Ik heb er lang over gedaan om hier een mening over (en een waardering bij) te formuleren, en dat heeft alles te maken met The Buddha of the modern age en Ark, want beide nummers bevatten een soort "gebroken" en daardoor geforceerd aandoend zangritme dat me elke keer weer tegen de haren in strijkt. Geen van beide stukken duurt erg lang, maar kennelijk vormden ze toch zó'n hobbel voor mij dat ik dit album zeker 15 keer heb moeten draaien voordat ik het op waarde kon schatten. En dat is jammer, want het concept erachter spreekt me bijzonder aan, en sommige stukken (Objects: meanwhile, Heat death of the universe en praktisch de hele "titelhelft") behoren tot het beste dat Steven Wilson heeft gemaakt.
        Wat die tweedeling betreft, Spotify deelt het album op in 10 (aaneengesloten) nummers, en het hoesje van de CD maakt er zelfs 14 tracks van, hetgeen toch een beetje de suggestie wekt dat dit niet het "beloofde" album met twee lange nummers is maar meer een verzameling samenhangende nummers. Daar is natuurlijk ook niks mis mee, en uiteindelijk zou je bijvoorbeeld het fantastische Thick as a brick ook als een "lappendeken" kunnen beschouwen, maar daardoor maakte The overview op mij in het begin een enigszins gefragmenteerde indruk. Dus hoe gek het ook klinkt: een fraaie plaat die door zowel interne als externe factoren meer landingstijd nodig heeft gehad dan verwacht, en die in de toekomst misschien ook wel een hogere score gaat krijgen, maar die mij voor nú nog niet lyrisch heeft gemaakt zoals The raven that refused to sing (die ik meteen al geweldig vond) en Hand. Cannot. Erase. (waar ik ook enige tijd voor nodig heb gehad, maar die nu in mijn top-10 staat).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren