Poah.

Een behoorlijk ridicule soundtrack voor een nog idiotere film. Mooie liedjes hoor, daar niet van, maar volstrekt arbitrair over de scènes gestrooid. Dramatisch moment? Ach, knal Simon & Garfunkel er maar weer in. Maar de tekst van het liedje dan, die heeft toch niks met deze scène te maken? Ach, dat merken de mensen toch niet. Het meest hilarisch is het wanneer op het meest romantisch bedoelde moment tussen de hoofdpersoon en zijn liefje The Sound of Silence wordt ingestart - een nummer dat we eerder in de film ook al hoorden toen de hoofdpersoon het in het donker met de moeder van zijn latere liefje deed. Paul heeft vast zijn best gedaan, maar zijn muziek komt beter tot zijn recht in een andere context.

Wel het mijne! Hier en daar wordt het wat saai, maar dan komt er altijd weer een fantastische melodie of een pijnlijk persoonlijke tekst de hoek om die de aandacht er weer bijhaalt. De wat stevigere momenten waar de band wat meer volume maakt zijn misschien wel mijn hoogtepunt. Aangename kennismaking.

In de tweedehandsbakken bij Concerto gevonden. Tehillim blijft een indrukwekkend stuk muziek. Het is wat rijker georkestreerd dan veel ander werk van Reich, en ook compositorisch is het niet zó repetitief en eentonig als we van hem gewend zijn. Invloeden uit de wereld- en klassieke muziek zijn duidelijk aanwezig. Door deze muzikale inbedding ligt Tehillim wat makkelijker in het gehoor dan Reichs abstractere werk. De uitgebreide achtergrondinformatie in de binnenhoes voorziet in nog wat extra context, wat alleen maar bijdraagt aan de eeuwige aantrekkingskracht van Reich: elke keer dat je luistert, hoor je weer wat meer.