Jammer dat er op MusicMeter zo weinig belangstelling is voor deze Italiaanse viermans-progband: hun drie titels (1 EP en 2 albums) hebben in totaal 4 stemmen van 2 gebruikers gekregen, en dit is het eerste bericht erbij. De bezetting is de klassieke van gitaar, toetsen, bas en drums, met zang van de toetsenist die opvalt vanwege het praktisch foutloze Engels (toen ik dit album geheel blanco in de speler stopte vroeg ik me na de eerste nummers af of dit een Engelse of een Amerikaanse band was) en met incidentele hulp van een zangeres en een sopraan-saxofonist. De muziek zelf doet me soms denken aan Porcupine Tree ten tijde van Signify en Deadwing, mooie gestileerde progrock met een warme getokkelde elektrische gitaar afgewisseld met piepende en krakende solo's en ondersteund door piano en Hammond. De nummers zitten zoals gezegd prima in elkaar en verdienen hier meer aandacht, en het enige wat ik op het geheel zou kunnen aanmerken is dat de zang wat naar achteren in de mix zit. Misschien niet hemelbestormend origineel, maar wel met een eigen plekje in het prog-spectrum, mede vanwege de soms verhalende en soms beschouwende teksten. (Derde gebruiker, vijfde stem, eerste bericht – wie volgt / volgen?)

Allemaal mooi en sfeervol, en Mel Collins heb ik heel hoog zitten (met als hoogste hoogtepunt zijn werk op David Sylvians Gone to earth), maar veel nummers op dit album kabbelen erg lang in dezelfde toonsoort door, en wanneer nummers als Secrets en het uitgesproken vervelende The light of day dan ook nog een ritmische structuur missen wordt het allemaal een beetje vrijblijvend. Het is best mooi, maar het ontbeert voor mij af en toe een eigen identiteit, met te voorzichtige zang die ook nog wel wat meer naar voren had mogen worden gemixt, en terwijl Fripp hier qua solo's en op de voorgrond treden duidelijk bescheiden blijft, ga ik me (en ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen) na verloop van tijd zelfs aan Collins' overal en nergens opduikende saxen storen. Zoals gezegd best mooi, maar voor mij meer sfeer dan muziek, en ik zou gewoon iets meer vlees aan de botten waarderen.

Nadat Beat mij enigszins teleurstelde komt Three of a perfect pair weer een heel eind in de richting van het onvolprezen Discipline, met een intrigerende mix van toegankelijkheid, experiment en soundscapes. De gitaar van Fripp en de zang van Belew zijn bijna automatisch de blikvangers, maar via de koptelefoon hoor ik ook hoe inventief en warm (en dus ook bepalend op een bijna onderhuidse manier) de bas van geweldenaar Tony Levin is.
        Wat mij via diezelfde koptelefoon overigens eveneens opvalt is hoe kunstmatig die elektronische drums van Bill Bruford soms klinken – bij Industry zit ik meteen weer in die vermaledijde jaren tachtig, maar op de één of andere manier valt die gedateerdheid op deze plaat eigenlijk amper op, vermoedelijk omdat de gitaren en het totale geluidsbeeld nog altijd zo apart zijn. (Op het latere Anderson Bruford Wakeman Howe is Brufords elektronische percussie veel storender.) Wel houdt hij het hier zó simpel dat ik me soms afvraag wat de lol voor hem is of waarom je zo'n gelauwerde en subtiele drummer zo simpel zou willen laten spelen, maar goed, hij heeft er kennelijk plezier in.
        Aan bonusnummers heb ik over het algemeen weinig boodschap, zéker niet wanneer het gaat om die geestdodende jaren-80-remixen, maar de King Crimson Barbershop is wel erg grappig en ook lang niet slecht, en het is opmerkelijk hoe eenvoudig Sleepless overeind blijft in bijvoorbeeld de mix van Tony Levin. (Kan natuurlijk ook nauwelijks anders met zo'n waanzinnige bas-riff.)