Rijk aan muzikale ideeën en erg gezellig, maar ook wel erg honkebonkerig door de flauwe humor van Nilsson en de bloedirritante strijkers waarmee alles is dichtgesmeerd. Typisch zo’n plaat die ik vaak hoopvol opzet, waarna ik vervolgens moeite heb om hem niet vroegtijdig weer af te zetten.

Altijd leuk, het vliegwieleffect dat optreedt wanneer kwaliteitskranten een nieuw favoriet bandje hebben. Hiqpy was twee jaar geleden al een hype lees ik, terwijl ik er nog weinig van gemerkt had - maar blijkbaar ben ik de enige. Deze plaat is prima, maar ik geloof nou niet dat er nummers opstaan die ik me over een halfuur nog kan herinneren. Gelukkig kan Pablo Cabenda in De Volkskrant lekker nerden over Arabische zanglijnen (ik hoor ze niet) en 7/8-maten (die hoor ik wel, maar wie maalt erom?). "Gloedvol" heet dat dan, nummers "waarin een gitaargolf uitgroeit tot een tsunami en uiteenspat in een flonkerende nevel van muziek" - tuurlijk Pablo. Ach, echt vervelend wil het ook niet worden, en ik vind de zangeres best leuk.