Een groot genot was het ontdekken van deze plaat, al was het maar omdat het een jazzplaat is die ik ook durf op te zetten als er bezoek is. Jan Johansson levert hier een bewijs dat je echt niet zo veel nootjes hoeft te spelen als je kan, en zet niet zijn eigen virtuositeit maar de wonderschone melodieën in de schijnwerpers. Eén van de weinige albums die ik nu al een jaar of twee minstens wekelijks draai zonder een spoortje van verveling of ergernis. Grote klasse.

De eerste jazzplaat die mijn huis binnenkwam - alweer een aantal jaar geleden bracht Sint Nicolaas hem voor me mee. Inmiddels al vele malen gedraaid en tsja... wat kan ik hier nou over zeggen, als idolaat met onvoldoende parate jazzkennis om er woorden aan te geven? Deze uitvoeringen van de behandelde nummers zijn voor mij dé versies geworden, de ultieme verklankingen van een viertal klassieke melodieën. Dit album heeft me als eerste toegang gegeven tot het parallelle universum van de jazz (waar mijn jazzhatende ouders me altijd ver vandaan hadden gehouden), wat niet minder dan een paradigmaverschuiving heeft betekend in mijn muziekliefhebberschap. Ik dank meneer Coltrane dat hij me postuum de sleutel heeft toevertrouwd, en ik duim voor nog vele decennia van muzikale rijkdom en genot. Wat is het fijn om een luisteraar te zijn. Toet!

PS: en wat is het een verlies dat Soledad hier niet meer actief is. Als passieve meelezer heb ik me vanaf mijn eerste schreden op dit onverharde pad laten leiden door zijn enthousiasme, expertise en uitmuntende schrijverschap. Ook hij wordt gemist!

Bijzonder irritant is het wel degelijk. Sommige muziek is zo opzichtig bedoeld om ontspannend te zijn dat ik zin krijg een gat in een deur te trappen. Sowieso is het hele bestaan van de harp een misvatting. Als er dan ook nog iemand etherisch doorheen gaat zitten zuchten, kan je voor mij de dwangbuis nog een tandje strakker aansnoeren. Tegen het eind brengt de eerste minuut Melted Moon nog wat minimalistische verlichting, maar ook dat ontspoort weer binnen no time. Huuu.

Een krachtig plaatje van deze bij mij tot nog toe onbekende zangeres. Bij veel nummers denk ik: hebben we dit niet al veel vaker (en beter) gehoord? Maar telkens stuit ik dan weer op een klein cadeautje - tekstueel, instrumentaal of melodieus - waar ik vrolijk van word.