En daar is mijn favoriete dronken oom Daniël weer. Vanaf de eerste regels vliegen de vogelties, de vlinderties en obligate lebenslessies je weer om de oren. Daniël Lohues doet al dertig jaar wat hij goed kan (heel veel liedjes schrijven), zonder zich bezig te houden met wat hij niet zo goed kan (het kaf van het koren scheiden). Nu houd ik wel van mateloze kunstenaars die doen waar ze zin in hebben, maar Lohues' hoge output resulteert in albums waar de kwalitatieve spoeling toch wel erg dun is. Altijd een paar prachtige liedjes met wonderschone muzikale én tekstuele vondsten, aangevuld met lopendebandmateriaal. Beetje Springsteen, beetje Bach, beetje janboerenfluitsjesromantiek voor het plattelandspubliek en er is weer een schijfje vol. Volgend jaar weer dezelfde plaat. Ik zal wel luisteren hoor, daar niet van, maar ik heb dan toch liever ieder lustrum een meesterwerk. Pleur dan in de herfst van je carrière een reeks verzamelaars vol met restmateriaal voor de liefhebber - iedereen blij.

Jiri Taihuttu is de zoon van een beroepsmuzikant, het neefje van een profvoetballer en het broertje van een beroemde filmmaker, als Jiri11 was hij rapper en hij won een gouden kalf voor zijn bijdrage aan de film Hardcore Never Dies - maar als De Nachtwacht klinkt hij als de liefdesbaby van Prince en Henny Vrienten. Dat levert niet per se iets op waar ik graag naar luister, maar er zitten leuke stukjes tussen - catchy deuntjes, leuke teksten, lekker gladde productie. Het is niet hemelbestormend en zijn ijle stemmetje werkt wat op de zenuwen, maar deze plaat verdient best wat meer aandacht. Nightmares van Mogadishu is tot nu toe favoriet, die zal ik nog wel vaker draaien.