Zijn vorige album was een grote teleurstelling, want daarvoor had hij drie geweldige albums en vooral het debuut! Toen ik zag dat hij een nieuw album had was ik erg enthousiast totdat ik zag dat het een album vol covers is. Dat vind ik altijd zo inspiratieloos. Dat gebeurt bijna altijd als iemand zijn/haar carrière voorbij is. Kan leuk zijn als het origineel niet zo bekend is of als hij er een hele andere draai aan heeft gegeven.

** You make me Feel = staat niet op het album op één of andere manier, maar wel op Spotify. Ik vind dit eigenlijk het beste nummer dat erbij staat. Een lekker dance nummer, beetje Lady Gaga, maar past ook heel goed bij hem. Kende het origineel niet. Ook wel een redelijk nummer, maar Lambert heeft er iets beters van gemaakt.

Holding Out for a Hero = ook wel een oke nummer, het origineel vind ik denk ik beter. Deze versie vind ik iets te druk.

Chandelier = vond ik helemaal niks. Vaak vind ik elke cover van Chandelier niks, het origineel blijft het beste ook al is dat ook niet een geweldig nummer, maar wel beter.

Ordinary World = wel een mooi nummer, maar het origineel blijft beter. Beetje vergelijkbaar, hij heeft er niet echt iets bijzonders meegedaan.

Getting Older = kende ik niet, maar hou ook niet van Billie Eilish. Het origineel is ook echt vreselijk dus zijn versie is veel beter. Voor de rest een middelmatig nummer.

I Can't Stand the Rain = origineel vind ik niks en kende ik ook niet, door Lambert is het een best lekker nummer geworden.

West Coast = het origineel vind ik erg goed, zijn versie eigenlijk ook. Totaal anders en daarom vind ik het ook fijn dat hij zijn eigen draai eraan heeft gegeven.

Do You Really Want to Hurt Me = origineel kende ik niet, maar vond ik wel erg goed. Beide goed op eigen manier. Het refrein vind ik fijner van het origineel en de coupletten van zijn cover.

Sex on Fire = ik verafschuw het origineel heel erg daarom kon ik deze cover ook niet verdragen.

My Attic = ik snap niet dat je zo'n saai nummer covert. Het origineel is al niet zo denderend en dit dus ook niet.

I'm a Man = kende ik ook niet, maar ik vond de cover echt heel erg mooi, één van de betere nummers. Het origineel mag er ook zijn.

Mad About the Boy = kende ik niet, het origineel vond ik niks, hou niet van dat soort muziek. Lambert vond ik wel geslaagd.

Verrassend genoeg een nieuw album. De hoes sprak me al meteen aan, dus was benieuwd. Toch niet helemaal wat ik gehoopt had. Wel een beter album dan haar vorige.

Fijn dat ze weer een andere sound laat horen wat ze met elk album bereikt. Dat is goed, want dat maakt minder saai. Iets waar bijv. Amy Macdonald of Adele iets van kunnen leren....

Leukste nummers zijn overigens niet de singles, die ik eigenlijk helemaal niet zo goed vind. De andere nummers spreken mij meer aan. Ruins I en II, I wish I was shooting stars, Automatic en Tears don't fall. Qua singles vind ik dan Paradise Calling de leukste.

Ga het nog eens beter beluisteren.

Geweldig album! Heel experimenteel en heel divers. Daar hou ik wel van. Het eerste album die ik van ze luister en ik denk ook gelijk de beste. Hier en daar al begonnen aan hun ander werk, maar bevalt me minder tot nu toe. Toch probeer ik het nog even.

Ik wilde eens kijken of ze al nieuwe muziek had uitgebracht en dat bleek zo te zijn, alhoewel 2 jaar geleden alweer ! Was dus heel erg nieuwsgierig, omdat ik haar 3 reguliere albums echt heel erg goed vind. Helaas was dit een enorme teleurstelling. Het is echt een nietszeggend, saai en inspiratieloos exemplaar geworden. Geen enkele beat is aanstekelijk, dansbaar of heerlijk in het gehoor. Tenminste niet zoals je mag verwachten van Katy B! Elk nummer klinkt ook hetzelfde. Eerder lounge muziek dan echt fijn om naar te luisteren.

Het enige nummer dat nog een beetje te doen is is Under My Skin.

Vreselijk!!! Ik hou van Katy Perry, heb veel albums positief beoordeeld en kan ik nog steeds naar luisteren, maar dit is echt nog erger dan haar laatste album. Het gaat bergafwaarts met haar. Geef mij de oude Katy Perry terug.

De nummers voelen niet authentiek, niet goed geproduceerd alsof het album in een halfuur gemaakt is. Inspiratieloos. De beats zijn leuk en er zit ook een ander soort stijl achter, maar het had veel beter gekund.

Een nummer als Gimme Gimme? Serieus? Het klinkt nergens naar. Ik vind wel als je popmuziek maakt dat het belangrijkste is dat het lekker moet klinken. Heel monotoon nummer. Net als Gorgeous en I'm His, He's Mine bijvoorbeeld.

De leukste nummers zijn Woman's World (wel jammer van de irritante, afgezaagde boodschap en de slechte tekst), Lifetimes en Wonder. Crush is ook nog wel prima. Het laatste nummer van het album is dan nog het beste. Helaas halen de goede nummers het nergens bij haar eerdere werk, zelfs niet bij de niet-singles van haar vorige albums. Daarvan zijn er nog genoeg die veel beter zijn.

Gemiste kans.

Hun eerste album, weinig hits en ook een heel andere sound. Veelte vrolijk naar mijn idee en vrij hetzelfde allemaal. Weinig uitschieters.

Redelijk goed album. Ik vind vooral het nummer Control heel erg goed. Daarnaast zijn Sorry, Slicer, St. Helena, Bridges en Do I Ever ook sterke nummers.

Hun beste album! Het album met ook de meest bekende nummers. Eigenlijk zitten er geen slechte nummers tussen al vind ik Don't Walk Away het minst interessant. De singles blijven nog steeds ontzettend goed.

Mwah weer een erg middelmatig album. Weer geen nummers die ik ken. Alles klinkt erg hetzelfde en weinig uitschieters. Als ik dan toch iets moet noemen dan vind ik Chronos Pt 1, Uncharted en Perfect Family Day de beste nummers.

Net als hun eerste album een beetje hetzelfde gevoel al is het minder vrolijk en meer richting hun huidige sound. Maar ook hier weinig tot geen bekende nummers of uitschieters. Vrij vlak. Leukste nummers zijn Send me Away, Don't look back en We are the Young!

Leuk, weer een nieuw album van Kesha! Haar vorige vond ik wat minder, maar de rest van haar albums zijn allemaal erg goed. Leuk dat ze aan het experimenteren is met verschillende stijlen sinds haar album Rainbow.

Niet elk nummer is even leuk, er zitten ook een aantal draken tussen. Vooral de Ram Dass Interlude en Only Love Reprise zijn nietszeggend. Living in My Head vind ik irritant en All I Need Is You en Too Far Gone vind ik saai, maar kunnen ermee door.

De rest van de nummers zijn allemaal erg leuk. The Drama en Peace & Quiet hebben lekkere beats. Happy is best een goede afsluiter, heel anders dan de rest en Something to believe in en Eat Acid zijn lekkere openingsnummer die in elkaar over lopen. Only love can save us now is ook een heerlijk nummer, je merkt dat dit meer is zoals we haar kennen.

Al met al een geslaagd album, beter dan haar vorige album (al ga ik die ook nog eens opnieuw beluisteren), maar slechter dan al haar ander werk.

Valt best tegen dit album, net iets slechter dan Chromatica, De eerste helft is goed, maar het is vooral de tweede helft die niet lekker is. Waarvan eigenlijk geen enkel nummer leuk is. Vooral Die with a Smile vond en vind ik een vreselijk nummer. Ik hou sowieso niet van Bruno Mars, die sound van hem dat hoor je voornamelijk terug in dat nummer behalve die van Gaga.

Ik zie nergens aan terug dat de 'oude' Gaga weer terug is. Klinkt allemaal heel anders, veel minder uniek of eigen, maar meer standaard pop wat je hedendaags hoort.

Ga het nogmaals een kans geven binnenkort. Voor nu een krappe voldoende.

Haar minst leuke album. Ik kan hier weinig mee. Het is saai en er is niet iets wat ik nog niet eerder heb gehoord. Elk album van haar heeft een eigen sfeertje en stijl, maar dat mis ik hier. Het is heel vlak. Tekstueel kan het dan wel goed zijn, maar ook niet bijzonder of anders in de zin dat het boven de rest uitstijgt. Muziek moet voor mij op de eerste plaats lekker doen klinken en dat doet het totaal niet.

Leukste nummers Black Bathing Suit, Blue Banisters en If You Lie Down With Me.

Kende al wel redelijk wat singles van Linkin Park, maar sinds kort pas alle albums volledig beluisterd. Waaronder deze om mee af te sluiten. Ik moet zeggen dat dit album gelijkwaardig is aan hun eerste 2 albums (die het beste zijn) en zet ze weer opnieuw op de kaart.

Chester Bennington is niet meer helaas, maar de zangeres Emily is een goede opvolgster. Vind het wel dapper dat ze voor een vrouw hebben gekozen, iets wat je niet zou verwachten.

Leukste nummers: The Emptiness Machine, Heavy is the Crown, Over Each Other en Good Things Go.

Een grote London Grammar fan! Had geen album verwacht dit jaar, dus blij verrast! Helaas is dit wel hun minste album.

Het voelt allemaal te soft, te simpel vergeleken met hun eerdere albums. Toch zijn er een aantal sterke nummers en dat zijn de eerste vijf. House had heel goed op hun vorige album gepast qua sound. LA (vind ik het leukste nummer van het album) dan weer op hun tweede album qua sound en qua tekst ook op hun vorige.

King of Man klinkt weer heel erg naar hun eerste album. Wat ook best een leuk nummer is.

De rest is matig. Waarvan Rescue nog wel erg aanstekelijk is, maar niet bijzonder. Into Gold staat hoog aangeschreven bij velen, maar daar heb ik niks mee. Tot nu toe het minst leuke nummer voor mij. De bonustracks even op moeten wachten, maar helaas nog minder.

Een schappelijke 3,5*, maar puur omdat ik London Grammar in zijn geheel hoog heb zitten.

Hmm, hun vorige album vond ik heel erg goed! Dit vind ik dan weer een heel stuk minder. Er zitten een paar goede nummers tussen, maar de rest is niet bijzonder of goed genoeg om van te blijven genieten.

Eerste album die ik van ze luister! Door het nummer Impossible ben ik erg nieuwsgierig geworden, want die is gewoon heel goed. Al vind ik de Orchestral version net iets beter.

Overige goede nummers (al is geen één nummer slecht): Unperson, Is Everybody Going Crazy, There is the Sun, Moral Pain en Real Love Song zijn denk ik mijn andere favorieten.

Ben benieuwd naar de rest!

Zie nu pas dat ze een nieuw album heeft! Sia vind ik altijd wel leuk, maar het wordt nergens echt geweldig als ik naar haar vorige twee albums luister. Ook nu weer en dan nog een stap terug dan ik hoopte. Alle nummers zijn goed geproduceerd en ze weet als geen ander hoe je het zo catchy en aanstekelijk kan maken, maar nergens uitschieters of meesterwerken. Ook geen nummers die je maar blijft draaien.

Little Wing en Gimme Love zijn het leukst, maar vooral I Forgive You vind ik erg goed. Toen het refrein kwam herkende ik het wel van een eerdere nummer van haar, maar ik kon niet herinneren welke. Na opzoeken blijkt het Je Te Pardonne te zijn die ik ook heel leuk vond destijds. Leuk dat ze er een eigen draai aan heeft gegeven, want de coupletten en sfeer van het nummer zijn toch anders.

Had beter gekund dit, maar toch fijn om geluisterd te hebben, want ik heb weer een aantal leuke nieuwe nummers erbij.

Ik weet niet meer hoe het gegaan is, maar of ik kende Sia pas nadat ze mainstream werd door haar transformatie, nieuwe imago en catchy sound album vanaf 1000 Forms of Fear en heb ik daarna haar oudere werk opgezocht of ik had daarvoor al wat nummers van haar gehoord. Afijn, sinds nu pas echt volledig haar oudere werk gaan beluisteren.

Ik weet nog dat het mij heel wat jaren geleden op het eerste gehoor niet kon bekoren en ik denk dat mijn muzieksmaak toen nog vrij selectief was, maar kan ook met leeftijd te maken hebben. De enige nummers die ik wel goed vond waren Soon We'll Be Found, Days Too Soon en Lullaby als ik het goed heb.

Nou, nu vind ik het hele album echt heel erg goed! Het album voelt heel creatief en eigen, minder pop dan ze daarna mee is gekomen en dat bevalt me wel. Eigenlijk is elke nummer goed. Little Black Sandals en The Girl You Lost To Cocaine, You Have Been Loved en I Go to Sleep vind ik ook erg goed.

Ook dit album is heel erg goed. Slim geproduceerd en bijna elk nummer is leuk, behalve 1. En dat is heel gek, maar ik vond het toen ook al afgrijselijk en dat is Clap Your Hands.... Ik weet nog dat je dat nummer overal hoorde. De tekst vind ik heel suf, maar ook de beat en melodie.

De rest is steengoed. Heerlijke nummers, misschien wel haar beste album? The Fight, Stop Trying, Be Good to Me, Bring Night en Cloud zijn de leukste.

Oh Father is prima, maar zit geen eigenheid of verandering in. Het origineel van Madonna raakt mij veel meer.

Een heel leuk aanstekelijk album weer! Het klinkt niet echt als iets vernieuwends helaas, maar meer van wat we al van haar hebben gehoord en dat uiteindelijk toch jammer! Alhoewel staan er een heleboel erg goede popnummers op. Eigenlijk is geen enkel nummer slecht alleen kan ik mij niet zo vinden waarom Lavender Haze zo'n populair nummer is. Dat vind ik dan één van de mindere nummers van het album inclusief bonustracks en dat voor een single!

Vrij slecht album. Doet me eigenlijk vrij weinig. Er zitten wat goede nummers tussen (If this is Love, Work en Chasing Lights). Dat zijn al geen hoogstaande nummers, maar doen het voor mij prima. De rest gaat wel.

In tegenstelling tot andere mensen hier vind ik dit wel een vrij goed album. Beter dan hun debuut in ieder geval. De nummers zijn wat pakkender.

Vooral Forever is Over, Ego, Wordshaker en No Good Enough springen er erg uit. De rest is wat minder, maar nergens echt slecht. Bij hun vorige album had ik dit buiten de singles wel.

Hun vorige albums waren echt wel leuk, maar dit is zo inspiratieloos dat het nergens naar klinkt. Hun hele eigen stijl is weg. Ze willen te veel meegaan in de hedendaagse dance/pop niemendalletjes. In My Blood, Catch Fire, Sugar Daddy en The Only High zijn leuk. Ook die nummers zijn niet geweldig, maar wel nog te doen.

Dit is absoluut geen goed album! Geen één nummer is echt goed of dat er hits tussen zitten net als hun vorige albums.

Het klinkt allemaal vrij vlak, maar ook erg vrolijk en carnaval achtig. Ik krijg er een beetje een MIKA gevoel bij van zijn beginjaren en dat is echt geen goed teken.

De leukste nummers zijn dan denk ik Shy Away, Never Take It en Redecorate.

Meerdere zaken die me eigenlijk niet bevallen ter voorbereiding op dit album. Within Temptation heb ik grijsgedraaid als tiener, maar ze kunnen al jaren niet meer tippen aan hun eerdere successen helaas.

Toen ik een interview van haar bekeek over allerlei 'politieke invloeden' die in het album zijn gestopt toen dacht ik al.... Daar gaan we weer. Daarna las ik een interview van iemand die 'Hydra' bestempelt als beste WT album (naar mijn idee hun slechtste) en dat dit er zo'n beetje op lijkt. Toen had ik er al geen goed gevoel bij.

Het lanceren van een nieuw album (leuk!), maar waarbij de helft van de tracklist singles zijn die ze al eerder uitgebracht hebben voelt goedkoop, makkelijk en niet creatief aan. Alsof de koek op is. En vooral als de singles dan ook nog eens niet zo geweldig zijn valt het dubbel tegen. Het klinkt allemaal hetzelfde. Ook de rest klinkt echt allemaal dertien in een dozijn, kopieën van elkaar. Ik kan ze echt niet van elkaar onderscheiden. Zelfde opbouw, zelfde instrumenten, ritme/melodie, zangstijl. Soms oeeh/aaah erdoor heen en dat was het. Valt me diep teleur en om die reden ga ik het geen nieuwe kans geven en ook geen beoordeling. Within Temptation is voor mij helemaal over.

Haar debuut vond ik verrassend goed! Staan behoorlijk wat goede popnummers op! Ik was benieuwd of ze al wat nieuws had uitgebracht en zodoende trof ik dit album pas een paar maanden geleden aan. Toen had ik het al eens geluisterd, maar het trok me niet echt. Nu een nieuwe kans gegeven.

Mushroom Punch kan er mee door, Am I Still Your Baby vind ik al een stuk beter. Dance of Love klinkt niet bijzonder, meer als een verlengstuk op de eerste 2 nummers. Vervolgens de rest geluisterd en dat lijkt ook allemaal veel van hetzelfde. Dit is absoluut niet mijn stijl qua muziek. Het klinkt heel ouderwets en dat is misschien ook de insteek geweest om dat gevoel weer terug te brengen in een nieuw jasje, maar het doet me niks. Elk nummer lijkt op elkaar en klinkt niet lekker genoeg om op te zetten.

De muziek van tegenwoordig doet me echt helemaal niets, ik grijp steeds terug naar de artiesten en albums van toen ik tiener/adolescent was. Misschien is het nostalgie, maar ik denk dat de muziek in je tienerjaren het beste zijn, omdat dat je eerste ontdekking is met muziek.