Volgens de AllMusic Guide is dit "The best Clannad record [...] bound to become a personal favorite for many." Hier op MusicMeter is het niet de hoogst gewaardeerde plaat van Clannad, maar wel degene waarop het meest is gestemd, hetgeen ook al iets zegt. En die bevoorrechte positie lijkt me terecht, want dit is een foutloze plaat met prachtige zang, intieme arrangementen en sfeervolle nummers. In de jaren 80 misschien een vreemde eend in de bijt, want niet aangehaakt bij de folk van Fairport en Steeleye Span maar ook een decennium te vroeg om door de new-age-gemeenschap omarmd te kunnen worden, maar op de één of andere manier komt deze muziek nú des te tijdlozer over, want eigenlijk niet onder één enkele genre-aanduiding te vangen.
De 2003-remaster heeft als bonustrack een remix van Coinleach glas an fhónhair door Cantoma alias de Londense DJ Phil Mison. Niet onaardig, met een ander arrangement met elektrische piano, sequencer, handclaps en zacht slagwerk, ongeveer alsof Air zich over deze remix had ontfermd, en dus aardig om een keertje te horen, maar uiteindelijk is en blijft het heilige origineel toch ongenaakbaar.
The Tangent - The Music That Died Alone (2003) 4,0
14 februari 2025, 22:31 uur
Met Roine Stolt (en Jonas Reingold en Zoltan Csórsz) aan boord ga ik automatisch denken aan de Flower Kings, en op zich is dat niet zo'n gekke vergelijking, want net als bij díé band is deze muziek vrolijk, energiek en kleurrijk, met veel ruimte voor solo's en een positieve insteek van de teksten. Voornaamste minpunt vind ik (zoals wel meer mensen hier) de matige zang van Andy Tillison, wiens stem zo sonoor is dat het soms meer op praatzingen lijkt, terwijl ik Stolt juist zo'n geweldige en expressieve stem vind hebben, maar dat bezwaar wordt bijna goedgemaakt door de heerlijke saxpartijen van David Jackson (die me soms aan Solutions Tom Barlage doet denken, ook al iemand met zo'n heerlijke timbre in zijn instrument). Fijne plaat met een goede vibe, en natuurlijk doet The Canterbury sequence mij als Caravan-liefhebber veel deugd, maar het hoogtepunt ligt voor mij toch bij de laatste twee minuten van Up-hill from here wanneer Stolt even helemaal los mag gaan.
