menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van BoyOnHeavenHill. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022

Elton John - Caribou (1974) 4,5

gisteren om 22:09 uur

Ik heb Caribou altijd beschouwd als een soort overgangsplaat, alsof John besefte dat hij tussen de twee meesterwerken Goodbye yellow brick road en Captain Fantastic even wat gas moest terugnemen, een tussendoortje om even wat stoom mee af te blazen en wat rondslingerende composities op te lozen. Hij had dat natuurlijk ook kunnen doen in de vorm van een verzameling B-kantjes en outtakes, of een plaat met geliefde covers uit je jeugd zoals Bowie, Lennon en The Band die rond die tijd ook maakten, maar in plaats daarvan schreef hij gewoon even een nieuwe plaat bij elkaar, en hoewel je mij niet gaat horen beweren dat dit album het niveau van zijn voorganger of zijn opvolger aantikt vind ik Caribou eigenlijk vooral het bewijs dat John gedurende het eerste decennium van zijn carrière zodanig geïnspireerd was dat zelfs zijn tussendoortjes nog een geweldig hoog niveau haalden.
        Sterker nog, de twee singles die hier bij de favorieten ook stijf bovenaan staan vind ik eigenlijk de minste nummers van de plaat (The bitch is back klinkt geforceerd-rockend, en Don't let the sun go down on me duurt er uuuuren over om aan te komen bij een refrein dat vervolgens ook nog eens dreigt te worden overstemd door een veel te overdadig gearrangeerd en in woordloos drama zwelgend Beach Boys-achtig koor). De rest van het album daarentegen getuigt voor mij van een grenzeloos spelplezier, een enorme inventiviteit, een groot vermogen om in de meest verschillende stijlen toch perfecte popnummers te smeden, en vooral (zoals bij John gebruikelijk) een fabelachtig reservoir aan pakkende melodieën.
        Pinky is een lieve en zeer tedere liefdesbetuiging, Grimsby een aandoenlijke ode aan een klein en zeer Engels kustplaatsje (lekkere fuzzgitaar van Davey Johnstone), Dixie Lily tegelijkertijd een fraaie pastiche en een prima serieus te nemen stukje Americana (met opnieuw geweldig snarenwerk van Johnstone), Solar prestige a gammon een grappige zonnige "Italiaanse" popsong die schreeuwt om een cover van Dean Martin (met dank aan de xylofoon van Ray Cooper, de veelzijdige percussionist die op dit album officieel tot Johns begeleidingsband is toegetreden), You're so static is alles dat The bitch is back had moeten zijn (en hier klinkt de gitaar nu bijna als een orgel), op het paranoïde I've seen the saucers krijgt Cooper zóveel geluidjes uit zijn verschillende percussie-instrumenten dat ik had durven zwéren dat er een synthesizer of een theremin bij zit, van Stinker druipt het vuil bijna af (met dank aan de manier waarop Bernie Taupin de woorden van zijn tekst mede om hun grofstoffelijke klank lijkt te hebben gekozen: "Seeds and weeds and muddy meals / Crawling around the earth", "Burnin' vermin stink"), en Ticking heeft niet alleen een benauwende tekst die elk jaar profetischer lijkt te worden maar ook een prachtige melodie die paradoxaal genoeg door het karige arrangement juist extra diepte krijgt. Nee, voor mij heeft Caribou echt veel te veel kwaliteiten (en hoogtepunten) om als tussendoortje of "mindere plaat" te kunnen worden afgedaan. Gewoon een volwaardige, kwalitatief hoogwaardige en bovendien extreem gevarieerde plaat in Johns discografie. (4 weken nummer 1 in de Amerikaanse albumlijsten, en dát met zo'n fabuleus lelijke hoes.)
        Nog iets grappigs: in het boekje bij de CD-remaster uit 1995 vertelt John Tobler dat Elton John zó genoeg had van al die mensen die zijn nummers op zoveel manieren probeerden te ontleden dat hij Bernie Taupin tenslotte opdroeg "[to] go write any old meaningless rubbish. So he wrote Solar prestige a gammon, but little did I know, the swine, five fishes were mentioned in it, so then we had all those other religious maniacs saying 'But there are five fishes'." In een boekje met interviews uit 1974 noemt John echter een heel andere aanleiding: "The Beatles did a medley with a nonsense Italian thing [Sun King] on Abbey Road, so Bernie wrote a song with different words that just meant nothing, which obviously we're going to be a prime target for."

» details   » naar bericht  » reageer  

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973) 5,0

afgelopen maandag om 18:02 uur

Niet de eerste "underground"-plaat die ik als jongetje leerde kennen (dat was het debuut van de Soft Machine dat regelmatig uit de kamer van mijn oudere zus kwam schallen), maar wel de eerste waarbij ik dacht: hé, dit is heel duidelijk "alternatief" en toch ook heel erg toegankelijk. En dat is de indruk die mij altijd is bijgebleven: wat leuk dat zo'n aparte plaat zo'n gigantisch succes is geworden (volgens de Engelse wikipedia staat de teller momenteel op 45 miljoen exemplaren), maar het is toch eigenlijk ook geen wonder.
        Het grappige is tegelijkertijd dat ik deze plaat leerde kennen met niet al te veel kennis van alternatieve muziek en helemaal geen kennis van eerdere platen van Pink Floyd, zodat ik hem gewoon accepteerde als "zo hoort dit album nou eenmaal, zo is het gewoon", en pas vele jaren later werd ik me er van bewust dat er hier op sommige nummers een dameskoortje meezingt – op een plaat die verder bestaat uit gitaarsolo's, tegendraadse ritmes, geluidseffecten, vervreemdende (enge, benauwende) stemmetjes en bespiegelingen over tijd, ouderdom en (mentale) aftakeling zou ik zo'n soul- of gospelkoor eigenlijk niet verwachten, en ik vraag me af wat ik er van zou vinden als ik deze plaat met mijn kennis (en mijn verwachtingen) van nú zou leren kennen. "Een dameskoortje? Is dat nodig? Op Echoes konden ze het toch ook met z'n tweeën of drieën wel af, waarom halen ze hier dan opeens zo'n wezensvreemd element binnen?" Maar ja, op Shine on you crazy diamond paste het óók... (En dan heb ik het nog niet eens over die sax gehad.)
        Wat ik altijd het bijzondere vind van prog (als je deze plaat daartoe mag rekenen): er gebeuren gekke dingen qua arrangementen en maatsoorten, maar het is allemaal zó goed en zó intrigerend dat de luisteraar het allemaal als vanzelfsprekend aanneemt (toegegeven, soms pas na meerdere luisterbeurten) en er alleen maar geboeid naar luistert, zodat het "aparte" of "excentrieke" of "buitenissige" niet meer opvalt en alleen het "mooie" overblijft (én mede daardoor ook wel de hoge draaibaarheidsfactor). Voorbeeld: Money, dat ik altijd "alleen maar" een sterk en spannend nummer vond, totdat ik op een gegeven moment ergens las dat het couplet in 7/8 (of 7/4) wordt gespeeld. Was me nooit opgevallen, maar het heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de reden(en) waarom dat nummer blijft fascineren. (Overigens was David Gilmour maar wát blij dat ze voor zijn solo's de instrumentale stukken even gewoon in een ordinaire vierkwartsmaat speelden.)
        Vijftig jaar na dato, en de invallende gitaar en de elektrische piano na de vier schreeuwen aan het begin van Breathe (in the air) bedwelmen me nog altijd. Ik heb deze plaat zeker wel 50 keer en misschien nog wel vaker gehoord, maar nog steeds weet ik nooit precies wat ik moet verwachten, misschien wel qua melodieën maar niet welke mysterieuze sfeer de plaat me in gaat trekken en hoe "diep" dat zal gaan.

» details   » naar bericht  » reageer  

Elton John - Goodbye Yellow Brick Road (1973) 5,0

31 juli, 15:16 uur

Elton John was de grote "held" van mijn jeugd, en dit album vond en vind ik het hoogtepunt van de ijzersterke reeks die hij tot en met Blue moves neerzette. Een geweldige en zeer gevarieerde verzameling songs waarbij zelfs de mindere nummers (Bennie and the Jets, Dirty litlle girl) moeiteloos in de flow meegaan, perfect geproduceerd en gezongen en met een band die inmiddels uitstekend op elkaar is ingespeeld. Het heeft me altijd verbaasd dat drie muzikanten die zijn geselecteerd vanwege hun vaardigheid op een instrument toevallig ook nog eens zo geweldig kunnen samenzingen; hoe het werkt weet ik niet, maar de koortjes op Candle in the wind, Harmony en vooral het titelnummer zijn echt subliem.
        Verder nog: dat heavy gitaarwerk van Davey Johnstone op Love lies bleeding, de teksten van Bernie Taupin die vaak een sterk en gedetailleerd verhaal vertellen (Candle in the wind, The ballad of Danny Bailey, Roy Rogers), de prachtige illustraties op de hoes / in het boekje, Del Newmans orkestrale arrangementen die wat mij betreft beter dan die van Paul Buckmaster bij de uitbundige muziek passen (niet alleen bij de romantische ballades, maar bijvoorbeeld ook op het weelderige outro van The ballad of Danny Bailey), de vrij schokkende tekst van de onbewogen verteller van All the girls love Alice – ik kan hier nog uren over doorschrijven, maar het zal wel duidelijk hoezeer ik dit album nog altijd koester. (De Classic albums-aflevering over Goodbye yellow brick road die door meerdere gebruikers hier genoemd wordt heb ik indertijd opgenomen en altijd bewaard, eerst op VHS, daarna op een zelf gebrande DVD. Erg leuke docu, ook al bevat de TV-versie slechts 50 van de eigenlijke 75 minuten.)
        Overigens, eigenlijk merkwaardig: hoewel er hier bij MusicMeter altijd veel waarde wordt gehecht aan de authentieke tracklisting van de oorspronkelijke release, staan bij dit album Funeral for a friend en Love lies bleeding als één track genoteerd. Dat is wel conform de CD-releases (en Spotify), maar volgens de uitklaphoes van de oorspronkelijke vinyl-dubbelelpee waren dat toch echt twee aparte titels. Als dat nu nog aangepast gaat worden zal dat echter wellicht problemen met de aangevinkte favorieten opleveren, dus ik ga er geen correctie voor indienen (en bovendien kan ik zo mooi twee favorieten met één vinkje aankruisen).

» details   » naar bericht  » reageer  

Adamo - d'Amour (1997) 4,5

Alternatieve titel: Ses Plus Grands Succès, 26 juli, 22:27 uur

Een meer dan uitstekende compilatie voor de Belgische markt, met daarop alle 24 nummers die van dit wonderkind tussen 1963 en 1968 in de Nederlandse en Belgische hitparades verschenen. Na 1968 was het met het hitsucces geheel en al gedaan, maar toen zal Adamo zijn schaapjes al op het droge hebben gehad, want op de Wikipedia-lijst van bestverkopende Belgische artiesten staat hij met 80 à 90 miljoen verkochte platen afgetekend op de eerste plaats, vèr voor de mij totaal onbekende Frédéric François (35 miljoen), Jacques Brel (25) en, geloof het of niet, 2 Unlimited (20).
        In Nederland had hij slechts een bescheiden zevental top-10-hits (inclusief één nummer 1, Vous permettez Monsieur?), maar in België scoorde hij maar liefst zeventien top-10-hits, waarvan tussen februari 1963 en oktober 1964 vijf nummers 1 – ongelooflijke cijfers die in Engelstalige landen alleen maar voor Elvis en de Beatles weggelegd zijn. En dan te bedenken dat hij volgens het boekje bij de CD al deze nummers zèlf heeft geschreven, zonder hulp van producers, collega's of professionele songschrijvers. Eerlijk is eerlijk, dat verklaart tegelijkertijd ook wel waarom al deze chansons soms een beetje "samey" klinken: romantische liedjes van 3 minuten over al dan niet verloren liefdes of jeugdherinneringen met hier en daar de wind of een traan, in vriendelijke arrangementen met wat strijkers en een enkele akoestische gitaar of een Hammond-orgel, alles gezongen met die unieke licht hese stem waaruit altijd een onbestemd verlangen spreekt. Voor wie overgevoelig voor jeugdige romantiek is zal deze compilatie een hele zit zijn, maar voor mij staan er genoeg hoogtepunten op om er van a tot z van te genieten, het melancholische Quand les roses voorop.
        Salvatore Adamo leeft nog steeds (op het moment van schrijven is hij 78 jaar), en aan zijn naar het schijnt zeer trouwe publiek zal hij in de loop der decennia ongetwijfeld nog vele albums en concertkaartjes hebben weten te slijten. Déze compilatie geeft in ieder geval een mooi overzicht van de jaren waarin hij zo'n beetje àlle Belgische huiskamers toch wel bereikt moet hebben.
        Het boekje bij de box bevat overigens alleen wat lovende opmerkingen van collega's (niet de minsten: George Brassens, Arno, Brel, Toots Thielemans en Charles Trénet) plus een kort overzicht van titels en jaartallen, dus dat stelt niet veel voor, maar het gaat uiteindelijk om de opnames, en die zijn goed en helder (en bestaan bovendien gelukkig enkel uit enregistrements originaux). Het meest opvallende aan de verpakking is echter de tracklisting, of liever gezegd de volgorde waarin de nummers op de CD's staan. Je kunt je voorstellen dat zo'n compilatie begint met de grootste hits, of dat hij chronologisch geordend is, of dat de samenstellers door middel van een zorgvuldige afwisseling een soort verhaal proberen te vertellen, maar wat ze bij het bepalen van de volgorde bij déze compilatie bezield heeft...

» details   » naar bericht  » reageer  

Elton John - Don't Shoot Me, I'm Only the Piano Player (1973) 5,0

19 juli, 11:44 uur

Ik weet niet of ik het me goed herinner, maar volgens mij was Don't shoot me – I'm only the piano player de eerste elpee die ik zelf van mijn eigen opgespaarde zakgeld kocht, vooral omdat ik Daniel toen zo prachtig vond. Het was in ieder geval zeker niet mijn láátste Elton John-aanschaf, want tot en met Rock of the Westies heb ik alles trouw gekocht zonder ooit teleurgesteld te worden, en pas bij Blue moves ben ik afgehaakt, gedeeltelijk vanwege de overdaad van dat album en gedeeltelijk omdat mijn muzikale smaak begon te veranderen. De platen hiervóór kan ik lang niet allemaal goed hebben, maar Don't shoot me draai ik nog steeds regelmatig en met veel plezier, en waar ik vroeger als romanticus vooral ging voor ballades als Blues for my baby and me en High flying bird of het verhalende drama van Have mercy on the criminal en Texan love song, kan ik tegenwoordig ook de slimme up-tempo-nummers als Teacher I need you en Elderberry wine steeds meer waarderen.
        Deze man was de belangrijkste artiest van mijn middelbare-schoolperiode, en nog steeds kan ik horen wat ik er toen zo goed aan vond: prachtige melodieën, een warme stem, superbe koortjes van de drie bandleden, perfect passende gitaarpartijen van Davey Johnstone, de gelikte produktie van Gus Dudgeon, een luxe verpakking inclusief fraai tekstboekje (mooi integraal gereproduceerd voor de CD-remaster, hoewel ik blij ben dat ik de lyrics al uit m'n hoofd ken, want die lettergrootte...), en last but not least de teksten van Bernie Taupin die vaak echt ergens over gaan en een gedetailleerd verhaal proberen te vertellen (zoals op het half geestige half schrijnende Texan love song). Don't shoot me is nog altijd de bijna ultieme gevarieerde popplaat (ik zeg bijna omdat Goodbye yellow brick road nog moest komen), "een staalkaart van 's mans kunnen" zoals dat zo mooi heet, en Daniel kan ik nog altijd niet meezingen zonder een brok in de keel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Duran Duran - Rio (1982) 4,5

14 juli, 18:41 uur

Voor mij één van de absolute hoogtepunten van de kleurrijke zijde van de eerste helft van de jaren 80. Indertijd ervaren als een plaat die zowel de pop- als de alto-liefhebber kon aanspreken vanwege het niveau van de composities en de intensiteit van de arrangementen, maar dat was misschien te idealistisch gedacht – het debuut van Tears For Fears twaalf maanden later was daarvoor een betere kandidaat. Belangrijker is dat Rio na die jaren gelukkig nog niet veel van z’n uitstraling van fun en spelplezier heeft verloren.
        De hoogtepunten zitten voor mij op het einde van de plaat. Save a prayer is niet alleen “van zichzelf” al een prachtig nummer, maar ontleent voor mij ook een deel van z’n charme aan het feit dat het niet gemakzuchtig gebruik maakt van drie identiek gespeelde refreinen: het eerste refrein is vrij rustig en eindigt ook ingetogen, het tweede refrein gebruikt gedubbelde zang en loopt uit op de killer-gitaar-riff, en het derde couplet begint niet echt afgebakend maar loopt eigenlijk gewoon door vanuit het bijbehorende couplet en gebruikt daarbij meteen die gitaar-riff als begeleiding. En het leuke is dat het nummer als geheel zó mooi en zó soepel loopt dat die afwijkende structuur feitelijk niet eens opvalt (zoals het hoort).
        (Zinloze terzijde: iets waar ik al decennia mee rondloop: bij de regels “And you wanted to dance, so I asked you to dance, but fear is in your soul / Some people call it a one night stand, but we can call it paradise” rijmt dat laatste woord natuurlijk op het voorafgaande “melt the ice”, maar omdat “fear is in your soul” dichterbij zit zing ik onwillekeurig nog áltijd “...but we can call it rock & roll.” Slaat natuurlijk helemaal nergens op.)
        Merkwaardig genoeg lijk ik nú pas te horen (bij bijvoorbeeld het tweede hoogtepunt van de plaat, het slotnummer, schilderen met geluid) hoe belangrijk en sfeerbepalend Nick Rhodes’ keyboards zijn: ik waardeerde dit album vooral vanwege de nummers, de vrolijkheid en de veelzijdigheid, en sowieso ben ik pas de laatste 10-15 jaar meer gaan letten op toetsenisten en hoe ze “het aanpakken”. Het is mischien maar een detail, maar hoe de synthesizers (inclusief geluidseffecten) “set the stage” gedurende de eerste 35 seconden van New religion is echt meesterlijk. (Het compenseert zo het enige op dit album waar ik me soms echt aan stoor, het lelijke drumgeluid, maar daarin is DD in deze jaren niet de enige.)

» details   » naar bericht  » reageer  

Jarvis Cocker - Jarvis (2006) 4,0

Alternatieve titel: The Jarvis Cocker Record, 13 juli, 13:16 uur

Afstand genomen, batterijen opgeladen, vol uit de startblokken, en wat geweldig om dan te merken dat Cocker het nog niet verleerd is. Bijna helemaal alleen gecomponeerd, voor een groot deel zelf ingespeeld, en met teksten waaruit blijkt dat hij nog niets van zijn scherpte heeft verloren – met recht een soloplaat, en wàt voor een. Net zo afwisselend als de platen van Pulp, af en toe misschien wat soberder en een enkele keer wat rauwer, en al met al een uitstekende plaat zonder ook maar één zwakke plek. En wat heb ik die regels "the cream cannot help but always rise up to the top / Well I say, shit floats" vaak bij mezelf gezegd – mooie wijze woorden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Couldn't Stand the Weather (1984) 3,0

13 juli, 10:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Duran Duran - Duran Duran (1981) 3,5

6 juli, 15:20 uur

Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes. Wat hier misschien nog ontbreekt zijn epische nummers als Rio, New religion en Save a prayer, en sommige nummers (Night boat, Friends of mine) gaan naar mijn smaak wat te lang door, maar de manier waarop de invloeden van onder andere Bowie, Japan en Roxy Music (To the shore) tot iets nieuws worden vermengd zonder dat de risico's worden vermeden (Tel Aviv, maar ook weer To the shore) maakt hier al meer dan een veelbelovend debuut van, waarbij mij 40 jaar later vooral opvalt hoe belangrijk Nick Rhodes binnen het totaalplaatje is. En Careless memories blijft een extreem benauwende killer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fates Warning - Awaken the Guardian (1986) 3,0

5 juli, 18:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Pulp - This Is Hardcore (1998) 3,0

1 juli, 22:41 uur

Deze plaat heb ik indertijd blind gekocht, en omdat ik zo lyrisch was over Different class wilde ik This is hardcore ook heel erg graag heel erg goed vinden. En na verloop van tijd lukte dat ook wel, en ik heb hem een tijdje redelijk veel gedraaid, maar nu ik hem na al die tijd weer eens beluister vind ik het toch wel een lange zit. Waar op Different class elk nummer bij de eerste draaibeurt al een soort superieure vanzelfsprekendheid had, klinkt bijna elk nummer hier alsof ze ontzettend veel moeite moesten doen om de melodieën een bepaalde schwung mee te geven opdat niemand zou kunnen horen wat een zware bevalling sommige nummers waren. TV movie is bijvoorbeeld best een mooi nummer met een lieve tekst, maar op de een of andere manier wil het maar niet loskomen en blijft de melodie slepen tot en met het aarzelende einde.
        Het lijkt wel alsof de ontgoocheling die als een rode draad door de teksten van dit album loopt ook z'n weerslag had op de manier waarop de nummers geschreven werden, met als resultaat een tekstueel bijzonder interessante maar muzikaal enigszins lusteloze en qua sound af en toe vrij troebele plaat (Party hard en A little soul vind ik bijvoorbeeld ronduit lelijk klinken, hoewel Help the aged en Seductive Barry dan juist weer zeer gedetailleerd en rijk klinken). Aan de enthousiaste reacties hier te lezen zal ik weinig tot geen medestanders hebben, maar dit album bevat eigenlijk maar weinig nummers waar ik echt ouderwets enthousiast over kan worden, hoe interessant en aangrijpend de thematiek ook is.
        Merkwaardig genoeg trekt het album naar mijn mening met de laatste drie nummers juist weer aan, hoewel dat trio op de lijst met favoriete tracks bijna onderaan staat. Maar Sylvia heeft een prachtige meeslepende melodie, en bij Glory days en The day after the revolution zijn de ironische teksten (eindelijk) in perfect evenwicht met de energieke en pakkende melodieën.
        Overigens, indachtig mijn goede ervaring met de bonus-CD van Different class heb ik van This is hardcore indertijd meteen de 2-CD-versie gekocht. Wat een teleurstelling: 40 minuten livemuziek van Glastonbury 1998, met zeven nummers van dít album en één van de voorganger. Het leuke van een liveplaat is dat je kan horen wat een band er inmiddels van heeft gemaakt wanneer de nummers een aantal maanden op tournee zijn gespeeld en "geleefd", maar om bij een studioplaat al meteen de livenummers toe te voegen terwijl die op dat moment eigenlijk nog hun definitieve vorm op het podium moeten krijgen, nee, dat vind ik echt lui. Een flinke afknapper.

» details   » naar bericht  » reageer