stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Tja, ik heb er eigenlijk niet zo'n probleem mee dat deze band al jarenlang niet meer "vernieuwend" is, want zowel sound als stijl liggen hélemaal in mijn straatje, dus wat mij betreft mogen ze gewoon op deze voet doorgaan. Het enige waar ik daarboven om vraag zijn goede melodieën, en daar wringt wat mij betreft bij deze plaat de schoen een beetje, want veel van de melodieën klinken een beetje alsof de componisten de eerste de beste zanglijn die ze bij een bepaalde akkoordenprogressie konden verzinnen ook maar meteen tot de definitieve melodie bombardeerden, hetgeen ook de reden was waarom ik oorspronkelijk niet erg onder de indruk van de eerste single Night terror was. Gelukkig hebben de individuele nummers na een keer of tien draaien toch wel een eigen gezicht gekregen en is het bezwaar van de matige melodieën enigszins ondervangen door de stevige gitaarriffs, de krachtige arrangementen en de pure overtuiging die de band uitstraalt, en mede vanwege de hoge draaibaarheidsfactor en de afwezigheid van echt slechte nummers ben ik dit album toch steeds meer gaan waarderen.
        De vergelijking met Train of thought gaat voor mij gevoel niet zo op qua sound, maar wel qua insteek omdat de hoofdrol hier duidelijk voor John Petrucci is weggelegd, waardoor Jordan Rudess voornamelijk een begeleidende rol heeft en minder solo's krijgt (iets waar ik vanwege zijn cheesy synthesizers niet ongelukkig mee ben). Helemaal afwezig is hij natuurlijk niet (getuige zijn solo op Dead asleep), maar ik heb toch minder last van zijn voorspelbare geluidjes dan op sommige eerdere platen.
        Wat de terugkeer van Mike Portnoy betreft, ik heb de indruk dat gebruikers hier en elders daar hoge verwachtingen van hadden, zowel vanwege zijn drumwerk alsook vanwege de energie die hij in de plaat zou kunnen injecteren, maar voor mij maakt zijn aanwezigheid op geen beide fronten echt een wereld van verschil: Mike Mangini heb ik nooit een duidelijke verzwakking ten opzichte van Portnoy gevonden, en een "opleving" van een ingeslapen Dream Theater hoor ik hier ook niet in om de eenvoudige reden dat ik A view from the top of the world ook al een uitstekende plaat vond (en vind). Verder weer een mooi boekje, LaBrie's zangpartijen komen uitstekend over (en dat dat misschien veel te maken heeft met de foefjes van de studio laat mij verder koud), en Petrucci's status van mijn favoriete gitarist wordt door dit album ook absoluut niet beschaamd.
        Het enige wat mij bij deze plaat echt stoort is één echo uit het verleden. De korte citaatjes uit de teksten van nummers van eerdere platen vind ik wel grappig, net zoals de mieren en de spinnen in het boekje die ik op eerdere hoezen ook al zag, maar dat trucje van die vibrato-gitaarnoot op het einde van elke frase van Dead asleep kende ik al van Forsaken (op Systematic chaos), en daar vond ik het ook al tamelijk flauw (en dan ging de tekst van dat nummer ook nog eens over godbeterehet vampiers). Maar als dat nou álles is…

In mijn jeugd was Donovan's greatest hits (1969) de meest gangbare compilatie van deze man, helaas incompleet omdat zijn grootste Nederlandse hit Atlantis (hier in maart 1969 3 weken op nummer 1) er niet opstond, maar ik deed het er maar mee. Déze Definitive collection-CD (ik herinner me uit dezelfde reeks ook compilaties van onder andere Albert Hammond, Santana, ELO en Roy Orbison) is volgens Discogs alleen in Nederland en Oostenrijk uitgebracht, en wie de Nederlandse top-40 volgt wordt dan ook op z'n wenken bediend, want deze verzameling bevat alle singles die Donovan hier tussen 1966 en 1975 uitbracht. In feite is dit dus een soort uitgebreide versie van bovengenoemde Greatest hits, want net als op díé compilatie wordt Donovans akoestische periode hier vertegenwoordigd door latere flatulente en totaal overbodige remakes van zijn eerste twee hits Catch the wind en Colours (want Epic kon of wilde de rechten van de oorspronkelijke versies niet van Pye kopen), en als bonus krijgen we van Universal soldier nog de live-versie die hier in 1991 in de tipparade bleef steken.
        Wat hier verder van te zeggen? Keurige chronologische volgorde (behalve die twee remakes), minimale annotatie, acceptabel geluid, mooie speelduur… en wat de muziek betreft is het opvallend hoe Donovan vrij probleemloos de overstap van Dylaneske folkie naar succesvolle leverancier van psychedelische kwaliteitspop kon maken, soms melig (Mellow yellow, Salvation stomp), soms aanstekelijk (There is a mountain, Wear your love like Heaven) en soms behoorlijk stevig (Season of the witch, Hurdy gurdy man), maar bijna altijd met een sterke melodie onder de afwisselende barokke arrangementen, en natuurlijk steeds voorzien van die sympathieke stem. Vooral ben ik blij dat het betoverende Celia of the seals hier ook aanwezig is, dus wie een aardige conpilatie van Donovan’s commercieel meest succesvolle periode wil kan hiermee mijns inziens uitstekend uit de voeten. En voor wie serieus geïnteresseerd is in zijn vroegste akoestische periode kan ik de prach-ti-ge dubbel-CD Summer day reflection songs (2000) met alle singles, EP’s en albums uit 1965 niet genoeg aanprijzen.