Met de volheid die mijn voorganger enigszins tegen de borst stuit heb ik persoonlijk geen moeite, want de muziek is afwisselend genoeg en kent wat mij betreft ook voldoende rustpunten om dat bezwaar te ondervangen. Wat ik (komend vanuit de rockhoek en niet bijzonder gevoelig voor jazz) hieraan zo leuk vind zijn de rijke en warme blazersarrangementen die mij (met rockbands als referentiepunten) soms aan Chicago en soms aan Steely Dan doen denken, en in combinatie met een heerlijke losheid binnen het hechte ensemble, een stevig in 4/4 doorwerkende drummer, een gitarist die af en toe flink los mag gaan en diverse sterke melodieën, levert dat een album op waar ik redelijk onbeperkt naar kan luisteren. Het begin van het eerste nummer blies mij meteen weg toen ik het voor het eerst hoorde, en hoewel dat niveau niet het hele album vastgehouden wordt is dit als geheel toch een leuke en lekkere plaat.
        Oorspronkelijk verschenen in 2010 met een DVD met filmopnames; tien jaar later geremixt en geremasterd met 2 bonustracks opnieuw uitgegeven. Zie de informatie op discogs:
Tell your friends .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren