Ik kocht dit album in een periode van mijn muziekleven waarin ik hoopte dat elke romantische hoes een plaat met de intensiteit van Gene Clark of de melodische rijkdom van Dan Fogelberg zou herbergen. Swans against the sun loste die verwachtingen niet helemaal in, maar het is toch ook weer niet zo slecht als je zou denken op basis van de activiteit rondom deze man op MusicMeter; want waar AllMusic zo'n 40 studioplaten van hem vermeldt, staan er (op het moment van schrijven) op MusicMeter slechts 10, met 15 stemmen (van 11 verschillende gebruikers) en precies nul berichten. De AllMusicGuide labelt Murphey "progressive country" en oordeelt dat hij op dit album "travels in and out of the country music norm", en dat is wel een aardige omschrijving. De eerste drie nummers vatten dit album al aardig samen: eerst een zoete maar mooie ballade, daarna een up-tempo-rocker die net binnen het Amerikaanse AOR-formaat valt, en dat dan weer gevolgd door een vrolijke country-bluegrass-stamper.
        In Amerika, waar Murphey (1945-) nog steeds optreedt, heeft hij tijdens zijn lange carrière veel aandacht geschonken aan Native Americans, en dat komt op deze plaat ook mooi naar voren in Temple of the sun (een klaagzang voor de Inca's) en Buffalo gun (over het uitroeien van de Amerikaanse bizon), maar het is dan bizar om daarná een plaats in te ruimen voor de half ironische maar ook half gemeende ode aan de wild-west-show met al z'n glitter en nepvermaak ("Ol' [Buffalo] Bill must be laughing all the way to the bank!"). Tegelijkertijd symboliseert dat ook hoe dit album iets van alle markten meepikt, met naast de banjo en de mondharmonica ook een synthesizer en een klavecimbel, alles produktioneel mooi in balans gehouden door veteraan Bob Johnston. (En Dancing in the meadow doet me warempel denken aan 16 Horsepower.)
        Murphey heeft in ieder geval een goed gevoel voor pakkende melodieën, en zijn talent als songschrijver staat buiten kijf, maar bij zijn stem heb ik af en toe mijn twijfels – hij klinkt soms als een lichte en niet al te toonvaste John David Souther, en van het redelijke slotnummer had de laatste bijvoorbeeld een echt ontroerende ballade kunnen maken. Maar goed, elk vogeltje zingt etc., en bovendien zorgt Murphey wel voor de nodige vocale ondersteuning van koortjes plus de gastzangers Willie Nelson en John Denver. Al met al qua artiest niet iemand naar wiens andere werk ik onmiddellijk op zoek ga, maar qua plaat een behoorlijk onderhoudende Amerikaanse country-pop-produktie die nergens door een ondergrens gaat.

Donovan was een jeugdliefde die ik leerde kennen via de akoestische compilatie Early treasures, niet te vinden op MusicMeter maar wel op Discogs. Het merendeel van de nummers op dat album komt van Fairytale, en dat hadden de samenstellers wat mij betreft goed gezien, want ten opzichte van zijn debuutplaat heeft Donovan hier een enorme sprong gemaakt, met diverse fraaie melodieën die perfect aansluiten op zijn romantische teksten vol ongrijpbare vergezichten of weemoedige overpeinzingen, maar ook met herinneringen aan een al dan niet fictief zwerversbestaan met een oudere vriend ("Our years put together counted thirty, but our eyes told the dawn that we were old") en een triest en bijna negentiende-eeuwse ballade over de vooruitzichten voor een ongehuwde moeder. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het prachtige Sunny Goodge Street, hierboven door Droombolus al genoemd en net zo eigenzinnig als het beste van de Kinks en de Beatles wat mij betreft (of liep het nog op die bands vooruit?). Het enige jammere is dat To try for the sun op voornoemde Early treasures-compilatie het perfecte slotnummer was, terwijl het hier op Fairytale "gewoon" het tweede nummer na (de albumversie van) de single Colours is. Maar ja, als dát nou het énige is…
        Nu inclusief de zes bonusnummers en samen met de voorganger What's bin did and what's bin hid integraal te vinden op de dubbel-CD Summer day reflection songs (2000) (die dus Donovans hele akoestische output van 1965 bevat), maar die compilatie zèlf is dan weer wat moeilijker te vinden.

Mooi debuut waarop Donovan meteen al zijn eigen "stem" heeft, en ook met een heel gevarieerde songkeuze, inclusief een Amerikaans historisch nummer, een paar jazzy dingen, een Jiddisch liedje, een instrumental à la Davy Graham, een "sociaal-kritische" satire en een Iers aandoend liedje over een romantische zwerver. Dat gezegd hebbende hebben nummers als Josie en To sing for you nou niet de meest persoonlijke of ontroerende tekst die hij ooit heeft geschreven, Car car en Keep on truckin' vind ik nogal flauw, en dat Ramblin' boy de hele tijd op dezelfde melodie doorgaat is ook niet zo'n sterke vondst. Bovendien vind ik de singleversie van Catch the wind sterker dan deze albumversie, want die strijkers (geen typische "romantische stroperige strijkers" maar meer ijle toverachtige achtergrond-ambiance) voegen echt wat toe. Het geheel is voor mij meer dan de som der delen, dus ik kom uit op 3½*, maar deze eerste plaat heeft nog niet de klasse van de opvolger.
        Nu inclusief de vier bonusnummers en samen met de opvolger Fairytale integraal te vinden op de dubbel-CD Summer day reflection songs (2000) (die dus Donovans hele akoestische output van 1965 bevat), maar die compilatie zèlf is dan weer wat moeilijker te vinden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Merkwaardig, na 2010 nog precies één bericht hier, terwijl het toch een liveplaat van een geliefde band met een zeer trouwe fanbase betreft, ook nog eens in "ons" eigen Concertgebouw opgenomen, met een band in topvorm en in uitstekende geluidskwaliteit. Of is het gebrek aan aandacht te wijten aan de enorme stroom liveplaten die er de afgelopen jaren van deze band zijn verschenen? Alleen al op MusicMeter kom ik tot 55 (als ik onderweg de tel niet ben kwijtgeraakt). De kwaliteit van de muziek is ook voorspelbaar hoog, hoewel het misschien jammer is dat al het materiaal –met uitzondering van de toegift– van Larks en Starless ABB afkomstig is, en de Improvs van Trio en The fright watch kunnen me niet de hele speelduur lang boeien, dus ik weet niet of ik me moet wagen aan The great deceiver als daar nóg meer improvisaties op staan. En naast de gebrachte muziek is dit album toch ook wel op twee gebieden een eye-opener: dat Bruford tegelijk licht en swingend kan spelen wist ik wel, maar John Wetton is echt een beest op bas, en als ik het gitaargeluid op Fracture hoor was het niet eens zo'n héél grote sprong van de seventies-KC naar Discipline uit 1981.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van Wrights werk bij Pink Floyd, niet alleen hoe zijn toetsen essentiële nummers als Careful with that axe Eugene en Echoes kleuren maar ook en vooral zijn intieme en speelse composities als Remember a day en See-saw en Paintbox. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik deze soloplaat niet met zijn werk bij Pink Floyd moet gaan vergelijken, maar ook op zichzelf beschouwd vind ik dit toch wel een mager album. Wright legt mooie klanktapijten neer waarop de gitaar en de sax alle ruimte krijgen om te soleren, maar de zangnummers hebben in mijn ogen maar weinig melodisch vernuft, en als ik de instrumentals béter vind komt dat met name door de solo's van Snowy White en vooral de onvolprezen Mel Collins. En het is toch teleurstellend dat ik op een plaat van een man wiens zang ik zo waardeer eigenlijk de instrumentals de voorkeur geef; het warme openingsnummer en het swingende slotnummer kan ik onbeperkt beluisteren, maar de nummers daartussenin boeien me te weinig, ook tekstueel. Muzikaal dik in orde, maar melodisch niet erg opwindend.