The Strokes is zo'n band waar ik al jaren liefhebber van ben, maar waar ik nooit aandachtig een volledig album van heb geluisterd - de platen doen het altijd goed op de achtergrond, en losse nummers behoren tot mijn absolute favorieten, maar voor een geconcentreerde integrale luistersessie waren er vreemd genoeg altijd andere artiesten die voorrang hadden. Vanavond besloot ik dat daar maar eens verandering in moest komen en heb ik The New Abnormal opgezet. Samen met een vriend zet ik deze plaat al sinds de release zeer regelmatig aan tijdens gezamenlijke eet- en drinksessies, dus ieder nummer heb ik al vele malen gehoord.

Als het woord catchy nog niet had bestaan, had het voor The New Abnormal uitgevonden moeten worden. De veertigers leveren drie kwartier energie én schoonheid, bovendien zeer strak geproduceerd met een goede balans tussen een klassiek bandgeluid en elektronica. Het mooiste lied blijft voor mij At The Door, een soort epische klaagzang die gedragen wordt door synths uit het paradijs - met de leipe videoclip erbij moet ik altijd een traantje wegpinken. Andere nummers doen me wat minder: Eternal Summer duurt me te lang, en Why Are Sundays So Depressing blijft ook niet echt hangen. Afsluiter Ode To The Mets is dan weer één van de beste nummers van de plaat.

Al met bevat The New Abnormal een aantal van de mooiste werken van The Strokes. Het wordt dan ook hoog tijd om het vroegere oeuvre met dezelfde aandacht te gaan beluisteren.

Wat dit album met de genoemde genres (folk/roots) te maken heeft weet ik niet - ik hoor vooral een oersaaie poprockplaat met wat country-invloeden. Mijn streamingdienstalgoritmen denken altijd dat ik Tim Heidecker wel leuk zal vinden, en door de aardige hoezen volg ik dat advies soms. Elke keer ben ik weer teleurgesteld, want hoewel zijn muziek op papier best in mijn straatje past, kan de man gewoon niet zulke goede liedjes schrijven. En ja, dan houdt het heel gauw op.

Zeer oprecht en eigen, maar ook erg saai en kwezelig.

Inderdaad een puike plaat. Het chanson-aspect is zeker niet overheersend: jarenzeventigpop en folk zijn evengoed vertegenwoordigd. In sommige nummers hoor ik Brecht-Weill terug. Am Herz Vorbei is een geslaagde cover van You Missed My Heart (van Mark Kozelek en Jimmy LaValle, maar bekender in de versie van Phoebe Bridgers).