stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Merkwaardig, na 2010 nog precies één bericht hier, terwijl het toch een liveplaat van een geliefde band met een zeer trouwe fanbase betreft, ook nog eens in "ons" eigen Concertgebouw opgenomen, met een band in topvorm en in uitstekende geluidskwaliteit. Of is het gebrek aan aandacht te wijten aan de enorme stroom liveplaten die er de afgelopen jaren van deze band zijn verschenen? Alleen al op MusicMeter kom ik tot 55 (als ik onderweg de tel niet ben kwijtgeraakt). De kwaliteit van de muziek is ook voorspelbaar hoog, hoewel het misschien jammer is dat al het materiaal –met uitzondering van de toegift– van Larks en Starless ABB afkomstig is, en de Improvs van Trio en The fright watch kunnen me niet de hele speelduur lang boeien, dus ik weet niet of ik me moet wagen aan The great deceiver als daar nóg meer improvisaties op staan. En naast de gebrachte muziek is dit album toch ook wel op twee gebieden een eye-opener: dat Bruford tegelijk licht en swingend kan spelen wist ik wel, maar John Wetton is echt een beest op bas, en als ik het gitaargeluid op Fracture hoor was het niet eens zo'n héél grote sprong van de seventies-KC naar Discipline uit 1981.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van Wrights werk bij Pink Floyd, niet alleen hoe zijn toetsen essentiële nummers als Careful with that axe Eugene en Echoes kleuren maar ook en vooral zijn intieme en speelse composities als Remember a day en See-saw en Paintbox. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik deze soloplaat niet met zijn werk bij Pink Floyd moet gaan vergelijken, maar ook op zichzelf beschouwd vind ik dit toch wel een mager album. Wright legt mooie klanktapijten neer waarop de gitaar en de sax alle ruimte krijgen om te soleren, maar de zangnummers hebben in mijn ogen maar weinig melodisch vernuft, en als ik de instrumentals béter vind komt dat met name door de solo's van Snowy White en vooral de onvolprezen Mel Collins. En het is toch teleurstellend dat ik op een plaat van een man wiens zang ik zo waardeer eigenlijk de instrumentals de voorkeur geef; het warme openingsnummer en het swingende slotnummer kan ik onbeperkt beluisteren, maar de nummers daartussenin boeien me te weinig, ook tekstueel. Muzikaal dik in orde, maar melodisch niet erg opwindend.