Ontegenzeggelijk catchy met minstens de helft van de nummers potentiële singles, en ook potentieel verslavend, maar de arrangementen van de begeleiding (vooral die ritmebox) hebben een bijzonder synthetische uitstraling, en de jazzy feel van het geheel is ook niet aan mij besteed. Voornaamste steen des aanstoots is echter haar stem, op zich een prachtig en melodieus instrument, maar de manier waarop ze hem gebruikt stuit me bijzonder tegen de borst, dat bestudeerd-ontspannen fraseren en de laatste lettergreep "onafgezongen" laten, ik kan daar niet goed tegen, net zoals ik ook niet naar Norah Jones kan luisteren. Het zit allemaal prima in elkaar, Baby steps heeft een lekker discobasje ter afwisseling, en het plaatje is ook kort genoeg om spoedig over de ergernis heen te zijn, maar ik vind het té geaffecteerd om er met plezier naar te kunnen luiisteren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik ben Solution eigenlijk kwijtgeraakt toen ze op Fully interlocking een beetje te veel naar de gezapige easy-listening-kant begonnen te bewegen, dus dit live-album heb ik al helemaal niet meer meegekregen, maar toen ik het toevallig tegenkwam was ik er toch wel heel benieuwd naar omdat ik hun eerste drie albums zo geweldig vind. En tot mijn (al dan niet terechte) verbazing vind ik dit eigenlijk een heerlijke plaat, met natuurlijk net te weinig nummers van die eerste drie albums (ook al omdat ik de CD-versie minus Chappaqua en Empty faces heb), maar van de nummers die ik nog niet kende (dus van It's only just begun en Runaway) vind ik alleen Runaway en Move on (allebei ook een beetje cliché-titels) flauwe nummers. In It's only just begun (het nummer dus) daarentegen hoor ik iets als Level 42, dus zeg maar de acceptabele kant van de top-40, Captain Willie is gewoon prachtige symfo-jazz of jazzy-symfo in de lijn van Cordon bleu, en Bad breaks en Downhearted zijn radio-vriendelijke maar sterke rockers die goed in het zadel worden gehouden door het gitaarwerk van Harry Hardholt – ik had dus ook helemaal gemist dat Solution zich op het einde met een vijfde bandlid versterkt had, maar als uitstekende gitarist past hij prima in het plaatje en voegt hij echt wat toe. Verdere pluspunten zijn voor mij de sterke zang van Guus Willemse die af en toe warempel als Chris Thompson klinkt, de heerlijke sfeervolle sound met alles goed in balans, en natuurlijk het drumwerk van Hans Waterman die net zo gemakkelijk vederlicht als rockend kan klinken. Ja, ondanks mijn oorspronkelijke bedenkingen gaat deze CD nog vaak in de speler belanden, en als ik die twee latere albums nog eens tegenkom…
        Overigens zijn dus niet alleen spijtig genoeg Chappaqua en Empty faces op deze eerste CD-versie weggelaten (vanwege ruimtegebrek?), maar ook zijn gek genoeg de twee maal zes overgebleven nummers in omgekeerde volgorde op de CD gezet, dus als je deze CD draait hoor je eerst tracks 7-12 en daarna tracks 1-6 van de oorspronkelijke dubbelelpee.