiteld Glassheart. Leona is een van de zangeressen die in de afgelopen seizoenen van X-Factor UK de talentenjacht heeft gewonnen. Leona heeft een supersterke, herkenbare stem, wat zeer goed hoorbaar is op haar 2 eerder uitgebrachte albums. Absoluut hoogtepunt vind ik nog steeds Homeless (te vinden op haar debuut cd Spirit). Happy (te vinden op haar 2e cd Echo) vind ik daarna haar beste nummer.

Nu dus een nieuw album waar ik toch al enige tijd naar uitkeek, aangezien de releasedatum al een aantal keer was verplaatst.

Het album begint met ‘Trouble’. Een mooi, pakkend nummer. Persoonlijk vind ik het ook wel in het repertoire van Emeli Sandé passen, maar omdat Leona een mooiere, vollere en vooral minder schelle stem heeft, is dit nummer echt perfect voor haar. Leona’s herkenbare stem komt ook mooi tot zijn recht!

‘Unlove Me’ volgt. Dit nummer moest ik een paar keer luisteren voordat ik er echt een oordeel over kon geven. Het nummer sprak me in eerste instantie niet echt aan. Maar na een paar keer luisteren wordt het steeds beter. Echt een groeinummer. Echter irriteren alle add-lips me wel een beetje. Leona is natuurlijk echt een zangeres die add-lips geweldig kan zingen, maar bij dit nummer vind ik het te druk.

Het 3e nummer op Glassheart is ‘Lovebird’. Toen ik de titel zag, verwachtte ik een ballad. Zo begint het nummer ook. In het refrein komen de drums erbij. En wordt het een echt Leona liedje. Een stevige ballad, met mooie klanken, een sterke bridge en herhaling die niet irriteert.

‘Come Alive’ begint als een potentieel tranceachtig nummer. Dit wordt het slechts deels. De begeleiding vind ik moeilijk in een genre te plaatsen. Is het nou trancepop achtig of R&B? Lastig. Het nummer heeft een zwarte sfeer. In het nummer stoor ik me aan Leona’s slechte articulatie, waardoor de tekst amper te verstaan is (zeker in het refrein).

‘Fireflies’. Het nummer kent in de eerste 2 minuten amper zang. Er alleen een couplet. Het refrein lijkt instrumentaal. Na de 2 minuten is in het refrein een koor te horen en een Leona die daar een beetje op varieert. Vooral met haar hoge kopstem. Echt hoogte van het nummer krijg ik niet. Het weet me maar ten dele te pakken.

‘I to You’. Vanaf moment 1 hangt er een donkere sfeer in het nummer die mij heel erg aanspreekt. De begeleiding is lekker. Leona’s stem past geweldig in dit nummer. Een van de hoogtepunten van Glassheart tot nu toe!

‘Shake You Up’. Oei, hier slaat Leona voor mij toch wel enorm de plank mis. Wat een stom, saai en inspiratieloos nummer. Bah!

‘Stop the Clocks’. Een gewoon standaard R&B nummertje. Maar aanspreken doet het me niet echt.

‘Favourite Scar’. Ook bij dit R&B nummer slaat Leona wat mij betreft de plank mis. 3 slechte nummers achter mekaar. Mijn moed begint te dalen… Ik mis bij alle 3 nummers de tekstbeleving of emotie.

‘When it Hurts’. Kijk, dat lijkt er meer op! ‘When it Hurts’ is een nummer dat hoorbaar beter bij Leona past dan de 3 vorige nummers. Het zal niet mijn favoriete nummer worden, maar het is een verademing ten opzichte van de vorige nummers.

‘Glassheart’. Oe! Wat een heerlijk trancenummer is dit toch! Geweldig! Goede, spannende vocalen en begeleiding. Ook een van de hoogtepunten van dit album!

‘Finger Print’ is een prachtige ballad. Heerlijk hoe mooi Leona’s stem is in dit nummer. Zeker in de lage coupletten. Het nummer heeft een mooie tekst en prachtige opbouw (en toch blijft het een rustig nummer). Dit is echt een nummer waar ik op had gehoopt en gewacht! DIT is Leona Lewis ECHT! Heerlijk die emotie! Wauw! Favoriet nummer van het album!

‘Trouble’ (feat Childish Gambino). De afsluiter van het standaard album. De opener met nu rapper Childish Gambino. Normaal houd ik niet zo van rap, maar in dit nummer heeft het gedeelte zeker een toegevoegde waarde. Deze versie vind ik dus nog nét wat beter.

Ik heb de deluxe versie beluisterd, dus gaan we nog even verder!!!

Het eerste nummer op de 2e cd van Glassheart is ‘Trouble (acoustic)’. Dit nummer had ze er wel vanaf mogen laten. 3x een nummer op een album (ook al is het een andere versie) is voor mij iets te veel van het goede. Desalniettemin is het geen slechte versie.

‘Come Alive (acoustic)’ volgt. De tekst is in het refrein wel iets beter verstaanbaar, maar de ‘normale’ vind ik leuker.

‘Glassheart (acoustic)’. Ja, deze acoustische versie heeft wel een toegevoegde waarde. Deze versie klinkt heel kwetsbaar, en dat spreekt me persoonlijk wel aan!

‘Colorblind’ is niet te vinden op de standaard editie. Een balladachtig nummer waarin Leona’s stem ronduit irritant klinkt. Net alsof ze bij dit nummer niet echt haar best heeft gedaan om een geweldig resultaat neer te zetten. Zeker de lange uithalen gedurende het nummer zijn irritant, en lijken vaak niet eens zuiver (misschien dat het komt doordat ze botsen met de begeleiding). Ik snap wel dat dit nummer de standaard versie van het album niet heeft weten te halen.

‘Sugar’. Een tranceachtig nummer dat ik maar ten dele geslaagd vind. Op sommige momenten vind ik het heerlijk maar het volgende moment vind ik het irritant. Ik weet niet precies waar dat aan ligt!

‘Collide (Afrojack remix)’. Ha daar is de single Collide toch, maar dan in een ander jasje, namelijk door de Nederlandse DJ Afrojack. De Aviici-versie vind ik matig. Deze versie vind ik beter. Leuk gemixt!

‘What You Do To Me (Fever)’. Oei, weer een uitglijder van Leona. Dit is namelijk echt een saai R&B nummertje dat door elke R&B zangeres met slechte stem gezongen zou kunnen worden. Echt zo’n typisch nummer waarbij de refreinen gedragen worden door de backing vocals. Dat heeft Leona niet nodig!

‘It’s all for you’. Voor commentaar, zie het nummer hiervoor. Precies hetzelfde probleem!

‘Dance with you (ft. N. Clarke)’. Ja hoor en weer! Veel te flauw nummer, de backings zijn zelfs nog harder dan Leona in dit nummer. Wat flut! De rap is ook erg slecht! Zeker Leona kan er niks van!

‘Mood for love’. Laatste nummer van de deluxe versie. Matig R&B nummertje, wat zo door de Mariah Carey gezongen zou kunnen zijn geworden. Saai!


Na de standaard versie van Glassheart gehoord te hebben, ben ik deels enthousiast. Hoogtepunten zijn Finger Print, Trouble, I to You en Glassheart. Echter staan er ook een aantal flutnummers op, die het gemiddelde ontzettend omlaag halen. Voor de standaard versie zou ik toch 3,5* gestemd hebben, maar DAN! DAN komt de deluxe cd! Die haalt ook het album nogal onderuit. Het irriteert me zelfs zo erg dat ik als totaal op slechts 2,5* uitkom. Ontzettend jammer, aangezien de vorige albums van miss Lewis wel een goede beoordeling van mij kregen!
Natuurlijk zal ik de topnummers nog vaker beluisteren, maar de rest gun ik zeker geen luisterbeurt meer! Jammer! Hopen dat het volgende album weer op het niveau van Spirit en Echo zal zijn!

Het is raar: dit album duurt maar 35 minuten, maar toch duren de nummers op zich allemaal net even te lang voor mijn gevoel. Het album lijkt daardoor veel langer te duren.
De nummers zijn niet slecht maar ook niet fantastisch.

Leonie weet enorm goed wat ze doet! Dit album staat vol met nummers die naadloos aansluiten bij de stem van Leonie. Het zijn voornamelijk rustige, gevoelige nummers. Het album bevat veel nummers en duurt best lang, maar wordt nergens saai.
De combinatie van zowel Engels- als Nederlandstalige nummers is altijd gevaarlijk, maar omdat de liedjeskeuze en -volgorde goed is gedaan, stoort het totaal niet.
Ik ben onder de indruk!

Viel behoorlijk tegen t.o.v. Hands.

Ik durf mezelf toch wel te omschrijven als die-hard Little Mix-fan (Mixer). Ik volg ze al sinds ze met de Britse X-factor meededen, heb al hun albums (behalve deze) en heb ze inmiddels 2x live gezien.
De afgelopen weken zijn meerdere songs uitgebracht in de aanloop naar dit album dat gisteren verscheen. Eigenlijk waren nummer 1 tot en met 6 van het album al beschikbaar. Op basis daarvan had ik enorm zin in Confetti. Want nummer 1 t/m 6 zijn echte Little Mix-nummers en liggen heerlijk in het gehoor.
Gisteren kwam Confetti in zijn geheel beschikbaar. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een beetje schrok. Nummer 7 t/m 13 zijn namelijk helemaal niet zo goed als nummer 1 t/m 6! Ik heb de afgelopen jaren nog geen nummer gehad dat ik echt niet leuk vond van Little Mix, maar ik snap echt niet dat nummers als Nothing but My Feelings, Gloves Up, A Mess (Happy 4 U) en Rendezvous het album hebben gehaald... Het zijn alle 4 geen leuke nummers. My Love Won't Let You Down is een rustiger nummer, maar haalt als ballad het niveau van een Secret Love Song of Told You So bij lange na niet. If You Want My Love start sterk, maar verliest al snel kracht bij het refrein. Breathe is ook niet fantastisch, maar haalt de voldoende nog net.
Ik hoop oprecht dat de nummers de komende tijd nog gaan 'landen' en ik ze achteraf alsnog kan gaan waarderen, maar zeker na een sterke single als Sweet Melody, ben ik echt teleurgesteld in het album Confetti...

Toppers van dit album: Sweet Melody, Happiness, Confetti & Not a Pop Song.

WAT EEN FANTASTISCH ALBUM!!! Beste van alle 3 tot nu toe!!!! Heerlijke nummers en een mooie afwisseling tussen uptemponummers en ballads! Heerlijk! Blij dat ik de deluxe-versie heb gekocht overigens, want de bonustracks zijn ook erg lekker!

Favoriet nummer op dit moment (kan nog veranderen natuurlijk): Secret Love Song (ft. Jason Derulo) maar ook Secret Love Song (pt.II) (alleen door Little Mix gezongen en een andere instrumentatie.
Allebei bezorgen ze me kippenvel.

Smoke is echt een pareltje! Wat een prachtig nummer zeg! You Got It is ook werkelijk prachtig! Ook Roots is een van mijn favoriete nummers van het album. Andere nummers zijn ook allemaal goed.

In 2006 verscheen het laatste album van Lucie Silvas, bekend van o.a. What You're Made Of, Nothing Else Matters en haar duet Everytime I Think Of You met Marco Borsato. Nu, maar liefst 9 jaar later verschijnt eindelijk nieuw materiaal van Lucie. Het betreft deze EP die alleen in de VS en Canada is gereleased als voorproefje op haar later dit jaar te verschijnen 3e album (Letters to Ghosts). Lucie is inmiddels dus 9 jaar ouder en vreemd genoeg hoor je dat. Lucie heeft bij moeilijkere noten een rauw randje op haar stem gekregen. Omdat Lucie's bereik niet enorm is, hoor je het al gauw. Op deze EP stoort het me niet, en ik hoop dat hetzelfde voor het album gaat gelden!

Lucie lijkt met de nummers op deze EP vooral de kant van pop op te gaan met een vleugje folk/country, iets wat ik persoonlijk wel weet te waarderen. De nummers zijn prima, alleen mis ik nog een hoogtepunt/single! Desalniettemin kijk ik zeker uit naar haar langverwachte 3e album!

Heerlijke rustgevende muziek. Resta Con Me is toch wel mijn favorietje!

7 Years vind ik een van de meest irritante nummers van de laatste tijd, toch heb ik dit album geprobeerd, maar ik vind het een beetje simpel en stomzinnig. Sorry.

Ik merk dat de stem van Lykke me op dit album al snel gaat irriteren. Het klinkt allemaal zo zeurderig en nasaal, bovendien erger ik me aan de miserabele uitspraak waardoor ik teksten op moet zoeken om te kunnen begrijpen wat ze nou eigenlijk zingt.

Nee, ik vond haar vorige plaat leuk, maar dit is niet aan mij besteed. Verder wil ik nog even kwijt dat ik haar op de hoesfoto wel enorm op Lady Gaga vind lijken, ook dat is geen compliment.