Een visionaire tekstschrijver en multi-instrumentalist met grenzeloze ambitie, omringd door uitstekende muzikanten, en de incidentele echo's van King Crimson en vooral Tony Banks storen me absoluut niet, maar vijf sterren kan ik hier toch niet aan kwijt. Ten eerste gaat die knauwende stem me af en toe behoorlijk op de zenuwen werken, net zoals ik nooit aan Hammill heb kunnen wennen, en ten tweede maken sommige composities toch een beetje de indruk dat ze zijn gebaseerd op aparte tekstfragmenten waar later melodieën en arrangementen omheen zijn gevlochten zonder dat het resultaat daarmee echt een muzikale eenheid is geworden. Met name Crutches met z'n matige zangmelodieën heeft daaronder te lijden, en hetzelfde zou je kunnen zeggen van het lange Into the dream, maar de dromerige en tegelijkertijd benauwende tekst daarvan is zó sterk dat die het nummer nog grotendeels bijeenhoudt. Alle respect voor Matthew Parmenter, en het openingsnummer en het After the storm-duo zijn geweldig, maar de tussenliggende 35 minuten zijn voor mijn oren vaak te fragmentarisch om mij vast te kunnen houden.
        Een laatste punt: op de hoesfoto hierboven, maar ook op bijvoorbeeld Progarchives, staat de bandnaam met een punt erachter, maar op de uitgave die ik hier voor me heb (de 2022-versie) is de punt op een duidelijk zo bedoelde wijze afwezig. Heeft de band die punt inmiddels geschrapt omdat dat bijvoorbeeld in internet-links voor problemen zorgde?

Als ik de stevige riffs en de incidentele snelle gitaarloopjes hoor is het geen wonder dat de naam Dream Theater hier vaak valt, maar zoals hier even zo vaak wordt gezegd munt deze plaat toch vooral uit door een aantal uitstekende composities, met name de twee lange nummers en de geweldige opener. Ray Adler is hier keurig op z'n plek, met teksten die wat te melden hebben en zang die de boodschap goed over het voetlicht kan brengen zonder ergens uit de bocht te vliegen, maar in verband daarmee komt ook mijn voornaamste bezwaar bovendrijven, want die zang had eigenlijk wel wat meer vooraan in de mix mogen zitten, net zoals de gitaarsolo's in The death of faith and reason en Man of glass soms ondergesneeuwd raken door de harde slaggitaar. Maar dat is slechts een kleine kanttekening bij een plaat die nergens "vernieuwend" is (alsof dat steeds zou moeten) of briljant, maar wel goed genoeg om regelmatig z'n rondjes te maken zonder te vervelen.

Hoewel deze release uit april 2024 stamt, gaat het eigenlijk om nummers die al meer dan een decennium oud zijn. Het titelnummer is een nooit eerder verschenen nummer van de Sun structures-sessies dat nu is opgepoetst en als single uitgebracht, daarna volgen de B-kantjes van de eerste drie Temples-singles uit 2012 en 2013, en tenslotte bevat deze EP nog twee remixen van hun allereerste single.
        Eerlijk is eerlijk, Day of conquest (toch de vaandeldrager van deze uitgave) is best aardig, maar tegelijkertijd is ook wel te horen waarom dat nummer tien jaar geleden het debuutalbum niet heeft gehaald, en ook als B-kantje werd het indertijd kennelijk te licht bevonden. Wat de remixen betreft, normaliter ben ik daar geen liefhebber van, maar bij deze Shelter song-remixen lijkt het echt of de nummers een nieuwe dimensie hebben gekregen: in de Robert Been-versie is gekozen voor een alternatieve zangtrack met afwijkende melodie en een ander arrangement, waardoor ik soms naar The Verve denk te luisteren, en de remix van S.L.P. (Sergio Pizzomo, songwriter en gitarist van Kasabian) levert een soort psychedelische dub-versie met Indiase invloeden en eighties-synth-pop op, een rare combinatie die wonderwel werkt, en omdat ik de originele Shelter song niet de meest spannende Temples-track vind zijn deze twee alternatieve versies eigenlijk best welkom.
        De èchte waarde van deze EP is voor mij echter gelegen in de drie B-kantjes: Ankh met z'n rubberen bas en dat killer-loopje op orgel of mellotron, Jewel of mine eye met die mysterieuze gitaar en mellotron, en Prisms met die fraaie melodie en weer die mellotron – had ik al gezegd dat de Temples ook op deze B-kantjes hun fascinatie voor sixties-chamber-pop niet onder stoelen of banken steken? In ieder geval herinneren deze drie nummers mij eraan hoe verliefd ik indertijd op hun eerste twee albums was, en deze EP is wat mij betreft een aanrader voor wie Sun structures en Volcano nog steeds een warm hart toedraagt. (Volgens mij alleen streaming of via download verkrijgbaar.)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren