stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Eén van de mindere platen van een band die de afgelopen jaren een stevige favoriet bij mij is geworden. Het wordt nergens echt slecht (met uitzondering misschien van die irritante mondharmonica op Taxi grab), en de instrumentatie is net zo rijk als altijd (met dank weer aan arrangeur David Palmer), maar er zit voor mijn gevoel geen natuurlijke flow in, noch in de meeste nummers zelf noch in het album als geheel. Het geheel is als het ware minder dan de som der delen, terwijl Ian Anderson toch voor een intrigerende kapstok heeft gezorgd, want het verhaal erachter zoals uitgelegd in het stripverhaal op de hoes (en in Andersons begeleidende tekst in het boekje van de geremasterde CD uit 2002) is erg leuk en komt ook goed tot uiting in de teksten. Helaas zit er voor elk nummer dat mij pakt (zoals Crazy institution en het prachtige slotnummer) ook een nummer bij waarbij ik alleen maar zit te wachten tot het afgelopen is en het volgende nummer nieuwe kansen biedt. Typisch voorbeeld van een plaat die ik nog vaak ga draaien in de hoop dat ik hem uiteindelijk toch wel goed ga vinden (maar de goedkope en ongelooflijk lelijke hoes zal daar zeker niet bij gaan helpen).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Met het opnieuw ontdekken van de vroege PT-albums ligt ook mijn waardering daarvan een stuk hoger, maar over The incident kan ik toch niet onverdeeld enthousiast zijn. Productie-technisch is het weer perfect en het klinkt als een klok, maar ik vind er gewoon te weinig pakkende en daardoor beklijvende nummers op staan. Al sinds ik het voor het eerst hoorde maak ik daarbij een uitzondering voor het prachtige I drive the hearse, en ook Time flies met z'n ontroerende regel "Laughing under summer showers / Is still the way I see you now" is de moeite waard (hoewel ook weer niet van een niveau dat de lange speelduur rechtvaardigt), maar daarbuiten is er niets wat er echt explosief bovenuit springt, en ik hoor ook niet dat de individuele tracks zodanig samenhangen dat je hier van een echte "suite" of "song cycle" zou kunnen spreken. Dus, het blijft Porcupine Tree en dus interessant, maar ik schaar dit album zeker niet onder hun beste.
         In zijn autobiografie Limited edition of one blikt Steven Wilson terug op die tijd: "With the most recent Porcupine Tree-album The incident, it feels for the first time like, artistically, we are treading water. Struggling and frustrated with not being able to come up with enough good songs, in desperation I had instead linked several half-songs together into a thirty-five-minute suite in the hope that doing so would give it some compositional weight. That way everyone might overlook the fact that the material wasn't as strong as it had been. […] Glue a lot of half-ideas together and disguise the lack of inspiration behind the conceit of scale. […] It was good, but I didn't love any of it, and it felt like a drop in our quality control."

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren