De aanbeveling hierboven beloofde veel goeds, maar ik heb veel moeite om deze uit te zitten. Ik hoor niks wat de clichés overstijgt, en dynamiek ontbreekt ten enenmale. Niet voor herhaling vatbaar.

Je kan veel zeiken over YouTube, maar wat een godsgeschenk kan het algoritme soms toch zijn. Bijvoorbeeld wanneer Dark Warrior je opeens in de schoot geworpen wordt. Vrouw en kind naar bed, kopje thee erbij, pootjes omhoog, mij hoor je niet klagen!

Nog nooit van Khan Jamal gehoord, aangezien ik niet per se thuis ben in de experimentele marimbajazz. Gelukkig kan ik rekenen op Soledad - wat wordt hij gemist - die bij Khan Jamal - Infinity (1984) net de informatie verschaft die ik nodig heb. Eerlijk gezegd valt het freejazzgehalte op deze plaat me behoorlijk mee, het ligt allemaal niet zwaar op de trommelvliezen. Waar de vibrafoon van zichzelf een tamelijk zoete klank heeft, vormt hij hier vaak de basis voor de vuige maar evengoed melodieuze saxofoon van - even opzoeken - Charles Tyler. Ik geniet even verder, kusje!