stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Beluisterd via de remix uit 2017/8 van Robin Armstrong zelf, waarbij hij niet alleen een "more dynamic low level master" verzorgde, maar ook nog eens "Many of my original performances were re-recorded including bass and guitar work, vocals, and new instrumentation was added", dus over in hoeverre hier sprake kan zijn van "hetzelfde" album als de oorspronkelijke versie kan nog wel een aardige boom worden opgezet. In het bijbehorende CD-boekje licht Armstrong bovendien elk nummer apart toe, waardoor ik nog meer respect kreeg voor zijn ambitie en visie (en uiteraard voor zijn instrumentele capaciteiten). keijzm73 hierboven vindt het geen deprimerend album, maar dat ben ik niet helemaal met hem eens, want tegenover de onloochenbare vitaliteit van hoe Armstrong zijn thematiek muzikaal en tekstueel heeft vormgegeven klinkt hierin toch ook heel sterk het besef van vergankelijkheid, de eenzaamheid van de achtergeblevene (Aunt Mollie) en de onzekerheid omtrent wat er na de dood voor de zelfs de meest gelovige en godvruchtige wacht, en anders is daar wel het sombere gedicht van Matthew Arnold aan het begin van het titelnummer: "What is it to grow old? […] It is to spend long days / And not once feel that we were ever young; [...] It is –last stage of all– when we are frozen up within, and quite the phantom of ourselves".
        Muzikaal is er verder niets mis hiermee, hoewel de geesten van Pink Floyd en Steven Wilson nooit ver weg zijn, en de niet altijd even sterke stem van Armstrong doet me soms onaangenaam denken aan Bill Fay, maar de indruk die uiteindelijk toch overblijft is er één van kwaliteit, kwetsbaarheid en intimiteit, alles gegoten in de vorm van een prachtige conceptplaat die nog wel even blijft nazinderen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren