Met de volheid die mijn voorganger enigszins tegen de borst stuit heb ik persoonlijk geen moeite, want de muziek is afwisselend genoeg en kent wat mij betreft ook voldoende rustpunten om dat bezwaar te ondervangen. Wat ik (komend vanuit de rockhoek en niet bijzonder gevoelig voor jazz) hieraan zo leuk vind zijn de rijke en warme blazersarrangementen die mij (met rockbands als referentiepunten) soms aan Chicago en soms aan Steely Dan doen denken, en in combinatie met een heerlijke losheid binnen het hechte ensemble, een stevig in 4/4 doorwerkende drummer, een gitarist die af en toe flink los mag gaan en diverse sterke melodieën, levert dat een album op waar ik redelijk onbeperkt naar kan luisteren. Het begin van het eerste nummer blies mij meteen weg toen ik het voor het eerst hoorde, en hoewel dat niveau niet het hele album vastgehouden wordt is dit als geheel toch een leuke en lekkere plaat.
        Oorspronkelijk verschenen in 2010 met een DVD met filmopnames; tien jaar later geremixt en geremasterd met 2 bonustracks opnieuw uitgegeven. Zie de informatie op discogs:
Tell your friends .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Vreemd, iemand met hier op MusicMeter toch een vrij uitgebreide fanbase brengt drie maanden geleden een nieuwe plaat uit, maar na de eerste zes weken volgt er hier qua berichten opeens anderhalve maand radiostilte – zijn de Ayreonites niet gespitst op een release onder Lucassens eigen naam? Of was er misschien te veel "word of mouth" over de matige kwaliteit van dit album… In dat geval mea culpa, want in mijn vorige bericht was ook ik niet zo enthousiast, maar veel nummers hiervan bleven toch maar in mijn hoofd doormalen, en na een paar extra luisterbeurten moet ik bekennen dat dit toch wel een erg verslavende plaat is. Mijn bezwaren tegen met name die melige tussenstukjes van de DJ en de inmiddels wat te geheide muzikale insteek zijn daarmee nog niet verdwenen, maar worden als het ware overschaduwd door de (gebruikelijke) kwaliteiten van Lucassens muziek en door zijn altijd aanstekelijke enthousiasme, waardoor ik toch met mijn waardering omhoog ga. Deze man blijft een fenomeen wiens enorme produktie eigenlijk nog nooit echt door een ondergrens is gezakt, zijn "quality control" is toch bewonderenswaardig.
        Apart ook hoe teksten over het somberste onderwerp denkbaar tegelijkertijd zo lebensbejahend kunnen zijn, want zonder dat ik nou jubelend door het winkelcentrum loop ga ik me toch meer bewust zijn van wat ik heb en hoe ik leef. Just not today, indeed.

Bij het enige andere album van deze band op MusicMeter staat welgeteld één bericht, dus dat er bij déze plaat nog helemaal niets is geschreven zou me niet mogen verbazen, maar dat doet het tóch, om de eenvoudige reden dat dit een uitstekende en zeer toegankelijke plaat is. Infringement is een vijfkoppige band uit Oslo wier muziek in de hoek van de progmetal zit, maar tegelijkertijd bevat zij diverse elementen van de klassieke jaren 70 en 80-symfonische muziek à la Genesis en IQ, met zeer melodische elektrische gitaarpartijen, een lekkere ouderwetse Hammond, een zware bas en zeer gedetailleerde drums, zodat de totaalindruk minstens evenveel die van afwisseling en variatie is als van metal.
        Tekstueel haalt zanger en tekstchrijver Hans Andreas Brandal op dit conceptalbum heel veel overhoop met thema's als geloof, conformisme, vervreemding, moederbinding en utopie versus dystopie, maar met hem heb ik meteen ook het zwakke punt van deze plaat aangestipt, want aan zijn stem (die me soms aan Fish en soms aan het timbre van de oudere Bruce Dickinson doet denken) heb ik wel even moeten wennen, inclusief de manier waarop hij kan spelen met zijn gevoel voor drama, maar eenmaal daaraan gewend kan ik alleen maar respect hebben voor zijn ambitie en voor de pakkende melodieën en zeer melodieuze arrangementen van deze band op dit album.
        Voor wat Brandal allemaal wilde zeggen met het verhaal wil ik overigens verwijzen naar de eigen site van Infringement, waar hij zijn bedoelingen verklaart en zijn teksten uitgebreid toelicht.

Interessante combinatie van twee mannen die elkaar hadden gevonden in Dream Theater èn in Liquid Tension Experiment, en ze halen duidelijk ook het beste in elkaar naar boven, maar aan mij is dit niet besteed. Ik weet niet of en wanneer Petrucci hierbij een Spaanse gitaar, een westerngitaar of een elektrische gitaar met minimale versterking bespeelt, maar de sound van zijn akoestische gitaar in combinatie met Rudess' piano à la Dave Grusin op nummers Furia Taurina en Fife and drum vind ik gewoon onaangenaam, en als die nummers dan ook nog eens allebei in de buurt van de tien minuten duren wordt dat voor mij te veel, ondanks de afwisselende en rijke melodieën van beide instrumenten. Het is gewoon een opluchting wanneer Petrucci ouderwets op een elektrische gitaar mag scheuren, en de nummers waarop hij los mag gaan behoren dan ook tot mijn favorieten, dus Truth en State of grace heb ik hierboven aangevinkt. Als geheel is dit een fraai en geïnspireerd album van twee fantastische muzikanten, maar 80 minuten hiervan is voor mij veel te veel.

01011001 is nooit mijn favoriete Ayreon-plaat geweest, maar deze live-registratie maakt er wel een feest van, met een batterij aan grote zangers en zangeressen in een subliem geluid met kraakheldere zang en knallende gitaren (dat begin van Age of shadows!). Ik was er zelf dit keer helaas niet bij, maar dankzij de Into the electric castle-live-show uit september 2019 (met Fish die bereid was om als toegift Kayleigh te zingen!) weet ik hoe spectaculair en sfeervol zo'n live-uitvoering van Ayreon kan zijn. Mijn bezwaren tegen het oorspronkelijke album (met name dat de muziek na een paar Ayreon-platen wel een beetje voorspelbaar werd: stevige powermetal afgewisseld met folky of spacy interludes, zangers die tegen elkaar in zingen, akoestische en elektrische instrumenten die elkaar afwisselen, incidentele hemelse of operateske koortjes) kunnen hiermee natuurlijk niet teniet worden gedaan, maar door het enthousiasme en de power van de live-setting lijken ze minder zwaar te wegen. Sterke toegiften ook.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren