Grappig dat IntoMusic lang dacht dat dit een bootleg was, want ik heb wel bootlegs gehad met meer en vooral juistere informatie dan hier in het boekje van deze zogenaamd officiële release te vinden is. Niet alleen heet de inderdaad prachtige track 8 niet I can wait maar Holy Mother, maar afgaande op de minimale hoeveelheid tekst die tijdens het openingsnummer wordt gezongen heet dat nummer niet Cross this town maar Crosscut saw, en track 4 heet niet I go back home maar If I had any sense I'd go back home (oorspronkelijk van Ruth Brown). En daarnaast zoek ik tevergeefs naar informatie over wie het dameskoortje op de laatste drie nummers vormen, wie met zijn falset de plaats van Jack Bruce op het refrein van White room inneemt, en wat de rol van Otis Rush tijdens de tweede helft van dit album precies is. En het boekje vermeldt de namen van toetsenist "Prof." Eddie Lask, drummer Eddie Turner, gitarist Anthony Parker en bassist Fred Burns als begeleidingsband, maar op het einde van Same old blues vraagt Clapton om een open doekje voor (de solo's van) bassist Nathan East en toetsenist Greg Phillinganes – waar komen díé nou weer vandaan? Kortom, het is nogal onduidelijk hoe dit "concert" in elkaar zit, wellicht is het zelfs wel een compilatie van nummers uit (minstens) twee concerten, en dit album zal dan misschien nèt geen bootleg zijn, maar het zit er niet ver vanaf, en ik vraag me af of Clapton hier veel bemoeienis mee heeft gehad.
        Los daarvan staat dit album dus op naam van Clapton, maar ik moet bekennen dat de eerste drie nummers hiervan voor mij de hoogtepunten vomen, met het eerste nummer swingend door die steeds herhaalde lick en daarna twee hoogtepunten uit Otis Rush' vroege repertoire. En wat heeft Rush toch een heerlijke stem – soms denk ik wel eens dat hij een geweldige soulzanger zou zijn geweest als hij geen blueszanger was geworden (en dan zegt de èchte bluesfanaat natuurlijk dat elke blueszanger per definitie een soulzanger is). Na deze hoofdrol voor Rush wordt het allemaal wat minder, met Crossroads en Cocaine die in een nogal flauwe vierkwartsmaat worden uitgevoerd, het lekkere maar overdadig lange Same old blues dat wordt ontsierd door melig gescat van (zo te horen) bassist Nathan East, en Claptons gitaar die kennelijk niet ingeplugd was tijdens het grootste gedeelte van White room, want pas tijdens het instrumentale outro hoor ik zijn sologitaar losgaan. Toch blijft de plaat de hele tijd beluisterbaar, want de geluidskwaliteit is weliswaar niet optimaal, maar de degelijke begeleidingsband houdt de vaart er goed in en Clapton is prima bij stem. Kortom, ondanks de onduidelijke herkomst en de paar matige tracks is dit toch een lekkere plaat voor wie hem goedkoop tegenkomt (of hem als onaangekondigde bonus-CD bij de extended-versie van Eric Clapton's Rainbow concert krijgt zoals ik).

Compositorisch is dit nogal een mixed bag, want na het geweldige openingsnummer (zie de statistieken: Diamonds 106 stemmen, nummer 2 Promises 36) gaat het gemiddelde niveau van de nummers aanmerkelijk omlaag, met teveel nummers die ook na meerdere malen niet blijven hangen en andere nummers die aangenaam voorbijtrekken zonder echt te enthousiasmeren. Pluspunt is wel dat dit qua sound een prettige plaat is om naar te luisteren, met mooie volle maar nèt niet óvervolle arrangementen en een intense emotionele onderstroom (AllMusic: "yearning rock anthems, full of searing romanticism and brooding atmosphere"), en bovendien ben ik wel een sucker voor wat ik altijd een "mandoline-gitaar" noem (zoals vaak te horen bij de Editors en hier vanaf halverwege Diamonds en na het tweede refrein van Always). Minpunten zijn naast het al genoemde matige gemiddelde ook het feit dat deze muziek een beetje in een overvolle vijver vist, en (mijn voornaamste pijnpunt) wanneer Nathan Nicholson zijn falset opzet (hetgeen helaas vrij regelmatig gebeurt) ga ik tegen de muren op, zodat ik naar nummers als Fragile en You belong to me nauwelijks kan luisteren. Het is verder ook allemaal absoluut niet slecht, en als ik hier de berichten lees moet ik ook zeker eens The cold still proberen, maar ik moet zeggen dat Promises daar niet bijzonder toe uitnodigt.

Nou, ik zou dit zelf nooit ambient genoemd hebben, want in plaats van de abstracte sfeerbepalende en grotendeels instrumentale muziek die ik met die term associeer hoor ik hier net als RuudC eerder de rustige helft van de Universal migrator-2CD, en sowieso zijn de zagende metalgitaren aanzienlijk bepalender voor de sound van het album als geheel dan bijvoorbeeld de Jean Michel Jarre-synth-golven bij het begin van Cold metal of de Tangerine Dream-sequencer op Fate en Dreamer. Maar hoe je de muziek op dit album ook omschrijft, wat een enorm risico heeft Lucassen eigenlijk genomen door een 14-jarig meisje niet alleen een hele plaat te laten inzingen maar ook nog eens alle teksten te laten schrijven. Des te indrukwekkender dat je aan haar stem haar leeftijd absoluut niet afhoort, dat haar Engelse uitspraak perfect is en dat de teksten in ieder geval nergens de tenen doen krommen. Het is verder niet een stem waar ik persoonlijk warm voor loop, en het logge muzikale geluidsbeeld gaat me af en toe wel tegenstaan, dus een echt hoge score kan ik hier niet voor geven, maar compositorisch en produktioneel zit het allemaal goed in elkaar, en voor de durf van zowel Lucassen als Van der Veen niets dan lof. (De bonus-CD zal ik niet in mijn waardering meenemen, maar als ik dat wèl zou doen zou er wel een half sterretje bijkomen, want in de uitgeklede versies van nummers als Castle hall en Isis and Osiris hoor je pas hoe goed die nummers in elkaar zitten èn hoe goed Van der Veen kan zingen.)

Er worden hier door een paar gebruikers vergelijkingen getrokken met onder andere Snow Patrol en Death Cab For Cutie, maar ik hoor hier zelf vooral de vroege Midlake in, zij het dan met een zwaardere ritmesectie. Na een paar keer draaien heb ik me daar wel overheen gezet, maar wat me blijft storen is de stem van Andrew Davie: hij zingt op zich wel heel zuiver, maar elke regel komt eruit in steeds hetzelfde emotionele register, alles heel beschaafd en nergens uit de bocht vliegend, en dat past misschien wel bij de teksten over relaties vol twijfel en schuldgevoel, maar het geeft de toch al niet zo spannende muziek ook een soort vlakheid waardoor een emotionele punch ontbreekt. En dat is jammer, want hoewel ik wel genoeg krijg van al die aarzelingen en ik-jij-teksten zitten er toch genoeg tekstuele oorwurmen in: "New ways, gonna have to find / New ways to get by", "I know where you hide, I know where you hide", "I want you and all of the shadows that walk beside you", "Love, I'm trying", "Well it's all… that I… could wish… for you", "What if I was on your side all along and you couldn't see it at all?" – allemaal tekstflarden waar ik in mijn hoofd meteen de muziek en de pakkende melodieën bij hoor, en dat is zeker een kwaliteit. Des te jammerder dat de muziek dan, nou, een eenheidsworst is het niet, maar het is toch wel veel van hetzelfde.

Ontegenzeggelijk slimme melodieën, goed gespeeld en mooi ruimtelijk geproduceerd, maar ik ben opgegroeid in de jaren 80, en vandaaruit hoor ik hier toch steeds weer bands als Siouxsie & the Banshees, de Church, Cocteau Twins, de Chameleons en vooral de Cure in. Op dat moment begin ik me ook te storen aan die constante herhalingen: vier identieke muzikale regels per intro en per couplet, steeds herhaalde baslijnen en simpel drumwerk (met op I feel like shit zelfs een drumpartij die klinkt als een A forest-ritmeboxje), coupletten met steeds dezelfde tekst (in acht van de tien nummers), en vooral die ingetogen zang en omfloerste produktie die hier enigszins een eenheidsworst van maken, met uitzondering van het sfeervolle slotnummer. Tegelijkertijd heeft dat alles een mooi trancy effect, en sommige nummers zijn zó catchy dat ik ze niet uit m'n hoofd krijg (met name Shadows en Broken), maar over het geheel genomen overheerst toch het gevoel dat het me allemaal veel te bekend voorkomt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren