Ik heb dit album op één gezet ipv hun debuutalbum.
Dit kan zo weer veranderen want beide vind ik ze nummer 1 waardig, maar ik wil ook andere artiesten in de top 10 houden.

Doc Watson is een legende.
Zijn liedjes blinken uit in eenvoud maar zijn juist daarom zo moeilijk te evenaren.
Doc's gitaarspel is briljant. Een held in de folk/countrywereld.

Ik kan niet zonder deze muziek.
Als jongen van 16 draaide ik dit al stiekum, bang als ik was uitgelachen te worden door mijn vrienden.
Zo vriendelijk, zo echt, zo mooi.

Voor mij een typisch album voor de wintermaanden.
Ik kom er heerlijk mee tot rust, mooie ingetogen stem, goede teksten en warme gitaarklanken.
Plus: het lijkt me zo'n aardige vent die Gordon Lightfoot.

Uniek muzikant. Zelfs Knopfler probeerde hem te imiteren op zijn debuutalbum.
Clapton maakt nog elke dag een buiging voor JJ.
Helaas is ook JJ Cale niet meer op deze aardbol.
Zijn muziek zal bij het grote publiek nooit een stempel kunnen drukken maar bij mij des te meer.

Dit Cohen album is wat mij betreft vrij inwisselbaar voor bijna al zijn andere albums.
Ik ga zijn mindere albums hier niet noemen, dat verdient hij niet. Het zijn er misschien 2 , hooguit 3.
Vorig jaar live gehoord in Amsterdam, briljant, respect!

The story of isaac vind ik werkelijk prachtig.
Op de eoa manier raakt dit nummer mij zeer.

Naar mijn mening is dit wel degelijk een meesterwerk van Cohen.
De sfeer is ongekend depri en dat is nou net wat ik zo waardeer.
Cohen zingt niet maar praat met een zingende ondertoon maar allemaal op de lage E.
De teksten zijn misschien niet van het niveau van de beginjaren van Cohen.
De samenzang met Robinson is prima voor elkaar, het contrast is prachtig.
Ik draai de cd grijs op het moment, een perfecte match met de tijd van het jaar.
Mijn vrouw kan het niet aanhoren en dat snap ik ook wel weer.

Ik heb een kerstalbum van haar. Van vinyl opgenomen op cd en vervolgens vanaf de cloud over mijn stereo gestreamed Krijg altijd de tranen in mijn ogen op eerste kerstdag bij het horen van haar prachtige stem. (In een matig engels met grieks accent ).

Heerlijk broeierig album van deze twee ogenschijnlijke "tegenpolen".
Maar het contrast tussen Krauss en Plant maakt dit album zo goed.
Ik heb alles van Alison Krauss en helemaal niets van Robert Plant.
Maar door dit album zal ik hem blijven herinneren.
Dit album staat wel in mijn top 10 vanwege Allison.

Als hij net zo goed gitaar kon spelen en liedjes schrijven als zijn vader dan was het een wereldtopper geworden. Helaas is dat niet zo en blijft voor mij dit album het enige wat ik kan waarderen aan Teddy Thompson. Maar wat een heerlijke stem inderdaad.